آيا گناهي است كه در اين دنيا بخشيده نشود و عذاب آنرا در آخرت ببينيم؟

همه گناهان، در اين دنيا قابل اصلاح و جبران و در نتيجه بخشش و آمرزش الهي است. و اين در صورت توبه حقيقي و ندامت انسان گنهكار و در صدد اصلاح و جبران برآمدن وي خواهد بود. يعني اولاً حقيقتاً از عصيان و تمرّد فرمان الهي پشيمان شود و به درگاه او باز گردد و از خداوند طلب مغفرت و آمرزش كند و ثانياً اگر گناه او به حق‏الناس (حقوق مردم) مرتبط است به آنان مراجعه كند و حق آنان را ادا نمايد. در اين صورت خداوند او را مي‏بخشد اما اگر نتواند حق مردم را جبران كند، تسويه حساب با خلق خدا به روز رستاخيز كشيده خواهد شد. به همين جهت گناهاني كه در ارتباط با ظلم و تجاوز به حريم حقوق مردم است، خيلي خطرناك‏تر است. به هر حال، تا زماني كه انسان زنده است و مرگ او فرا نرسيده، هر گناهي را انسان مي‏تواند با توبه واقعي بشويد و خداوند او را خواهد بخشيد قرآن كريم مي‏فرمايد لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً؛ از رحمت خداوند مأيوس نشويد، خداوند تمام گناهان را مي‏آمرزد”، (سوره زمر، آيه 53). اما آنگاه كه عمر انسان به پايان برسد و لحظه مرگ فرا رسيد و ملك الموت براي قبض روح حاضر شود، ديگر زمان توبه پايان يافته و ديگر هيچ گناهي بخشيده نمي‏شود، چرا كه در چنين لحظه‏اي همه قدرت الهي را مشاهده مي‏كنند در آن هنگام فرعون هم ديگر حقيقت را مشاهده مي‏كند اما آن هنگام توبه پذيرفته نيست و گناه آمرزيده نخواهد شد وَ لَيْسَتِ اَلتَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ اَلسَّيِّئاتِ حَتَّي إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ اَلْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ اَلْآنَ وَ لاَ اَلَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ؛ كساني كه به گناه اشتغال دارند تا آنگاه كه به يقين مرگ را مشاهده مي‏كنند و در آن لحظه مي‏گويد اكنون توبه كردم، توبه چنين كساني پذيرفته نيست همچنانكه توبه كساني كه به حال كفر بميرند قبول نمي‏شود”، (سوره نساء، آيه‏ي 18). حاصل سخن: جميع گناهان، در صورت بازگشت و پشيماني واقعي و طلب مغفرت در دنيا، قابل بخشش و آمرزش است و هيچ گناهي، پس از فرا رسيدن لحظه‏ي مرگ قابل تدارك و جبران نيست و حساب به عالم پس از مرگ كشيده مي‏شود. تذكر يك نكته: باز نمودن باب توبه، براي جلوگيري از خطر يأس و نااميدي و گشودن در اميد به سوي بنده گنهكار است كه از كرده خود پشيمان گشته است. اين امر نبايد سبب گمراهي شود و كسي امروز مرتكب گناه شود به اميد آنكه فردا توبه خواهم كرد چون توبه صرف لقلقه زبان نيست، توبه ندامت و پشيماني واقعي است و كسي كه با چنين انديشه‏اي گناه مي‏كند اولاً خداوند را به استهزا گرفته است و چه بسا همين سبب مي‏شود كه هيچ گاه حال ندامت و توبه واقعي و حقيقي در او پيدا نشود و ثانياً خود اين گناهان سبب شود كم كم پايه‏هاي ايمان و باور او ضعيف شود به گونه‏اي كه منكر بسياري از عقايد اصولي شود و اصلاً به طرف توبه نيايد و ثالثاً چه بسا مرگ او به صورت ناگهاني (تصادف، غرق شدن، زلزله و…) فرا رسد و هرگز موفق به توبه نشود. و اما فكر گناه: بر اساس آنچه در منابع ديني آمده است، صرف فكر گناه تا به مرحله‏ي عمل نرسيده است به لطف خداوند براي انسان گناه محسوب نمي‏شود و به سبب آن عقاب نمي‏گردد. هر چند فكر گناه و تصميم بر گناه، اثرات روحي در انسان مي‏گذارد و موجب سقوط معنوي و روحي انسان مي‏شود. لكن در صورتي كه انسان پشيمان شود، جلوي همين اثرات سوء معنوي نيز، گرفته مي‏شود.