دوغ

فارسی من دوغ است ، اعراب به من مخیض گویند. من مسکن غلیان خون ، اشتهاآور، مسکن حرارت و التهابات داخلی و پادزهر سموم می باشم ، التهابات معده و جگر و از حرارت آنها می کاهم ، قدما برای معالجه اسهال خونی که با هیچ دارویی درمان نمی شد، از سنگتاب یا آهن تاب من استفاده می کردند، و طرز تهیه آن بدین ترتیب بود که مقدار ریگ یا تکه های کوچک آهن را تفته کرده ، در من می ریختند تا به جوش آیم و بعد آن را صاف کرده به بیمار می دادنند تا بنوشد. این دستور به وسیله نویسنده زبان خوراکیها تاکنون آزمایش نشده است . مرتاضان هندی برای اینکه در برابر عطش طاقت زیادتری داشته باشند، خرفه کوبیده با دوغ می جوشانند تا خشک شود، بعد دوغ افزوده این عمل را دو دفعه دیگر می نمایند و معتقدند که خوردن آن عطش را تسکین داده ، و خواهش آب را کم می کند. اگر خیار را با پوست زیر فشار قرار داده و آب آن را بگیرند و با آن دوغ درست کنید، و یا آب خرفه را گرفته با آن دوغ بسازید، نوشابه هایی گوارا برای شما خواهند بود. عطش را تسکین می دهند. کبد و کلیه ها را شستشو می دهند، و سموم بدن را از بین می برند. برای رماتیسم و نقرس دارویی بسیار موثر می باشد. آب خیار مسهلی قوی است و اسید سولفوریک را که از زهرهای بسیار قوی است خنثی می نماید. سنگهای کلیه ، مثانه و کیسه صفرا را خرد کرده و می ریزاند.