فرقه های سری

علي محمد باب  در شيراز از پدري به نام محمدرضا که کار بزازي داشت زاده شد. در کودکي پدر خود را از دست داد و خالويش سيد علي او را به مکتب شيخ عابد شيرازي سپرد. علي محمد در آنجا خواندن و نوشتن فارسي و عربي و اندکي از علم حساب و قرائت قرآن مجيد […]

بيا تا عزيزت‌ کنم! ‌عزيز خان‌ مُکري‌ آجودان‌ باشي‌ / سردار کل، از دولتمردان‌ برجسته‌ و باکفايت‌ ايران‌ در زمان‌ ناصرالدين‌ شاه، و از برکشيدگان‌ شخص‌ اميرکبير است‌ که‌ گفته‌ مي‌شود جمله‌ مشهور: «عزيزا، بيا تا عزيزت‌ کنم» سخني‌ است‌ که‌ امير به‌ وي‌ گفته‌ و قصدش‌ انتصاب‌ وي‌ به‌ رياست‌ کل‌ قواي‌ نظامي‌ ايران‌

يکي‌ از عناصر مهم‌ و کليدي‌ تشکيلات‌ بهائيت، سپهبد عبدالکريم‌ ايادي‌ بود که‌ از نفوذ مهم‌ و تعيين‌کننده‌اش در دربار پهلوي، براي‌ پيشبرد اهداف‌ خود و فرقه‌ بهره‌ مي‌گرفت. در اسناد سفارت‌ امريکا به‌ سندي‌ بر مي‌خوريم‌ که‌ حاوي‌ گزارش‌ «خيلي‌ محرمانه» امريکاييها از رابطين‌ با امريکا در ايران‌ است. اين سند در معرفي‌ «واسطه‌ها

جرياني‌ ارتجاعي‌ و وابسته‌ ‌محمدرضا فشاهي، پژوهشگر معاصر، نسبت‌ به‌ غائله‌ بابيت‌ (به‌ عنوان‌ «نهضتي‌ انقلابي») ديدگاهي‌ خوش‌بينانه‌ دارد و البته‌ از خود باب، به‌ عنوان‌ کسي‌ که‌ «با وجود تسلط‌ [؟] بر فلسفه‌ و عرفان، از آيين‌ سياست‌ و مبارزه‌ اجتماعي، آگاهي‌ چنداني‌ نداشت‌ و به‌ نوشتن‌ رساله‌ و بزرگداشت‌ ظلسمات‌ و بازي‌ با

ولي خنده آور است كه: سيد باب و ميرزا بهاء پس از همه مجاهدات دين مقدس اسلام، تازه قرون جاهليت و ايام خرافات پرستي و بت پرستي را تجديد نموده، و مردم را بسوي بت تراشي دعوت ميكنند، ملاحظه نمائيد كه عبدالبهاء در مكاتيب اول (ص 254 س 14) ميگويد: چه كار اظهر الوهيت و

 ‌وزير همايون، اواخر‌ عمر (دوران ورشکستگي‌ سياسي) به‌ قول‌ بامداد: «انحراف‌ عقيده‌ مذهبي» يافت?، يعني‌ «بابي‌ شد و ترتيبات‌ ديگري‌ در زندگاني‌ او به‌ وجود آمد و به‌ صورت‌ خيلي‌ عبرت‌ آور و تأ‌سف‌ انگيز درگذشت» ? و کارش‌ (در پريشان‌ حالي‌) به‌ آنجا کشيد که‌ حتي‌ قبرش‌ بر بازماندگان‌ مخفي‌ ماند.‌قرائن تاريخي، حاکي‌ است‌

دختر آقاي ميرزا حسينعلي ملقب به «ورقه عليا» از عزيزالله فرزند ورقاي سابق الذكر پرسيد در ايران چه مي كرديد؟ برادرش روح الله جواب داد تبليغ مي كرديم فرمودند وقتي كه تبليغ مي كرديد چه مي گفتيد عرض كرد مي گفتيم خدا ظاهر شده است خانم لب را به دندان گزيده گفتند شما به مردم

اين مقاله بر آن است تا با نگاهي به پيشينه‌ي تاريخي و نحوه‌ي پيدايش فرقه‌ي بهايي، دلايل و چگونگي گسترش آن را به اجمال بررسي نمايد. دين و مذهب همواره عامل تعيين كننده‌اي در تحولات سياسي و اجتماعي كشور ما بوده است. تاريخ ايران، از دوران باستان تا به امروز، مملو از جنبش‌هايي … اين

