بهائیت

عباس افندي نخستين امام بهاييت مي گويد:« ميرزا تقي خان اميرنظام… سمند همت را در ميدان خودسري و استبداد بتاخت.اين وزير شخصي بود بي تجربه و از ملاحظه عواقب امور آزاده، سفاک و بي باک و در خونريزي چابک و چالاک.» ميرزا تقي خان معروف به امير کبير نخستين صدراعظم ناصرالدين شاه … عباس افندي […]

بدون اينكه توضيحي بر مطلب ذيل داده شود عين نوشته قسمتي از يك كتاب بهائيت در اينجا نقل مي شود: «… آخوندي در تهران بود معروف به شيخ صلواتي همه روزه بعدازظهر كه از امور خويش فراغتي داشت بدكان متوجه (سيد حسن متوجه يكي از بهائيان) مي آمد و به حسب ظاهر سلام و تعارف

محمد علي خنجي را بشناسيم   محمد علي خنجي قبل از اينکه يک منتقد فرقه بهائيت باشد يک محقق بود و همواره در پي حق و حقيقت قدم مي زد و قلم مي نگاشت . در سال ???? از دانشکده حقوق دانشگاه تهران موفق به اخذ درجه ليسانس در رشته حقوق قضايي گرديد؛سپس جهت ادامه تحصيل

عباس علوي (مبلغ بهائي) تهران را به نام موطن حضرت كردگار توصيف كرده است مي گويد به قصر شيرين حركت نموده مهمان حكومت كه يكي از احباب (بهائيان) بود شديم بعد به كرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت كردگار رهسپار شديم [1] . خواننده گرامي اكنون كه توجه نموديد آقاي ميرزا حسينعلي در نظر

بعد از اينکه جناب بهاالله ادعاهاي خويش را مطرح کرد و پيرواني پيدا نمود، کم کم بين ايشان و برادرشان صبح ازل اختلاف بوجود آمد و طرفدارانشان به جان همديگر افتادند. جناب صبح ازل بر برادر غضب نمود و وي را از خود راند و ميرزا حسينعلي ناچار شد تا به طور پنهاني و بي

يكي از مبلغان بهائيت به نام محمدطاهر يزدي در عكا در نظر گرفت كه در حضور مبارك با لسان قلب به عرض برساند زيرا مي دانست كه هر فكري به خاطرش خطور كند جمال قدم (بهاء) به آن آگاه است و هر مسئلتي كه در قلب داشته باشد بدون آنكه بر زبان جاري سازد از

عبدالبهاء در 28 نوامبر 1921ميلادي  ، در سن هفتاد و هشت سالگي  درگذشت . درارتباط با  وقايع  رخ داده شده پس از درگذشت عبدالبهاء در صفحه 638 کتاب قرن بديع اثر قلم شوقي افندي ، ترجمه ي  نصر الله مودّت آورده شده: “جرائد و مطبوعات مهمّه ي عالم نيز از قبيل “تايمز لندن”،  “مورنينگ پست”،

ادعاي خدايي رهبران بهائي براي اثبات تناقضات فكري باب و بهاء با بررسي مجدد برخي از كتاب هاي بهائيت، مطالب جديدي را در اختيار خوانندگان محترم مي گذاريم تا روشن شود كه رهبران بهائيت علاوه بر ادعاي مقام مهدويت و پيغمبري، پا را فراتر گذاشته و ادعاي خدايي و الوهيت هم كرده اند. 1- ميرزا

در اوايل قرن جاري شمسي، كتابي به عنوان ترجمه ي يادداشتها (يا خاطرات و اعترافات) كينياز دالگوروكي، جاسوس روسيه تزاري در ايران، در كشورمان نشر يافت كه نويسنده ي آن، اشعار مي دارد: در ژانويه 1834 برابر شعبان 1249 (حدودا دو ماه پس از وفات عباس ميرزا)، به عنوان مترجم و نايب دوم سفارت روسيه

بهاء الله نيز مانند سيّد باب ادّعاي خدايي نمود، در ارتباط با اين موضوع مي توان اسناد زير را ارائه نمود:   1- ميرزا حسينعلي(بهاء الله) در صفحه 299 كتاب مبين اظهار مي دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفريد: يعني نيست خدايي غير از من زنداني تنها.   2- بهائيان معتقدند که 

تركيه در رشد بهائيت نقش موثري داشت و از طرفي يهوديان هم در دولت عثماني ناظران و مشاوراني در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند كه «بسا يارافندي» صهيونيست يهودي تبار، ناظر وزارت نافعه، دست يهود را در تملك غاصبانه بسياري از اراضي قدس شريف بازگذاشت و پرنس سعيد حليم پاشا

