دسته بندی :نبوت

امام صادق (ع) فرمود: خدای تبارک و تعالی ابراهیم را بنده خود برگزید قبل از آنکه پیامبر شود، و او را پیامبر نمود قبل از آنکه رسول شود، و او را رسول خود ساخت پیش از آنکه خلیل شود، و او را دوست گرفت قبل از آنکه او را امام

مناظره حضرت با رأس الجالوت:  امام رضا عليه السلام رو به رأس الجالوت، بزرگ يهوديان، کرد و فرمود: «تو مي‌پرسي يا من بپرسم؟»  گفت:« من مي‌پرسم؛ ولي بايد از تورات و انجيل يا زبور داود و صحف ابراهيم و موسي با من صحبت کنيد. شما نبوت حضرت محمد صلي الله

مقدمه در حوزه مسائل اعتقادی، مبحث راهنماشناسی از اهمیتی ویژه و جایگاهی والا برخوردار است. از فروع مبحث راهنماشناسی، بحث طرق اثبات نبوت خاصه یا راه‌های تشخیص مصادیق راستین پیامبری از مدعیان دروغین است. پس از قبول لزوم نبوت و ارسال رسل از سوی خدا برای هدایت بشر، از جمله

امام صادق (ع) فرمود: خداي تبارک و تعالي ابراهيم را بنده خود برگزيد قبل از آنکه پيامبر شود، و او را پيامبر نمود قبل از آنکه رسول شود، و او را رسول خود ساخت پيش از آنکه خليل شود، و او را دوست گرفت قبل از آنکه او را امام

بحثی مطرح است که آیا غیر مسلمانان که موحد و به قیامت معتقدند و برای خدا کار می‏کنند وضعشان چگونه است ؟ در میان اهل کتاب مردمی یافت می‏شوند که نه مسیح را فرزند خدا می‏دانند و نه عزیر را ، و نه ثنوی و آتش پرستند ، نه می‏گویند

مقدمه: پيامبر اسلام همانند ساير پيامبران الهي براي اثبات نبوت خود معجزات فراواني داشته است که بزرگترين آنها قرآن است. در اين مقاله سعي شده است مسئله معجزه بودن قرآن مجيد بيان گردد. قرآن کريم معجزه جاويدان خاتم پيامبران است.پيامبران پيشين از قبيل ابراهيم و موسي و عيسي که هم

همانگونه که از لفظ آن استفاده مي شود – به کارخارق العاده اي گفته مي شود که مدعيان نبوت براي اثبات مدعاي خود که ارتباط با عالم غيب و خداي عالم هستي بوده مي آوردند وديگران را نيز بمقابله و معارضه و آوردن مثل آن دعوت مي کنند، و چون

منطقيين مي گويند ما سه گونه دلالت داريم. 1 – دلالت قراردادي 2 – دلالت طبيعي 3 – دلالت عقلي. دلالت قراردادي يعني آنکه چيزي را نشانه چيزي قرار بدهند بطوريکه اگر قرارداد خلافش مي بود بر خلاف دلالت مي کرد. مثلا دلالت الفاظ بر معاني؛ «نان» بحسب قرارداد اسم

مقدمه توجه انسان ها به معجزه به عنوان پديده اي غير عادي و دلالت آن، بويژه بر صدق مدعاي آورنده اش، به زمان صدور معجزات به دست پيامبران الهي عليهم السلام باز مي گردد. از قرآن کريم چنين برمي آيد که مردم از پيامبران خويش که مدعي نبوت الهي بوده

پاسخ: در ابتداي سخن لازم است نبوّت را تعريف نمائيم، براي همين منظور سخني از شهيد مطهري ـ رحمة الله عليه ـ را نقل مي كنيم؛ ايشان انبياء را گروهي از افراد بشر مي داند كه دستورهاي خدا را از ناحيه خداوند مي گيرند و به مردم ابلاغ مي كنند

پاسخ: علويّون امروزه در شمال لبنان و ساحل سوريه و كوه هاي علويين و مناطق اسكندرون و بعضي مناطق جنوبي تركيه ساكن هستند.[1] از نظر اعتقادي عقائد آنها از عقائد شيعه اثني عشري جدا نيست؛‌ زيرا علويين مانند شيعه اماميه(اثني عشري) به رسالت حضرت محمد بن عبدالله ـ صلّي الله

پاسخ: با صرف نظر از كج انديشي ها در تلقي نصوص و آيات الهي و سخنان رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ، آنچه مبدأ و مبناي تفرّق و تشتّت و به وجود آمدن مذاهب و فرق مختلف گرديد. قدرت طلبي ها و مقام خواهي هايي بود كه

پاسخ: ظهور دين اسلام با اعلام جاودانگي آن و پايان يافتن دفتر نبوت توام بوده است. مسلمانان همواره ختم نبوت را امر واقع شده تلقي كرده اند، هيچ گاه براي آنها اين مساله مطرح نبوده كه پس از حضرت محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ پيغمبر ديگري خواهد

