بخشندگي

بخشندگي، صفت الهي

    السَّخاءُ خُلُقُ اللَّهِ الأعظَمُ.(5/2426؛ كنزالعمال: 15926)    
بخشندگي خوي بزرگ خداوند است.

نزديك بودن انسان بخشنده به خداوند

    السَّخِيُّ قَريبٌ مِنَ اللَّهِ، قريبٌ مِن الناسِ، قَريبٌ مِن الجَنَّةِ.    (5/2428؛ بحار: 73/308)
شخص بخشنده به خدا، نزديك است؛ به مردم نزديك است؛ به بهشت نزديك است.

    تَجافَوا عن ذَنبِ السَّخِيِّ فانَّ اللَّهَ آخِذٌ بيدِهِ كُلَّما عَثَرَ.(5/2430؛ كنزالعمال: 16212)    
از خطاي بخشنده درگذريد؛ زيرا كه هر بار بلغزد، خداوند دست او را مي‏گيرد

برترين بخشندگي

    أجْوَدُ النّاسِ مَن جادَ بنَفسِهِ ومالِهِ في سبيلِ اللَّهِ.(2/910؛ نوادر راوندي: 20)    
بخشنده ترينِ مردمان كسي است كه جان و مال خود را در راه خدا ببخشد.