دسته بندی :شهریور 14, 1399

تنها صدايي كه خلوت قبرستان را به هم مي‌زد صداي گاه‌گدار كلنگي بود كه هرچند وقت شنيده نمي‌شد و باز صدايش درمي‌آمد. پارچه ترمه رنگ‌ورورفته و نه‌چندان خوش‌نقش روي قبر، با كلوخ‌هاي دوروبرش كه براي محكم‌كاري گذاشته شده بودند لول خورده بود. گورستان «تخت‌فولاد»1 خواب بود. آن روز صبح، در

خداوند به درویشی پسری داد. درویش احساس کرد با اوضاع خراب جامعه، چیزی از اخلاق پسرش باقی نمی‌ماند. به همین دلیل، دلبندش را به غاری برد و تا بیست‌سالگی، خود را وقف تربیت پسرش کرد. پس از آن تصمیم گرفت به شهر بازگردد. وقتی درویش با پسرش از پیچ کوه