من ((آلبالوي تلخ )) هستم !

اسم من در فارسي ((مهلب )) بر وزن امشب است . به من ((پيوند مريم )) و آلبالوي تلخ هم مي گويند. اعراب مرا محلب مي نويسند، و فرنگي ها هم نام ايراني مرا برگزيده و مهلب مي خوانند و با اينكه ايراني هستم ، فرنگي ها بهتر از شما ايرانيان مرا مي شناسند. عده اي از نويسندگان قديم ، از جمله ((حكيم مؤمن )) مرا با ((بنه )) كه ميوه درخت سقز است اشتباه كرده ، و ((حب الخضرا)) ناميده اند.
برگ – چوب و ميوه من چون صندل خوشبو است ، در نهاوند با چوب درخت من ، عصا و دسته چتر و شلاق درست مي كنند تا دستشان خوشبو شود و رختشويان چوب دستي مي سازند و لباس هاي زيرين را موقع شستن با آن مي كوبند تا لباس خوشبو شده و حشرات را از بدن فرار دهد. مدتها است كه نويسنده ي كتاب زبان خوراكيها به من دستور داده است تا در صحنه حاضر شده و خود را معرفي كنم ، ولي من مخالفت مي كردم زيرا معتقد بودم ، اول بايد مردم را به تحقيق و تفكر در اسرار خوراكيها عادت داد و بعد عجايب ما را نوشت و روي اين اصل به ايشان گفتم ، چندي پيش گل آفتاب گردان خود را معرفي كرد و اسرار خارق العاده اي خود را بيان داشت . از جمله نوشت كه حشرات به دانه هاي من نزديك نمي شوند. امتحان اين موضوع براي خوانندگان خيلي ساده و آسان بود، همه مي توانستند مقداري تخم آفتاب گردان را خام يا بو داده ، روي زمين نزديك لانه ي مورچه بريزند و با كمال تعجب ملاحظه كنند كه اين مور دانه كش كه دانه هاي گندم – برنج و ارزن را جمع مي كند، كوچكترين توجهي به اين دانه هاي روغني و خوشمزه نمي نمايد و نيز مي توانستند مقداري از دانه هاي آنرا در بشقاب ريخته ، و در جايي كه مگس و پشه فراوان است بگذارند و ببينند كه اين موجودات روي آن ها نمي نشينند. آيا خوانندگان اين امتحانات ساده را كردند و در اطراف اين موضوع مهم تفكر و تعقل نمودند يا خير؟ در جواب نويسنده كتاب زبان خوراكيها، به من گفتند ما خوانندگان كنجكاو زياد داريم و تعداد نامه ها نشان دادند كه دسته اي در اطراف اين موضوع انديشيده و سؤ الات محققانه اي كرده اند و نيز دسته اي به ساير خواص آن توجه كرده و از منافع اين گياه مفيد بهره مند شده اند. از جمله تعداد زيادي از بانوان نوشته بودند كه ما دچار عقب افتادگي عادت ماهانه شده و طبق دستور، از آب و برگ اين گياه خورده ، و نتايج عالي گرفته ايم و به من مجددا دستور داده اند تا بلادرنگ خود را به شما بشناسانم .
گل من سفيد و هسته ي من تلخ و بسيار خوشبو است . و بقدر دانه ي نخود سبز بوده و پوست آن قرمز تيره و مغز آن سفيد و تند و چرب است ، از روغن آن در عطرسازي استفاده مي كنند و زادگاه من كوههاي سردسير ايران است ، و بيشتر در آذربايجان و نهاوند عمل مي آيم ، مقوي حواس پنجگانه بوده و سينه را از خلط پاك مي كنم ، خفقان و تنگ نفس را برطرف مي سازم و مقوي جگر و سپرز و مسكن دردهاي داخلي هستم . مخصوصا براي كبد – طحال – درد پشت و قولنج و درد پهلو مفيد مي باشم و اگر مرا همراه با عسل ميل نماييد زودتر اثر مي كنم . پيشاب آور مي باشم و عادت ماهانه ي خانم ها را منظم مي كنم . كليه و مثانه را باز مي نمايم و اقسام كرم را از معده بيرون مي كنم و قطره قطره آمدن ادرار را برطرف مي نمايم . شهوت را زياد مي كنم – اسهال خوني را بند مي آورم و چون مرا داخل نان كنند، آن را زود هضم مي نمايم . ماليدن من در حمام به بدن ، براي از بين بردن سياهي ماه گرفتگي نافع است . امراض جلدي ، مخصوصا جرب را درمان مي كنم و رنگ چهره را باز مي نمايم . جوشانده ي من جهت نقرس و از بين بردن آثار ضربه مفيد است ، ضماد من هر چند كهنه باشد براي تسكين درد نقرس معجزه مي نمايد. مقدار خوراك مغز دانه ي من از ده گرم تا هيجده گرم مي باشد. ماليدن جوشانده چوب و برگ من مقوي پوست و برطرف كننده بوي بد عرق است . و حشرات را دور مي كند، به طوري كه هيچ حشره و ميكربي نزديك آن نمي شود. سابقا كه عده اي به خرافات پايبند بودند، نگاه داشتن دانه ي مرا در پارچه كبود و بخور و دود آن را باطل كننده ي جادو دانسته ، و تكرار بخور آن را سبب مهربان شدن دشمنان مي دانستند و رمالان و جن گيران معتقد بودند كه اجنه و شياطين از من فرار مي كنند. خوشبختانه امروز كسي به سحر و جادو عقيده ندارد، ولي اگر چه بخور و دود من قادر نيست اجنه و شياطين را فرار دهد، در عوض مي تواند ميكرب ها و حشرات موذي را دور نمايد و اينجا است كه اهل تفكر و تعقل ميكرب ها و حشرات را در رديف اجنه و شياطين مي دانند و عده اي هم پا را از حد بالاتر گذاشته مي گويند مقصود همين موجودات خطرناك بوده است . باري چنانچه دانه هاي مرا با اسفند و مصطلكي در روغن بجوشانند، خوردن و ماليدن آن جهت معالجه ي لغوه – فلج – رعشه – درد مفاصل – نقرس و از بين بردن ضربه مفيد است . تنه ي درخت من پايه ي خوبي براي پيوند آلبالو و گيلاس و ميوه هاي آبدار است ، و به همين جهت است كه آن را پيوند مريم خوانده اند. به من ((شجرة الادريس )) هم گفته اند.