بهائیت

بهاء الله نيز مانند سيّد باب ادّعاي خدايي نمود، در ارتباط با اين موضوع مي توان اسناد زير را ارائه نمود:   1- ميرزا حسينعلي(بهاء الله) در صفحه 299 كتاب مبين اظهار مي دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفريد: يعني نيست خدايي غير از من زنداني تنها.   2- بهائيان معتقدند که  […]

تركيه در رشد بهائيت نقش موثري داشت و از طرفي يهوديان هم در دولت عثماني ناظران و مشاوراني در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند كه «بسا يارافندي» صهيونيست يهودي تبار، ناظر وزارت نافعه، دست يهود را در تملك غاصبانه بسياري از اراضي قدس شريف بازگذاشت و پرنس سعيد حليم پاشا

شايد به سادگي باور كردني نباشد كه در نوشته هاي «باب» و «بهاء» از الوهيت و ربوبيت آن ها سخن رفته است و درباره ي جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه اي كه خود را «اصل قديم» و «رب جليل» دانسته و زمين و آسمان را ساخته ي دست تواناي خود، بلكه

با شروع جنگ جهانگير و پيوستن عثماني به آلمان در جنگ با متفقين (انگليس، فرانسه و امريكا)، روابط پيشواي بهائيان با غرب صليبي شديدتر و نتيجتاً حساسيت و مخالفت دولت عثماني با وي افزونتر گرديد. اين حساسيت و مخالفت به جايي رسيد كه جمال پاشا، «فرمانده ي كل قواي عثماني» [1] در جنگ با ارتش

واقعه بدشت (اعلان نسخ اسلام ورفتار هاي قبيح بعضي از سران بابيه) واقعه بدشت نخستين و مهم ترين گردهمايي سران بابي در ???? در بدشت بود.پس از دستگيري و تبعيد سيد علي محمد باب به قلعه چهريق در ماکو (اعتضادالسطلنه ، ص ??) ملاحسين بشرو يه اي ملقب به باب الباب ،‌اولين پيرو باب به

حمايت اميرکبير از اقليت هاي ديني در ايران البته نه دين سازان دغل باز روادار، اما نه‌ با دين‌سازان‌ وحدت‌ شکن‌   ‌تاريخ‌ ايران، ميرزا تقي‌ خان‌ اميرکبير را رادمردي‌ اصلاحگر مي‌داند که‌ عاشق‌ پيشرفت‌ و تعالي‌ ايران‌ بود و جان‌ بر سر دفاع‌ از آزادي‌ و استقلال‌ کشور گذاشت.‌ مورخان، عموماً‌ دربارهِ‌ اخلاق‌ وارسته،

بخش قابل توجهي از ايرانيان روستائيان فقيري بودند که در روستاهاي اربابان و مالکان بهائي زندگي مي‌کردند. تعداد قابل توجهي از اين‌گونه روستاها در سراسر ايران وجود داشت که يا ملک بهائيان ثروتمند بود يا از موقوفات بهائي. از مالکين بزرگ بهائي در دوران متأخر قاجار، مي‌توان به افراد زير اشاره کرد: ميرزا محمدحسين خان

علي محمد باب  در شيراز از پدري به نام محمدرضا که کار بزازي داشت زاده شد. در کودکي پدر خود را از دست داد و خالويش سيد علي او را به مکتب شيخ عابد شيرازي سپرد. علي محمد در آنجا خواندن و نوشتن فارسي و عربي و اندکي از علم حساب و قرائت قرآن مجيد

بيا تا عزيزت‌ کنم! ‌عزيز خان‌ مُکري‌ آجودان‌ باشي‌ / سردار کل، از دولتمردان‌ برجسته‌ و باکفايت‌ ايران‌ در زمان‌ ناصرالدين‌ شاه، و از برکشيدگان‌ شخص‌ اميرکبير است‌ که‌ گفته‌ مي‌شود جمله‌ مشهور: «عزيزا، بيا تا عزيزت‌ کنم» سخني‌ است‌ که‌ امير به‌ وي‌ گفته‌ و قصدش‌ انتصاب‌ وي‌ به‌ رياست‌ کل‌ قواي‌ نظامي‌ ايران‌

يکي‌ از عناصر مهم‌ و کليدي‌ تشکيلات‌ بهائيت، سپهبد عبدالکريم‌ ايادي‌ بود که‌ از نفوذ مهم‌ و تعيين‌کننده‌اش در دربار پهلوي، براي‌ پيشبرد اهداف‌ خود و فرقه‌ بهره‌ مي‌گرفت. در اسناد سفارت‌ امريکا به‌ سندي‌ بر مي‌خوريم‌ که‌ حاوي‌ گزارش‌ «خيلي‌ محرمانه» امريکاييها از رابطين‌ با امريکا در ايران‌ است. اين سند در معرفي‌ «واسطه‌ها

