بهائیت

محمد بیک چاپارچی باشی با غلامانی چند باب را به طرف تبریز بردند ولی آرزوی سید این بود که او را به تهران ببرند چنان چه باب مقصود خود را محرمانه با محمد بیگ گفت و این شخص نیز چون […]

در اینجا یک مرتبه قسمتی از اشکال گذشته برای نویسنده حل شده، و از خود نوشته های جناب بهاء: خدای سید باب و محبوب و مقصود او را پیدا کردیم، و معلوم میشود سید باب در همه ی طاعات و

عباس افندی نخستین امام بهاییت می گوید:« میرزا تقی خان امیرنظام… سمند همت را در میدان خودسری و استبداد بتاخت.این وزیر شخصی بود بی تجربه و از ملاحظه عواقب امور آزاده، سفاک و بی باک و در خونریزی چابک و

بدون اینکه توضیحی بر مطلب ذیل داده شود عین نوشته قسمتی از یک کتاب بهائیت در اینجا نقل می شود: «… آخوندی در تهران بود معروف به شیخ صلواتی همه روزه بعدازظهر که از امور خویش فراغتی داشت بدکان متوجه

محمد علی خنجی را بشناسیم   محمد علی خنجی قبل از اینکه یک منتقد فرقه بهائیت باشد یک محقق بود و همواره در پی حق و حقیقت قدم می زد و قلم می نگاشت . در سال ???? از دانشکده حقوق

عباس علوی (مبلغ بهائی) تهران را به نام موطن حضرت کردگار توصیف کرده است می گوید به قصر شیرین حرکت نموده مهمان حکومت که یکی از احباب (بهائیان) بود شدیم بعد به کرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت کردگار

بعد از اینکه جناب بهاالله ادعاهای خویش را مطرح کرد و پیروانی پیدا نمود، کم کم بین ایشان و برادرشان صبح ازل اختلاف بوجود آمد و طرفدارانشان به جان همدیگر افتادند. جناب صبح ازل بر برادر غضب نمود و وی

یکی از مبلغان بهائیت به نام محمدطاهر یزدی در عکا در نظر گرفت که در حضور مبارک با لسان قلب به عرض برساند زیرا می دانست که هر فکری به خاطرش خطور کند جمال قدم (بهاء) به آن آگاه است

عبدالبهاء در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۱میلادی  ، در سن هفتاد و هشت سالگی  درگذشت . درارتباط با  وقایع  رخ داده شده پس از درگذشت عبدالبهاء در صفحه ۶۳۸ کتاب قرن بدیع اثر قلم شوقی افندی ، ترجمه ی  نصر الله مودّت

ادعای خدایی رهبران بهائی برای اثبات تناقضات فکری باب و بهاء با بررسی مجدد برخی از کتاب های بهائیت، مطالب جدیدی را در اختیار خوانندگان محترم می گذاریم تا روشن شود که رهبران بهائیت علاوه بر ادعای مقام مهدویت و

در اوایل قرن جاری شمسی، کتابی به عنوان ترجمه ی یادداشتها (یا خاطرات و اعترافات) کینیاز دالگوروکی، جاسوس روسیه تزاری در ایران، در کشورمان نشر یافت که نویسنده ی آن، اشعار می دارد: در ژانویه ۱۸۳۴ برابر شعبان ۱۲۴۹ (حدودا

بهاء الله نیز مانند سیّد باب ادّعای خدایی نمود، در ارتباط با این موضوع می توان اسناد زیر را ارائه نمود:   ۱- میرزا حسینعلی(بهاء الله) در صفحه ۲۹۹ کتاب مبین اظهار می دارد : تنها لا اله الّا انا

ترکیه در رشد بهائیت نقش موثری داشت و از طرفی یهودیان هم در دولت عثمانی ناظران و مشاورانی در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند که «بسا یارافندی» صهیونیست یهودی تبار، ناظر وزارت نافعه، دست یهود

 بهائیت که یک آیین دست ساز و کاملا مرتبط با استعمارگرانی از قبیل انگلستان و امریکاست، در آغاز فعالیت خود را در ایران آغاز کرد.اوج فعالیت این فرقه انحرافی را باید در دوران سلطنت مظفرالدین شاه قاجار دانست، که پس

روشی که عبدالبهاء برای معرفی این فرقه جدید پیش گرفته بود همراه با تقیه و احتیاط در عنوان کردن مسایل بود. او هنگامی که با شخصی به مذاکره می‏نشست این فرقه را یکی از شعبه‏های دین اسلام معرفی می‏نمود و

مرحوم امیر، با سرکوب قاطع فتنه بابیان و اعدام باب و تبعید بهاء همراه با انجام برخی اصلاحات سیاسی – اجتماعی در کشور در چند سال نخست سلطنت ناصرالدین شاه، برای همیشه راه را بر پیشرفت این گروه در تاریخ

