قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
نکوهش قهر
هَجرُ المُسلِمِ أخاهُ کَسَفکِ دَمِهِ.(۱۳/۶۶۱۶؛ کنزالعمال: ۲۴۷۸۹)
قهر کردن مسلمان با برادرش، مانند ریختن خون اوست.
پذیرفته نشدن اعمال از فرد قهر کرده یا أبا ذرٍّ، ایّاکَ وهِجرانَ أخِیکَ؛ فانَّ العَمَلَ لا یُتَقَبَّلُ مِن الهِجرانِ. (۱۳/۶۶۱۶؛ بحار: ۷۷/۸۹)
ای ابوذر، از قهر کردن با برادرت بپرهیز؛ زیرا با وجود قهر بودن، عمل پذیرفته نمیشود.
مقدار قهر لا یَحِلُّ للمُؤمنِ أن یَهجُرَ أخاهُ فَوقَ ثَلاثَهِ أیّامٍ.(۱۳/۶۶۱۸؛ کنزالعمال: ۲۴۷۹۳)
روا نیست که مؤمن، بیش از سه روز با برادرش قهر باشد.
آشتی پس از سه روز
لا تَحِلُّ الهِجرَهُ فَوقَ ثَلاثَهِ أیّامٍ، فانِ التَقَیا فسَلَّمَ أحَدُهُما فَرَدَّ الآخَرُ اشتَرَکا فی الأجرِ، وان لَم یَرُدَّ بَرِیَ هذا مِن الاثمِ، وباءَ بهِ الآخَرُ. (۱۳/۶۶۱۸؛ الترغیب و الترهیب:۳/۴۵۷)
قهر کردن بیش از سه روز روا نیست. پس اگر با هم رو به رو شدند و یکی از آن دو سلام کرد و دیگری جواب سلامش را داد، هر دو در ثواب شریک هستند، ولی اگر جوابش را نداد، آن که سلام کرده از گناه مبرّاست و دیگری گنهکار است.
بیرون رفتن مسلمان از دین خود به واسطه قهر
أیُّما مُسلِمَینِ تَهاجَرا فمَکَثا ثَلاثاً لا یَصطَلِحانِ الّا کانا خارِجَینِ مِن الاسلامِ، ولَم یَکُن بَینَهُما وَلایَهٌ، فأیُّهُما سَبَقَ الی کلامِ أخیهِ کانَ السّابِقَ الَی الجَنَّهِ یَومَالحِسابِ. (۱۳/۶۶۲۰؛ کافی: ۲/۳۴۵)
دو مسلمانی که با هم قهر کنند و سه روز به قهر خود ادامه دهند و آشتی نکنند، هر دو از اسلام بیرون روند و میان آنان هیچ پیوند دینی نباشد و هرکدام از آنها پیش از دیگری با برادرش حرف بزند، در روز حسابرسی جلوتر به بهشت رود.
