مثل یک کشاورز!

یک کشاورز وقتی که به یک جوی آب میدهد درحقیقت به خود جوی آب نمیدهد بلکه به عنوان امانت در اختیار آن قرار میدهد تا سریع به باغ وباغچه منتقل کند.البته از این رهگذرخودش هم سبز خواهد شد وسبزه های پیرامون خودش هم رشدخواهند کرد.
ولی اگر یکی جوی شکاف داشت و آب ها را فرو میبرد و منتقل نمیکرد دیگر به آن آب نمیدهند.درنتیجه خود آن جوی و سبزه های آن جوی هم خشک خواهند شد.
خیلی وقتها خداوند از ما آدم ها به عنوان جوی استفاده می کند. یعنی اگر چیزی به ما میدهد برای ما نیست بلکه به ما میدهد تا به دیگران منتقل کنیم.
یکی از آن چیز ها توجیه است.توجیه را خداوند آفریده و در اختیار ما قرار داده اما نه برای ما بلکه برای اشتباهات دیگران.
می گوید:این توجیه را داشته باش .هر وقت دیدی کسی خطایی کرد آن را تا آنجا که میتوانی توجیه کن. بگو شاید منظورش این بوده یا شاید هدفش آن بوده است.
یعنی او را تبرئه کن!تا تخریب نشود.
پس توجیه برای اشتباهات دیگران است ولی متأسفانه ما برای اشتباهات خودمان به کار میبریم. همیشه توجیه میکنیم و میگوییم:منظور من این نبود یا منظور من آن نبود.توجیه میکنیم تا خودمان را تبرئه کنیم.در حالی که امیرالمومنین(ع)میفرمود:اهل تقوا همیشه خود را متهم میکنند.