شايد به سادگي باور كردني نباشد كه در نوشته هاي «باب» و «بهاء» از الوهيت و ربوبيت آن ها سخن رفته است و درباره ي جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه اي كه خود را «اصل قديم» و «رب جليل» دانسته و زمين و آسمان را ساخته ي دست تواناي خود، بلكه

با شروع جنگ جهانگير و پيوستن عثماني به آلمان در جنگ با متفقين (انگليس، فرانسه و امريكا)، روابط پيشواي بهائيان با غرب صليبي شديدتر و نتيجتاً حساسيت و مخالفت دولت عثماني با وي افزونتر گرديد. اين حساسيت و مخالفت به جايي رسيد كه جمال پاشا، «فرمانده ي كل قواي عثماني» [1] در جنگ با ارتش

مرحوم امير، با سركوب قاطع فتنه بابيان و اعدام باب و تبعيد بهاء همراه با انجام برخي اصلاحات سياسي – اجتماعي در كشور در چند سال نخست سلطنت ناصرالدين شاه، براي هميشه راه را بر پيشرفت اين گروه در تاريخ ايران سد كرد. اين نقش بي بديل، چنان كه ديديم، از چشم بابيان و بهائيان

محفل روحاني هيئت  بهائي است که با انتخابات بهائي انتخاب مي‌شود و وظيفه اداره امور جامعه بهائي را بر عهده دارد. بهاييان تأسيسات رسمي روحانيت را مردود مي‌داند و بنابراين وظايف اداري که در مذاهب ديگر به طور سنتي در حوزه مسؤوليت روحانيون مي‌باشند، در بين بهائيان بر عهدة محفل‌هاي روحاني هستند . محفلهاي روحاني

‌منابع‌ بهائي، رفتن‌ بهاء (پس‌ از ترور شاه‌ و دستگيري‌ بابيان‌ توسط‌ حکومت‌ ايران) به‌ خانه‌ منشي‌ سفارت‌ روسيه‌ در زرگنده‌ (محل‌ ييلاقي‌ سفارت‌ روس) را، امري‌ ساده‌ (رفتن‌ بها به‌ ميهماني‌ شوهر خواهرش!) تلقي‌ کرده‌ و بسادگي‌ از کنار اين‌ مساله‌ مهم‌ گذشته‌اند.? حال‌ آنکه‌ دقت‌ در زواياي‌ مساله، و بويژه‌ اقدام‌ بعدي‌ سفير

يکي‌ از طرق‌ شناسايي‌ ماهيت‌ و مواضع‌ سياسي‌ ميرزا حسينعلي‌ بهاء، مؤ‌سس‌ بهائيت، بررسي‌ روابط‌ و مناسباتش‌ با رجال‌ عصر خويش‌ است. وضعيت‌ فکري‌ و سياسي‌ رجالي‌ که‌ با او در «پيوند» يا «ستيز» بوده‌اند، نشان‌ مي‌دهد که‌ بهاء، در چه‌ خطي‌ سير مي‌کرده: خط‌ دفاع‌ از مصالح‌ ايران‌ يا خيانت‌ به‌ آن؟ خط‌ ستيز

“تا مرد سخن نگفته باشد / عيب وهنرش نهفته باشد“ براي پي بردن به اين مهم درسير تاريخي خود به سراغ گفته ها، نوشته ها و احکامي که محمد علي باب و ميرزا حسينعلي بهاء براي فرقه‏ي ساخته‏ي خويش بيان کرده اند مي رويم. به سراغ کتاب هاي باب و بهاء. ابتداء به چند نمونه

زنده ياد جلال آلاحمد در نامهاي تند و كوبنده به مدير مسوول آن مجله در اعتراض به اين امر ضمن تمسخر «معجزات اين تخم دو زرده» (يعني بهائيت)خطاب به مدير مسوول نوشت…  اديان نيوز: در شهريور سال 45 شاپور راسخ (از عناصر سرشناس بهائيت و معاون سازمان برنامه و بودجه در عصر هويدا)طي مقالهاي كه

اميرکبير بزرگ مرد تاريخ کشوري است که در مسموم ترين فضاي حکومت وابسته قاجار، و در زماني که کشور از بيرون اسير توطئه هاي استعماري روس و انگليس و از درون درگير توطئه هاي دشمنان دين يعني حرکات بابيان بود کمر به همت و تلاش بست تا ايران را بسازد و آن را در مسير

