همسر ما تا خودش به نقطه آرامش نرسیده باشد، نمیتواند ما را به آرامش برساند. اینجاست که موضوع ایمان معنا پیدا میکند. ایمان از واژه «امن» گرفته شده است. مؤمن، آرام است و همه میدانیم ایمان ملاک و معیار مهمی در ازدواج است، ولی اغلب اشتباه میکنیم و ایمان را با «تدیّن» ظاهری برابر میدانیم؛ بنابراین اگر کسی بگوید من معیار ایمان را در انتخاب همسر در نظر داشتم ولی به آرامش نرسیدم، باید به او بگوییم: شما تدیّن ظاهری فرد را در انتخاب همسر در نظر داشتی نه ایمان را!
برخی افراد فقط ظاهری متدین و متشرّع دارند. در گرفتاریها، در رفتار و گفتار میتوان ایمان فرد را سنجید.
تعیین ایمان حقیقی؟
اگر دقایقی را با کسی سخن بگویید، میزان ایمان خود را نشان میدهد. مشخص میشود آیا این فرد آدم بدگمانی هست یا نه. گاهی فردی را میبینید انسان متدینی است، نمازش را هم اول وقت میخواند اما به امام جماعت و نمازگزاران مسجد بدگمان است. میگوید این مردمی که در نماز جماعت شرکت کردهاند افرادی کلاهبردارند و برای ریا به جماعت حاضر شدهاند! فلان آقا را میبینی، پروندهاش نزد من است! بدیهی است چنین فردی ایمان ندارد. هرچند ظاهری بسیار متشرّع و متدین از خود جلوه دهد.
این سوءظن و بدگمانی نشان از ناآرامی روح اوست؛ زیرا احساس امنیت نمیکند، پس ایمان ندارد. ایمان در آرامش و حُسن خلق و حُسن ظن نسبت به دیگران موثّر است. به تعبیر امام رضا(ع) ایمان فرد به حجم نماز و روزههایش نیست، به شرکت در محافل مذهبی نیست؛ بلکه به صداقت و امانتداری اوست.
