اساس بحث های نهج البلاغه در مورد ذات خداوند

آنچه در نهج البلاغه پایه و اساس همه بحثها درباره ذات حق قرار گرفته این است که: خداوند هستی مطلق و نامحدود است. قید و حد به هیچ وجه در او راه ندارد. هیچ مکان و یا زمان و هیچ شیی ء از او خالی نیست. او با همه چیز هست ولی هیچ چیز با او نیست. خداوند چون مطلق و بی حد است، بر همه چیز حتی بر زمان و بر عدد و بر حد و اندازه (ماهیت و چیستی) قدم دارد. زمان و مکان و عدد و حد و اندازه در مرتبه افعال او است و از فعل و صنع او انتزاع می شود. همه چیز از او است و بازگشت همه چیز به او است. او در همان حال که اول الاولین است، آخرالاخرین است.