آیا پیامبر اسلام به معجزات پیشنهادی پاسخ داده است؟ برخی از مخالفان اسلام تلاش کرده اند تا با استناد به آیات قرآن ثابت کنند که پیامبر اسلام بر خلاف دیگر پیامبران خدا نتوانسته به درخواست مخالفانش پاسخ دهد و معجزه ای پیشنهادی ارائه دهد. برای روشن شدن مساله باید بدانیم

بياييد ساختار آياتي را كه در آنها به گونه‏اي سخن از وحي و نبوت رفته است‏ببينيم. درمعنايي عام، تمامي كلمات به كار رفته در متون مقدس، نوعي وحي، خبر، پيام، نبوت ياچيزي از اين سنخ هستند كه با وارسي شكل يا محتواي آنها و يا نسبتهايي كه با هم و

از کارهايي که رسم ادب و شيوه اظهار محبت خالصانه است، همراهي در مصيبت هاست. براي توضيح مطلب به برخي از رنجها و مصيبت هاي آن حضرت اشاره مي کنيم تا شايد دلهاي زنگار گرفته از گناه مان بيدار گشته و به نور آن امام جلا يابد: مستور بودن آن

منتقب نهم اشتراك حضرت صديقه سلام‏اللَّه‏عليهاست با اميرالمؤمنين و يازده فرزند معصومش، در محدث بودن (يعنى شنيدن حديث فرشتگان). منصبهاى الهى سه قسم است: نبوت، رسالت، و امامت. علماى عامه در كتب خود نقل كرده‏اند كه عبداللَّه بن عباس آيه‏ى (و ما ارسلنا من قبلك من رسول و لا نبى)

مقدمه در حوزه مسائل اعتقادى، مبحث راهنماشناسى از اهميتى ويژه و جايگاهى والا برخوردار است. از فروع مبحث راهنماشناسى، بحث طرق اثبات نبوت خاصه يا راه‏هاى تشخيص مصاديق راستين پيامبرى از مدعيان دروغين است. پس از قبول لزوم نبوت و ارسال رسل از سوى خدا براى هدايت‏بشر، از جمله مسائلى

نقد و بررسى ادله مذكور (20) اشكال بر دليل اول: مطابق دليل اول، كسى كه قادر بر آوردن معجزه(خرق عادت ملموس) باشد، قادر بر ارتباط وحيانى (خرق عادت غير ملموس) نيز هست. اما اين دو خرق عادت از يك سنخ نيست، بلكه يكى از ناحيه قدرت است و ديگرى در

اگر ما باشیم و این ساختمان بشر، می‏بینیم این‏ ساختمان بشر هم نیاز دارد به رهبری و هدایت، و هم نیاز دارد به اینکه آن غریزه‏ منفعت جویی فردی او را رام کند یا به قول فروید آن را تعالی بدهد یعنی‏ متوجه مسائل بالاتری بکند تا مصالح اجتماعی‏اش هم

نویسنده‌ با شمارش‌ برخی‌ احکام، فلسفة‌ حکم‌ را صرفاً‌ معطوف‌ به‌ بُعد باطنی‌ عمل‌ می‌کند، حال‌ آنکه‌ اساس‌ شریعت‌ اسلام، تأکید بر ربط‌ وثیق‌ میان‌ “ظاهر و باطن‌ عمل” دارد. گرچه‌ گوهر احکام‌ عملی، همان‌ التفات‌ نظری‌ و قرب‌ باطنی‌ به‌ خدای‌ متعال‌ است‌ اما حتی‌ ماد‌ی‌ترین‌ عمل‌ (با معیارهای‌

در آیات قرآن کریم، عادل بودن و قیام به عدل بعنوان یک صفت مثبت برای خداوند ذکر شده است یعنی در قرآن تنها به تنزیه خداوند از ظلم و ستم در آیات قرآن قناعت نشده است بلکه به طور مستقیم نیز صفت عدالت برای خداوند اثبات شده است چنانکه می

پرسش  ـ طبق آيه ابتلا مي‏دانيم كه مقام امامت بالاتر از مقام نبوت است. آيا مقام و منصب امامت حضرت علي(ع) و ائمه(ع) با مقام انبياءاولوالعزم برابر است؟ آيا حضرت ابراهيم(ع) كه داراي مقام نبوت و هم امامت بودند از حضرت علي(ع) بالاتر نيستند؟ لطفاً با دليل عقلي توضيح بفرماييد.

 سخن گفتن پيامبران به فراخور فهم مردم     انّا مَعاشِرَ الأنبياءِ اُمِرنا أن نُكلِّمَ النّاسَ علي قَدرِ عُقولِهِم.    (12/5796؛ بحار: 77/140) ما، جماعت پيامبران، فرمان داريم كه با مردم به فراخور فهم و خردهايشان سخن بگوييم. خوشرويي و مصافحه، از اخلاق انبيا     مِن أخلاقِ النَّبيِّينَ والصِّدِّيقينَ البَشاشَةُ اذا تَراءوا،