محفل روحانی هیئت  بهائی است که با انتخابات بهائی انتخاب می‌شود و وظیفه اداره امور جامعه بهائی را بر عهده دارد. بهاییان تأسیسات رسمی روحانیت را مردود می‌داند و بنابراین وظایف اداری که در مذاهب دیگر به طور سنتی در

‌منابع‌ بهائی، رفتن‌ بهاء (پس‌ از ترور شاه‌ و دستگیری‌ بابیان‌ توسط‌ حکومت‌ ایران) به‌ خانه‌ منشی‌ سفارت‌ روسیه‌ در زرگنده‌ (محل‌ ییلاقی‌ سفارت‌ روس) را، امری‌ ساده‌ (رفتن‌ بها به‌ میهمانی‌ شوهر خواهرش!) تلقی‌ کرده‌ و بسادگی‌ از کنار

یکی‌ از طرق‌ شناسایی‌ ماهیت‌ و مواضع‌ سیاسی‌ میرزا حسینعلی‌ بهاء، مؤ‌سس‌ بهائیت، بررسی‌ روابط‌ و مناسباتش‌ با رجال‌ عصر خویش‌ است. وضعیت‌ فکری‌ و سیاسی‌ رجالی‌ که‌ با او در «پیوند» یا «ستیز» بوده‌اند، نشان‌ می‌دهد که‌ بهاء، در

“تا مرد سخن نگفته باشد / عیب وهنرش نهفته باشد“ برای پی بردن به این مهم درسیر تاریخی خود به سراغ گفته ها، نوشته ها و احکامی که محمد علی باب و میرزا حسینعلی بهاء برای فرقه‏ی ساخته‏ی خویش بیان

زنده یاد جلال آلاحمد در نامهای تند و کوبنده به مدیر مسوول آن مجله در اعتراض به این امر ضمن تمسخر «معجزات این تخم دو زرده» (یعنی بهائیت)خطاب به مدیر مسوول نوشت…  ادیان نیوز: در شهریور سال ۴۵ شاپور راسخ

امیرکبیر بزرگ مرد تاریخ کشوری است که در مسموم ترین فضای حکومت وابسته قاجار، و در زمانی که کشور از بیرون اسیر توطئه های استعماری روس و انگلیس و از درون درگیر توطئه های دشمنان دین یعنی حرکات بابیان بود

 اختلاف و انشعاب را باید عارضه ای طبیعی برای فرقه هایی چون بابیه تلقی کرد. اساساً نزاع و کشمکش، بخشی از فرایند تبلور و زیست آنان را شکل می دهد. در این میان، از قلم نیز به صورت ابزاری در

به گزارش آینده روشن، در کتاب «کشف الغطاء» نوشته میرزا ابوالفضل و مهدی گلپایگانی که از معتبرترین کتب مورد قبول بهائیان است و به سفارش عباس افندی نوشته شده است، شرحی از مجلس توبه باب که در آن توبه‌نامه معروف

هویدا از بهمن ماه سال ???? تا مردادماه سال ???? برای مدت ?? سال پست نخست وزیری را در اختیار گرفت . او در تاریخ ایران رکورددار زمامداری کشور است و همانطور که بارها در مصاحبه های مطبوعاتی و رادیو

سوال : چرا کتاب‌ «کشف‌ الغطاء» را جمع‌ کردند؟!‌ پاسخ : نقطه‌ الکاف‌ از مآخذ تاریخی‌ کهن‌ بابیه‌ است‌ که‌ مشخصات‌ کامل‌ کتابشناسی‌ آن‌ از قرار زیر است: نقطه‌ الکاف‌ در تاریخ‌ ظهور باب‌ و وقایع‌ هشت‌ سال‌ اول‌ از

از شاهکارهای استاد فقید محیط طباطبائی ،تحقیقات رشیقه ایشان در کتب تاریخی بابیه و بهائیه است ونیز تحریفاتی که در آنها انجام شده و پره برداری از حقایق آنهاست.یکی از نویسندگان هتاک بهایی در یکی از سایت های بهایی ،ضمن

ماهیت بلواهای ضدّ بهائی مورخان بهائی درباره شورش‌های ضدّبهائی فراوان سخن می‌گویند و می‌کوشند چهره‌ای بسیار مظلوم از سرگذشت این فرقه در ایران ترسیم کنند. از این زاویه، تاریخ‌نگاری بهائی شباهتی عجیب به تاریخ‌نگاری یهودی دارد؛ گویا بهائیان گروهی بودند

  مقدمه در روزگاری که ابرهای تیره ظلم و جنایت آسمان دنیای انسانی را پر کرده و ناله مظلومان و بی کسان با فریادهای پیر مردان و بیوه زنان در هم پیچیده شده و چشمان بی رمق یتیمان در جستجوی

اسناد و مدارک زیادی در دست است که نشان می دهد جناب بهاء الله استقامت چندانی بر دعاوی خویش نداشته و هر جا دچار گرفتاری می شده ، سخن خود را دگرگون می ساخته است! چنانچه چاپلوسی های او در