مؤمن و ادای شهادت

از نظر قرآن مجید یکی از ویژگیهای مؤمن واقعی این است که وقتی از آنها خواسته می شود که در مورد مسأله حقی شهادت بدهند از آن سر باز می زنند: «والذین هم بشهاداتهم قائمون؛ کسانی که قیام به شهادت می کنند» (معارج/۳۳).
درباره معنی تحمل شهادت می گوییم یک وقت شخصی می خواهد شاهد بگیرد یک کسی می آید مال کسی را می چاپد و شما در آنجا حاضر هستید. به شما می گوید: بیا نگاه کن، تو را به خدا بیا شاهد باش که در آن موقع شهادت بدهی. اینجا جان معافی انسان اقتضا می کند که چشمهایش را ببندد و برود و بگوید به من چه! اگر مظلومی مورد تجاوز ظالمی قرار گرفته است و برای اثبات در محکمه نیاز دارد که شاهدی شهادت بدهد و یک کسی می توانسته شاهد باشد، خصوصا اگر از او تقاضا کرده اند بیا ببین که در موقعش شهادت بدهی، حق ندارد که چشمهایش را ببندد و از آن طرف برود. از آن بالاتر این است که شهادت را تحمل کرده باشد، یعنی حادثه را کاملا دیده باشد، موقعی که به محکمه و پیش قاضی می روند از ادای شهادت امتناع و شهادت را کتمان کند. بدتر از آن این است که بیاید عوضی شهادت بدهد.
قرآن به مسئله شهادت اهمیت می دهد: آنها که قیام به شهادت می کنند. گفته اند این قیام اعم است از قیامی که به صورت تحمل شهادت باشد یا ادای شهادت. «اولئک فی جنات مکرمون؛ چنین مردمی در بهشت های الهی محترمانه هستند و مورد اکرامند» (معارج/ ۳۵). اکرام چه کسی؟ اکرام خدای متعال.