یکی از حکمای متأخر بنام مرحوم آقا محمد رضا قمشه ای اشعار بدیعی در سعه رحمت پروردگار دارد، در آن اشعار عقیده حکما و بلکه سعه مشرب عرفا را منعکس می کند، می گوید:
آن خدای دان همه مقبول و نا مقبول ***من رحمة بدا و الی رحمة یؤل
از رحمت آمدند و به رحمت روند خلق ***این است سر عشق که حیران کند عقول
خلقان همه به فطرت توحید زاده اند ***این شرک عارضی بود و عارضی یزول
گوید خرد که سر حقیقت نهفته دار ***با عشق پرده در، چه کند عقل بوالفضول
یک نقطه دان حکایت ما کان و ما یکون*** این نقطه گه صعود نماید گهی نزول
جز من کمر به عهد امانت نبست کس ***گر خوانیم ظلوم و گر خوانیم جهول
