توقف «افکار منفی» اینجا ممنوع است!

تعداد زیادی از بانوان در مراقبت و مواظبت از دیگران و بخصوص اطرافیان خود مهارت و شایستگی‏ های فراوانی دارند. بدین ترتیب که اگر به یکی از همین افراد احساس نامطلوبی همچون آزردگی، تنهایی، بدبختی و … دست بدهد، دقیقا و به خوبی می‏دانند چگونه و به چه نحوی عمل کنند تا حال او رو به بهبودی گراید. آنان این افراد را به گردش می‏برند، با حوصله و دقت به حرفهایشان گوش می‏دهند، غذاهای مورد علاقه‏ شان را تهیه می‏کنند، به آنان اطمینان می‏دهند که اوضاع خوب خواهد شد و …
اما زمانی که این خانمها خود دچار ناراحتی می‏شوند، از درمان خود ناتوان بوده و نمی‏دانند برای تسکین خود چه بکنند و چه مراقبتهایی را به کار ببندند.
بسیاری از بانوان زمانی که در زندگی روزمره خود با مشکل یا مشکلاتی روبه ‏رو می‏شوند و از حل آن عاجز می‏مانند دچار افکاری می‏شوند که احساس بدبختی می‏کنند! بر اثر این افکار مأیوس ‏کننده و منفی فرد دچار خودخوری می‏شود. افکار و جملاتی از قبیل «من چقدر احمق هستم»، «از خودم متنفرم»، «چه آدم خرفتی هستم»، «چه من بی‏ عرضه ‏ام» و «نمی‏دانم چرا نمی‏میرم» و غیره زاده افکاری منفی هستند که به دنبال یک ناکامی و یا شکست حاصل می‏شوند و نتایج زیانباری را با خود به همراه دارند.
وقتی افکار و احساسات بد و ناخوشایند سر به شورش برمی‏دارند باید به ماهیت آنها توجه داشت. باید آنها را دور کرد و خاطرات خود و مطلوب را جایگزینشان ساخت.
افراد باید بدانند چگونه از خود مراقبت کنند تا احساس قدرت و توانایی بیشتری برای مواجهه با مشکلات داشته باشند. این مراقبت و مواظبتها برای تندرستی و سلامتی روانی افراد ضروری است تا از خود همانند دیگران مواظبت نمایند.
برای متوقف کردن افکار شماتت‏ بار و منفی باید افکار خوب و احساسات زیبا را جایگزین ساخت. برای انجام این کار می‏توان یک خاطره خوب از اوقات خوش زندگی را به یاد آورد. می‏توان لحظه و مقطع زمانی خاصی از زندگی را یافت که آن را بسیار دوست داریم و هرگز فراموشمان نخواهد شد.
باید با خود مهربان‏تر بود و همین باعث خواهد شد که افکار منفی را از خود دور و رنج عاطفی و فشار روحی کمتری را احساس بکنیم.
چنانچه دوست داریم وضعیتمان به لحاظ حسی و روانی بهتر و مطلوب‏تر شود باید به همان ترتیب که دوست داریم و از دیگران مواظبت می‏کنیم، مواظب خودمان نیز باشیم.