16 مقاله
نقل و انتقال يكي از فرماندهان در قصر شيرين با خبر شده بود كه دشمن قصد عمليات دارد و نيروي زيادي هم براي مقابله با آنها در خط نبود. از ترفند خاصي استفاده كرد، به اين صورت كه تعدادي ماشين را با چراغ روشن از عقبه به محور و بعد
منور خمپارهاي شبها وقتي خمپاره شليك ميكرديم، چند گلوله منور را درميآورديم و گلولهها را همراه خمپاره جاسازي ميكرديم. وقتي خمپاره در آسمان منفجر ميشد، مواد آتشزاي منور همانند گدازههاي آتشفشان به اطراف پرتاب ميشد و هرچيزي را كه در اطرافش بود ميسوزاند و به ماشينها و انبار تداركات و
موشك اندازآر پي چي هليكوپترها و هواپيماهاي عراقي درمهران امان بچهها بريده بودند و نيروهاي خودي را هيچ سلاحي براي مقابله با اين هواپيماها(pc7) كه در ارتفاع كمي پرواز ميكردند نداشتند. به همين خاطر با همفكري لودرچي جهاد سكويي خاكي كه داراي شيبي به يك سمت بود، زدند تا آرپيجيزنها
ميدان مين وقتي به هر دليل مهمات كافي از جمله مين براي حفاظت منطقه در اختيار نداشتيم ،قوطيهاي خالي كمپوت را روي آتش ميانداختيم تا رنگ آنها تغيير كند و نرم شود بعد با يك قطعه چوب آن را به شكل «مين سوسكي» يا هر شكل ديگري در ميآورديم و
مين كمپوتي زمستانها در غرب به علت بارش سنگين برف و باران امكان كار گذاشتن مين در زمين بسيار ضعيف بود. بنابراين لازم بود به گونهاي از تحركات دشمن آگاه شويم فرمانده گروهان آن روز از ما خواست هرچه قوطي خالي كنسرو و كمپوت وجود دارد جمعآوري كنيم و بعد
نارنجك كشي بچهها موقع عقبنشيني اهرم نارنجك را با كش بسته و بعد ضامن آن را ميكشيدند و آن را در ماشين يا سنگرهاي اصلي يا اجتماعي ميگذاشتند. بعد از چند روز اين كشها كه عمدتاً مستعمل بودند پوسيده و پاره مي شد و نارنجك يكبار ديگر منفجر ميشد. شيوهي
نارنجكانداز در پايگاه حسن نوران، هر شب كردهاي ضد انقلاب به ما حمله ميكردند. تصميم گرفتم دستگاهي بسازم كه نارنجك دستي را با فاصله بيش از صدمتر پرتاب كند. اين كار را با يك لوله خمپاره 60، يك فشنك دوشكا و يك قطعه سيم مفتول انجام ميداديم و با اين
ورزش باستاني در منطقه در جبهه براي ساخت ميل زورخانه در داخل پوكه خالي توپ 106، ميلهاي قرار ميدادند و اطراف آن را گچ و خاك مي ريختند كه بعد از خشك شدن بتوان از آن بهرهبرداري كرد. تخته شنايشان از جنس چوب جعبههاي مهمات بود. كباده را از پليت
هدايت بيل مكانيكي در عمليات والفجر8 روي جاده امالقصر، در دو طرف جاده با بيل مكانيكي بايد خاكريزهاي كوچكي به عنوان تركشگير زده ميشد و اين كار با توجه به حجم آتش كار سختي بود. يكي از بچههاي جهاد براي در امان ماندن از تركشها كار جالبي كرد. حوالي صبح،
يك شليك- دو انفجار همسنگران، سرپوش جلوي گلوله آرپيجي را بازكرده و يك عدد نارنجك كه ضامن آن را كشيده و با نخ يا كش يا چسب دور آن را پيچيده بودند در دهانه آرپيجي قرار دادند. دوباره دهانه را بسته و سپس شليك كردند. پس از انفجار دو صدا
ماكت سايت نيروها براي ترساندن و فريب دشمن ماكتي شبيه سايتهاي موشكي ساخته و در منطقه نصب كرده بودند و اطراف آن نيز نخلهاي دستي كاشته بودند كه به حفظ قضيه و گمراه كردن دشمن كمك ميكرد. ظاهر فريبندهي سايت به گونهاي بود كه مدتي بعد از نصب آن هواپيماهاي
مانور در شب در جريان يكي از مانورهاي قبل از عمليات كربلاي 8 كه در سه راه جفير انجام گرفت، شب شد و ماشينهاي عملياتي راه را گم كردند و اين امر باعث دردسربزرگي شد. در اين موقعيت، با آتش زدن چند لاستيك در فواصل معيني كه در بيسيم به
كوزه پوكه يكي از شيوههاي خنك نگه داشتن آب در منطقه، نگهداري آن در پوكههاي بزرگ بود كه هميشه دور و بر پوكه را نمدار و مرطوب نگه ميداشتيم. منبع: كتاب خلاقيتها كوكتل مولوتفچي قضيهي كوكتل مولوتفچي به دوراني مربوط است كه هنوز بنيصدر رئيس جمهور و فرماندهي كل
قايق و رودخانه در حمله طريقالقدس براي عبور از رودخانه وسيلهاي نداشتيم جز يك قايق كه عراقيها با تيربار آن را سوراخ كرده بودند و نميشد از آن استفاده كرد. فكري به ذهنم رسيد. به كمك بچهها با دولا كردن پلاستيكهايي كه روي سنگر ميكشيديم، بيرون و داخل قايق را
قيف بنزيني آرپيجي بچهها قيف نوك گلوله آرپيجي را باز ميكردند و پلاستيكي را كه پر از بنزين بود، پس از چندلا شدن و گره زدن به منظور جلوگيري از نشست و آتش گرفتن با جرقههاي سلاح آماده كرده بودند، در قيف قرار ميدادند تا وقتي آرپيجي به هدف اصابت
آي با كلاه دوستي داشتيم به نام «حسين مرندي» كه شجاعت خاصي داشت. در پشت خاكريز به رديف كلاههاي آهني را سرچوب مي كرد و خودش ده يا بيست متر آن طرف تر ميايستاد. وقتي عراقيها شروع به تيراندازي ميكردند از زاويهاي ديگر نگاه مي كرد و دهانه آتش تيربار
