یکی از ویژگیهایی که قرآن کریم برای قیامت بر شمرده، این است که در آن روز صفات و نیتهای باطنی مردم وکفر و ایمان افراد روشن میشود، و فرداکه سر از خاک برآریم، احوال همگان مشخص خواهد شد.
چه دردناک است، شخصی، یک عمر، در نظر مردم آبرومند جلوه کرده باشد، ولی در رستاخیز به شکل دیگری ظاهر شود. ای وای از این رسوایی! اگر از مصادیق حدیث زیر باشد: هنگامی که رسول معظم اسلام (ص) در منزل ابوایوب انصاری به سر میبرد، معاذ بن جبل – که نزدیک خانهٔ ایشان زندگی میکرد – به پیامبر اکرم (ص) گفت: ای رسول خدا، من در گفتار خدا نظر و اندیشه کردم، آنجا که میفرماید: (یومَ ینفَخُ فِی الصُّورِ فتأتونَ أَفوَاجاً؛ روزی که در صور دمیده شود، پس گروه گروه به صحنهٔ محشر میآیید…). (سورهٔ نبأ، آیهٔ ۱۹) پیامبر اکرم (ص) فرمود: ای معاذ، پرسش از چیز بزرگی کردی و اشک از دیدگانش فرو ریخت. آن گاه فرمود: روز قیامت ده گروه از مسلمین امت من، وارد محشر میشوند؛ در حالیکه این گونه از دیگران تمیز داده میشوند: بعضی از آنها به شکل میمون، بعضی دیگر به صورت خوک هستند، بعضی دیگروارونه (پاها بالا و سر به پائین) با صورت بر زمین کشیده میشوند، و عدهای کور و گروهی دیگرکر و لال هستند، بعضی دیگر زبانهای خود را میجوند و چرکی از دهان آنها جاری است که همگان را میآزارد، تعدادی از آنها هم، در حالی که دست و پایشان بریده است، وارد میشوند، بعضی دیگر بر شاخههایی از دار آتشین آویزانند، گروهی، از مردار بدبوترند و سرانجام، گروه دیگری، بر تن لباسهای قیرین دارند که به پوست آنها چسبیده است. آنها که به صورت بوزینه گانند، سخن چینان هستند، و خوک شکلها همان حرام خواران میباشند، و واژگونه ها [و آنان که وارونه بر زمین کشیده میشوند]، رباخواران و کوران قاضیهای ظالم، کر و گنگها خودخواهانی که به اعمال خود مغرورند (گویی از همه جا بی خبرند، نه حقیقتی را گوش میکنند و نه غیر خود را میبینند)، و آنان که زبان خود را میجوند، عالمان بی عمل و قاضیهایی هستند که قضاوت آنان نادرست و گفتار وکردارشان با هم ناسازگار بوده است. دست و پا بریدگان، همسایه آزارها، آویختگان به شاخههای آتش، همانانی که بی گناهان را به سلطان میسپردند، و بدبوتر از مردارها، شهوتران هائی که به خوشیهای دنیا دلخوش نمودند و از پرداخت حق الهی در اموال خود پرهیز کردند و گروه آخرین که لباسهای قیرین به تن دارند، فخر فروشان متکبر میباشند. (۱)
زنهار از این بیابان
وین راه بی نهایت
پی نوشت ها
۱. تفسیر مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۲۳.
منبع: کتاب بشارت ۶۳
نویسنده: سید محمد باقر طباطبایی
