پرسش . نشانه هاي شروع رستاخيز را بنويسيد.
پاسخ: نشانه هاي شروع رستاخيز:
1. زلزله اي فراگير: (زلزله دوم) ويراني اين عالم مقارن با زلزله اي شديد است. شروع رستاخيز نيز با زلزله اي ديگر است. زلزله دوم بر خلاف قبلي ويرانگر نيست بلكه شروع يك نظام نوين و پيريزي عالمي ديگر است. اين لرزشها باعث شكافته شدن زمين و احياء مردگان ميشود. قرآن ميفرمايد: « إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا» (زلزال: 1 و 2) هنگامي كه زمين شديداً به لرزه درآيد و بارهاي سنگين خود را خارج سازد. (انسانها از قبرها بيرون ميآيند).
در جاي ديگر به اين بيرون ريخته شدن اثقال زمين اين گونه اشاره شده است: « وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ» (انشقاق: 4) زمين آنچه را در درون دارد بيرون ميافكند و خالي ميشود. اين معنا در جاي ديگر به اين صورت مورد اشاره قرار گرفته است: «يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ» (ق: 44) روزي كه زمين از روي آنها شكافته شود و به سرعت از قبرها خارج ميشوند. اين جمع كردن براي ما آسان است.
در جاي ديگر به هر دو زلزله ـ زلزله اول و زلزله دوم ـ اشاره كرده ميفرمايد: « يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ» (نازعات: 6 و 7) روزي كه زلزله ها همه چيز را به لرزه درميآورد و به دنبال يك زلزله زلزله ديگري رخ ميدهد.
2. دگرگوني زمين و آسمان و نو شدن آن ها: يكي ديگر از اموري كه در آغاز رستاخيز به وقوع ميپيوندد عوض شدن زمين و آسمان و نظام حاكم بر آنهاست. قرآن كريم ميفرمايد: «يوم تبدل الارض غير الارض و السماوات و برزوا للّه الواحد القهار» (ابراهيم: 47) وعده الهي در آن روز تحقق مييابد كه زمين به غير زمين تبديل ميشود و آسمانها به آسمانهاي ديگري مبدل ميشوند و انسانها در پيشگاه خداوند واحد قهار ظاهر ميگردند.
اين تبديل و دگرگوني بعد از حوادثي است كه در زمين و آسمان رخ ميدهد؛ يعني حركت كوه ها و صاف شدن زمين همگي مقدمه حشر انسان در زمين و آسماني جديد خواهد بود. « يوم تسير الجبال و تري الارض بارزه و حشرناهم فلم نغادر منهم احداً» (كهف: 47) به خاطر بياوريد روزي كه كوه ها را به حركت در آوريم و زمين را آشكار و مسطح ميبيني و انسانها را محشور ميكنيم واحدي را فروگذار نخواهيم كرد. در جاي ديگر ميفرمايد: «وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنسِفُهَا رَبِّي نَسْفاً فَيَذَرُهَا قَاعاً صَفْصَفاً لاَّ تَرَي فِيهَا عِوَجاً وَلاَ أَمْتاً يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ الدَّاعِيَ لاَ عِوَجَ لَهُ …» (طه: 105 تا 108) و از تو درباره كوه ها ميپرسند بگو: پروردگارم آنها را متلاشي كرده بر باد ميدهد. پس زمين را صاف و مسطح و بي آب و گياه رها ميسازد. به گونه اي كه در آن هيچ پستي و بلندي مشاهده نميكني. در آن روز همگي از دعوت كننده الهي كه هيچ انحرافي در آن نيست پيروي ميكنند… .
