قزوينی – مجتبی (1318- 1386ق)
وی که فرزند شيخ احمد تنکابنی قزوينی است، از دانشوران وارستهی معاصر و از استوانههای مکتب تفکيک به شمار میرود. او در قزوين زاده شد و و سال 1330 همراه با پدر به عراق رفت و هفت سال از محضر بزرگانی چون سيد محمد کاظم يزدی، ميرزا محمد تقی شيرازی و ميرزا حسن نائينی بهره برد.
پس از بازگشت، دو سال در قزوين ماند و با انديشههای سيد موسی زرآبادی آشنا شد و به سير و سلوک رو آورد. در سال 1339 ق به قم رفت و چندی از محضر شيخ عبدالکريم حائری بهرهمند بود. با هجرت به مشهد در سال 1341ق، از معارف بزرگانی چون آقابزرگ حکيم، ميرزا محمد آقازاده، ميرزا مهدی اصفهانی و حاج آقا حسين قمی استفاده کرد و چهل سال در اين حوزه به تدريس و پرورش شاگرد پرداخت.
بيان الفرقان، در پنج جلد مهمترين اثر اوست که بيانگر ايدهها و انديشههای تفکيکی آن مرحوم به شمار میرود.
وی در روز 22 ذیحجه 1386ق برابر با 14 فروردين 1346ش در مشهد درگذشت و در ضلع غربی صحن عتيق حرم امام رضا(ع) دفن شد.