ميرزا حيدرعلي اصفهاني ظاهرا از بهائيان دو آتشه و طرفدار پر و پا قرص ميرزا حسينعلي و عباس عبدالبهاء و از مبلغان طراز اول اين طايفه عقيده خود را در كتابي به نام بهجة الصدور نوشته و از قول بهاءالله يادآور شده هر چه مي گوئيم و مي نويسيم تفسيري ندارد و فقط مقصود معناي

محمد بيك چاپارچي باشي با غلاماني چند باب را به طرف تبريز بردند ولي آرزوي سيد اين بود كه او را به تهران ببرند چنان چه باب مقصود خود را محرمانه با محمد بيگ گفت و اين شخص نيز چون آدم سليم و ملايمي بود و نسبت به سادات و خاندان رسالت ارادتي خالصانه داشت

بنام جانان که موسي را لوح ، عيسي را کلمه و محمد را قلم شد. موسي لوح را ديد ، تورات آ ورد. عيسي کلمه را ديد ، انجيل آورد . محمد قلم را ديد، قرآ ن آورد. هر سه آگاهي محض شدند وحقيقت را مکتوب کردند. قلب آ نها آنچه را ديد تکذيب نکرد.آنها

در اينجا يك مرتبه قسمتي از اشكال گذشته براي نويسنده حل شده، و از خود نوشته هاي جناب بهاء: خداي سيد باب و محبوب و مقصود او را پيدا كرديم، و معلوم ميشود سيد باب در همه ي طاعات و عبادات و امور و شئون خود، بجناب بهاء متوجه ميشده، و او را قبله ي

عباس افندي نخستين امام بهاييت مي گويد:« ميرزا تقي خان اميرنظام… سمند همت را در ميدان خودسري و استبداد بتاخت.اين وزير شخصي بود بي تجربه و از ملاحظه عواقب امور آزاده، سفاک و بي باک و در خونريزي چابک و چالاک.» ميرزا تقي خان معروف به امير کبير نخستين صدراعظم ناصرالدين شاه … عباس افندي

بدون اينكه توضيحي بر مطلب ذيل داده شود عين نوشته قسمتي از يك كتاب بهائيت در اينجا نقل مي شود: «… آخوندي در تهران بود معروف به شيخ صلواتي همه روزه بعدازظهر كه از امور خويش فراغتي داشت بدكان متوجه (سيد حسن متوجه يكي از بهائيان) مي آمد و به حسب ظاهر سلام و تعارف

محمد علي خنجي را بشناسيم   محمد علي خنجي قبل از اينکه يک منتقد فرقه بهائيت باشد يک محقق بود و همواره در پي حق و حقيقت قدم مي زد و قلم مي نگاشت . در سال ???? از دانشکده حقوق دانشگاه تهران موفق به اخذ درجه ليسانس در رشته حقوق قضايي گرديد؛سپس جهت ادامه تحصيل

4 دى ماه، سال روز ميلاد حضرت مسيح عليه السلام عيسى عليه السلام مى آمد که به سگى عقور (گزنده) و ديوانه باز افتاد؛ گفت: صَحِبَتکَ السلامه (تندرستى يار تو باشد)! پرسيدند که در حق چنين حيوانى نجس، چنين لفظى چرا فرمودى؟ گفت: تا زبان به نيکى خوگر شود که خوپذير است؛ نفس انسانى، آن

عباس علوي (مبلغ بهائي) تهران را به نام موطن حضرت كردگار توصيف كرده است مي گويد به قصر شيرين حركت نموده مهمان حكومت كه يكي از احباب (بهائيان) بود شديم بعد به كرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت كردگار رهسپار شديم [1] . خواننده گرامي اكنون كه توجه نموديد آقاي ميرزا حسينعلي در نظر

بعد از اينکه جناب بهاالله ادعاهاي خويش را مطرح کرد و پيرواني پيدا نمود، کم کم بين ايشان و برادرشان صبح ازل اختلاف بوجود آمد و طرفدارانشان به جان همديگر افتادند. جناب صبح ازل بر برادر غضب نمود و وي را از خود راند و ميرزا حسينعلي ناچار شد تا به طور پنهاني و بي

مسيحيان صهيونيست‌، از خواسته‌ها و ويژگي‌هاي‌ خاصي‌ برخوردارند، مثلاً تشويق‌ گفت‌وگوهاي‌ يهودي‌ و مسيحي‌، مقابله‌ با افکار ضد يهودي‌، آموزش‌ با نگرش‌ به‌ ريشه‌هاي‌ يهودي‌ دين‌ مسيح‌، مخالفت‌ با مقامات‌ يهودي ‌ميانه‌روي‌ اسرائيلي‌ خواهان‌ روش‌ مصالحه‌ جويانه ي‌ حل بحران‌ خاورميانه‌، به‌ويژه‌، آخرالزمان‌شناسي‌ از کتاب‌ مقدس‌. پيروان‌ اين‌ نظريه‌ و مکتب‌، خود را از مبلغان‌

يكي از مبلغان بهائيت به نام محمدطاهر يزدي در عكا در نظر گرفت كه در حضور مبارك با لسان قلب به عرض برساند زيرا مي دانست كه هر فكري به خاطرش خطور كند جمال قدم (بهاء) به آن آگاه است و هر مسئلتي كه در قلب داشته باشد بدون آنكه بر زبان جاري سازد از

عبدالبهاء در 28 نوامبر 1921ميلادي  ، در سن هفتاد و هشت سالگي  درگذشت . درارتباط با  وقايع  رخ داده شده پس از درگذشت عبدالبهاء در صفحه 638 کتاب قرن بديع اثر قلم شوقي افندي ، ترجمه ي  نصر الله مودّت آورده شده: “جرائد و مطبوعات مهمّه ي عالم نيز از قبيل “تايمز لندن”،  “مورنينگ پست”،

چهارم دى ماه برابر با بيست وپنجم دسامبر، زادروز حضرت عيسى پيام آور صلح و دوستى است. اگرچه مسيحيان کاتوليک و پروتستان اين روز را جشن مى گيرند اما بيشتر شمار اقليت هاى دينى در ايران را ارامنه گريگورى تشکيل مى دهند که تقويم کليساى ويژه خود را دارند و بر اين باورند آن حضرت

ادعاي خدايي رهبران بهائي براي اثبات تناقضات فكري باب و بهاء با بررسي مجدد برخي از كتاب هاي بهائيت، مطالب جديدي را در اختيار خوانندگان محترم مي گذاريم تا روشن شود كه رهبران بهائيت علاوه بر ادعاي مقام مهدويت و پيغمبري، پا را فراتر گذاشته و ادعاي خدايي و الوهيت هم كرده اند. 1- ميرزا

در اوايل قرن جاري شمسي، كتابي به عنوان ترجمه ي يادداشتها (يا خاطرات و اعترافات) كينياز دالگوروكي، جاسوس روسيه تزاري در ايران، در كشورمان نشر يافت كه نويسنده ي آن، اشعار مي دارد: در ژانويه 1834 برابر شعبان 1249 (حدودا دو ماه پس از وفات عباس ميرزا)، به عنوان مترجم و نايب دوم سفارت روسيه

… و من امروز ماجراي ايثار سگي را شنيدم و دريافتم که انسان اشرف مخلوقات نيست! در خبرها آمده بود که سگي هنگام آتش سوزي براي نجات چند بچه گربه، جان خود را فدا کرده بود. او با وجود پيشروي آتش ميان آتش و سبدي که بچه گربه ها در آن خوابيده بودند، قرار گرفت؛

بهاء الله نيز مانند سيّد باب ادّعاي خدايي نمود، در ارتباط با اين موضوع مي توان اسناد زير را ارائه نمود:   1- ميرزا حسينعلي(بهاء الله) در صفحه 299 كتاب مبين اظهار مي دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفريد: يعني نيست خدايي غير از من زنداني تنها.   2- بهائيان معتقدند که 

تركيه در رشد بهائيت نقش موثري داشت و از طرفي يهوديان هم در دولت عثماني ناظران و مشاوراني در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند كه «بسا يارافندي» صهيونيست يهودي تبار، ناظر وزارت نافعه، دست يهود را در تملك غاصبانه بسياري از اراضي قدس شريف بازگذاشت و پرنس سعيد حليم پاشا

مقاله حاضر گذرى است بر بشارت به حضرت عيسى مسيح (عليه السلام) در عهد عتيق که به مناسبت سالروز تولد آن حضرت تقديم مى‌گردد.مقدمهاصل نبوت براى معتقدان به تورات و تلمود1 امرى مسلّم است. اساس ايمان دانشمندان يهود اين است که خداوند اراده و خواست خود را به وسيله سخنگويانى از ميان خود مردم، که

شايد به سادگي باور كردني نباشد كه در نوشته هاي «باب» و «بهاء» از الوهيت و ربوبيت آن ها سخن رفته است و درباره ي جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه اي كه خود را «اصل قديم» و «رب جليل» دانسته و زمين و آسمان را ساخته ي دست تواناي خود، بلكه

با شروع جنگ جهانگير و پيوستن عثماني به آلمان در جنگ با متفقين (انگليس، فرانسه و امريكا)، روابط پيشواي بهائيان با غرب صليبي شديدتر و نتيجتاً حساسيت و مخالفت دولت عثماني با وي افزونتر گرديد. اين حساسيت و مخالفت به جايي رسيد كه جمال پاشا، «فرمانده ي كل قواي عثماني» [1] در جنگ با ارتش