مثل طبیب

یک طبیب اگر حاذق باشد همین جوری نسخه نمینویسد و یا دارو را تجویز نمیکند مگر آنکه ضرورتی باشد.
سخن هم مثل داروست.انسان باید وقتی حرف بزند وقتی سخن بگوید که بخواهد دردی را درمان کند.((کان رسول الله لا یتکلم الا فی حاجه))
رسول خدا(ع)جز در وقت ضرورت سخن نمی گفت.
مثل عصا!
چه کسی عصا را به دست میگیرد؟کسی که نابینا یا ناتوان باشد.البته هر چه شخص ناتوان تر و نابیناتر باشد بیشتر به عصا احتیاج پیدا میکند.ندیدی بعضی ها به جای یک عصا دو عصا دارند.
این در حالی است که اگر کسی بینا یا توانا باشد خجالت میکشد و دوست ندارد عصا به دست بگیرد.حال یادمان باشد که مردم چیزی مثل عصا هستند.تنها انسان عاجز و ناتوان است که بر مردم تکیه میزند و آن ها را تکیه گاه خود قرار میدهد.