 اختلاف و انشعاب را بايد عارضه اي طبيعي براي فرقه هايي چون بابيه تلقي کرد. اساساً نزاع و کشمکش، بخشي از فرايند تبلور و زيست آنان را شکل مي دهد. در اين ميان، از قلم نيز به صورت ابزاري در اين ميدان  استفاده شده است و نگارش کتب و رسالات عليه يکديگر  قسمتي از رويارويي

به گزارش آينده روشن، در کتاب «کشف الغطاء» نوشته ميرزا ابوالفضل و مهدي گلپايگاني که از معتبرترين کتب مورد قبول بهائيان است و به سفارش عباس افندي نوشته شده است، شرحي از مجلس توبه باب که در آن توبه‌نامه معروف باب نوشته شده است، وجود دارد که بدين دليل که بدون هيچ ردي از سوي

هويدا از بهمن ماه سال ???? تا مردادماه سال ???? براي مدت ?? سال پست نخست وزيري را در اختيار گرفت . او در تاريخ ايران رکورددار زمامداري کشور است و همانطور که بارها در مصاحبه هاي مطبوعاتي و راديو تلوزيون پس از خروج از ايران گفته ام ارتباط ما با مردم توسط هويدا قطع

سوال : چرا کتاب‌ «کشف‌ الغطاء» را جمع‌ کردند؟!‌ پاسخ : نقطه‌ الکاف‌ از مآخذ تاريخي‌ کهن‌ بابيه‌ است‌ که‌ مشخصات‌ کامل‌ کتابشناسي‌ آن‌ از قرار زير است: نقطه‌ الکاف‌ در تاريخ‌ ظهور باب‌ و وقايع‌ هشت‌ سال‌ اول‌ از تاريخ‌ بابيه، حاجي‌ ميرزا جاني‌ کاشاني، به‌ سعي‌ و اهتمام‌ ادوارد براون، ليدن‌ ????ق‌ /

از شاهکارهاي استاد فقيد محيط طباطبائي ،تحقيقات رشيقه ايشان در کتب تاريخي بابيه و بهائيه است ونيز تحريفاتي که در آنها انجام شده و پره برداري از حقايق آنهاست.يکي از نويسندگان هتاک بهايي در يکي از سايت هاي بهايي ،ضمن دشنام گوئي به اسطوره پژوهش مرحوم استاد محيط ، از روي غيظ ناشي از تعصبات

ماهيت بلواهاي ضدّ بهائي مورخان بهائي دربارة شورش‌هاي ضدّبهائي فراوان سخن مي‌گويند و مي‌کوشند چهره‌اي بسيار مظلوم از سرگذشت اين فرقه در ايران ترسيم کنند. از اين زاويه، تاريخ‌نگاري بهائي شباهتي عجيب به تاريخ‌نگاري يهودي دارد؛ گويا بهائيان گروهي بودند که به جرم دگرانديشي ديني قرباني تعصب و کين جاهلانه مسلمانان ايران مي‌شدند. بررسي نگارنده

  مقدمه در روزگاري كه ابرهاي تيره ظلم و جنايت آسمان دنياي انساني را پر كرده و ناله مظلومان و بي كسان با فريادهاي پير مردان و بيوه زنان در هم پيچيده شده و چشمان بي رمق يتيمان در جستجوي ناجي و فرياد رسي بود تا شايد دست آنان را گرفته و از زير بار

اسناد و مدارک زيادي در دست است که نشان مي دهد جناب بهاء الله استقامت چنداني بر دعاوي خويش نداشته و هر جا دچار گرفتاري مي شده ، سخن خود را دگرگون مي ساخته است! چنانچه چاپلوسي هاي او در مقابل مخالفين سرسختش گوياي همين ناپايداري است ، براي نمونه مي توان به موارد زير

يکي از افاضل دوستان که به جمع آوري کتاب خطي و مينياتور قطعه علاقه فراواني دارد چندي پيش به من مژده داد که اخيراً دوستي جديد کتاب تاريخ نبيل زرندي را در تاريخ قيام سيد علي محمد باب به وي هديه کرده ، که از حيث تفصيل بر نقطه الکاف چاپ اروپايي فزوني دارد .

سيد محمود آلوسي مؤلف کتاب روح المعاني، يکي از بزرگان سني مذهب بود که مواضع ضد شيعي هم داشت ، برخي ايشان را از بزرگان وهابيت دانسته اند. او در نوشتجات خود بارها به شيعه تاخته و تهمت هايي را وارد کرده است ، به عنوان نمونه در ارتباط با تحريف قرآن ذکر مي کند: