دو هجرت
الهِجرَهُ هِجرَتانِ: احداهُما أن تَهجُرَ السَّیّئاتِ، والاُخری أن تُهاجِرَ الَی اللَّهِ تعالی ورَسولِهِ، ولا تَنقَطِعُ الهِجرَهُ ما تُقُبِّلَتِ التَّوبَهُ.(۱۳/۶۶۰۲؛ کنزالعمال: ۴۶۲۶۲)
هجرت دو گونه است: یک هجرت، هجرت و دوری کردن از گناهان است و دیگری آن است که به سوی خداوند متعال و رسول او هجرت کنی و تا زمانی که توبه پذیرفته می شود، هجرت قطع نمیشود.
برترین هجرت
أفضَلُ الهِجرَهِ أن تَهجُرَ ما کَرِهَ اللَّهُ.(۱۳/۶۶۰۴؛ کنزالعمال: ۴۶۲۶۳)
برترین هجرت، آن است که از آنچه خدا خوش ندارد هجرت (و دوری) کنی.
هجرت از بدیها
أفضَلُ الهِجرَهِ أن تَهجُرَ السُّوءَ.(۱۳/۶۶۰۴؛ کنزالعمال: ۴۶۲۶۴)
برترین هجرت، آن است که از بدی هجرت (و دوری) کنی.
مهاجر حقیقی
المُهاجِرُ مَن هَجَرَ الخَطایا والذُّنوبَ.(۱۳/۶۶۰۴؛ کنزالعمال: ۴۶۲۶۱)
مهاجر، کسی است که از خطاها و گناهان هجرت کند.