جرياني‌ ارتجاعي‌ و وابسته‌ ‌محمدرضا فشاهي، پژوهشگر معاصر، نسبت‌ به‌ غائله‌ بابيت‌ (به‌ عنوان‌ «نهضتي‌ انقلابي») ديدگاهي‌ خوش‌بينانه‌ دارد و البته‌ از خود باب، به‌ عنوان‌ کسي‌ که‌ «با وجود تسلط‌ [؟] بر فلسفه‌ و عرفان، از آيين‌ سياست‌ و مبارزه‌ اجتماعي، آگاهي‌ چنداني‌ نداشت‌ و به‌ نوشتن‌ رساله‌ و بزرگداشت‌ ظلسمات‌ و بازي‌ با

ولي خنده آور است كه: سيد باب و ميرزا بهاء پس از همه مجاهدات دين مقدس اسلام، تازه قرون جاهليت و ايام خرافات پرستي و بت پرستي را تجديد نموده، و مردم را بسوي بت تراشي دعوت ميكنند، ملاحظه نمائيد كه عبدالبهاء در مكاتيب اول (ص 254 س 14) ميگويد: چه كار اظهر الوهيت و

 ‌وزير همايون، اواخر‌ عمر (دوران ورشکستگي‌ سياسي) به‌ قول‌ بامداد: «انحراف‌ عقيده‌ مذهبي» يافت?، يعني‌ «بابي‌ شد و ترتيبات‌ ديگري‌ در زندگاني‌ او به‌ وجود آمد و به‌ صورت‌ خيلي‌ عبرت‌ آور و تأ‌سف‌ انگيز درگذشت» ? و کارش‌ (در پريشان‌ حالي‌) به‌ آنجا کشيد که‌ حتي‌ قبرش‌ بر بازماندگان‌ مخفي‌ ماند.‌قرائن تاريخي، حاکي‌ است‌

عبدالبهاء در يکي از خطابات خود  بيان داشته: “در همچو وقتي و همچو ظلمتي حضرت بهاءالله ظهور کرد و آن ظلمات را زائل کرد اعلان وحدت عالم انساني فرمود اعلان وحدت عمومي کرد اعلان وحدت جميع اديان کرد اعلان وحدت جميع اقوام کرد. کساني که آن حضرت را پذيرفتند الآن با يکديگر در نهايت الفتند.”

بهائيت فرقه اي منشعب از آيين بابي است.بهائيان اين آيين را دين ميخوانندولي مسلمانان عموماً آن را به رسميت نشناخته اند و آن را فرقه اي منحرف مي شمارند و معمولاً تعبير «فرقه ضاله» را براي آن به کار مي برند. بنيانگذار آيين بهائي، ميرزا حسينعلي نوري معروف به بهاءالله است، و اين آيين نام

اختلاف فرزندان ميرزا بزرگ بر سر جانشيني باب و پاسخ به نقدها درباز? تواريخ بهائي يک مقاله انتقادي از آقاي احمد خزان رسيد که قرار بود در بخش بحث و نقد ماهنامه گوهر ، چاپ شود بعد آقاي دکتر عليمراد داودي استاد دانشگاه نيز درهمين زمينه مقالتي نوشتند ولي نخواستند در ماهنامه تحقيقي گوهر چاپ

کرنش به‌ ديکتاتوري!  ‌‌در طول‌ سالهاي‌ سياه‌ پس‌ از جنگ‌ دوم‌ جهاني‌ که‌ دنيا به‌ دو بلوک‌ شرق‌ و غرب‌ به‌ رهبري‌ امريکا و شوروي‌ تقسيم‌ شده‌ بود، ابرقدرتها براي‌ حفظ‌ رژيم‌هاي‌ متمايل‌ به‌ خود در کشورهاي‌ مختلف‌ از هيچ‌ کوششي‌ دريغ‌ نداشتند و حکام‌ اين‌ کشورها نيز براي‌ حفظ‌ خود، از اهرمهاي‌ خشونت‌ و

ميرزا علي محمد باب در سال 1266 به دنبال اغتشاش هاي مختلف در سطح کشورکه به رهبري پنهان و آشکار خودش صورت مي گرفت ، به دستور امير کبير در تبريز اعدام شد. با آنکه سيد باب در مقابل چشمان هزاران نفر تيرباران شد ، ليکن باز در تاريخ فوت او اختلاف است . نصرت

تا جايي که به تاريخ نويسي مربوط باشد، تجربه صد چند ساله گذشته که تصادفا اکثريت عمر فرقه بهائيت را در بر ميگيرد، از امراء و به اصطلاح تاريخ نويسان بهائي بي ابروتر نمي توان يافت. اولين نمونه ان توسط مرحوم پرفسور براون بر ملا شد. ايشان که بسيار به دنبال تاريخ نقطه الکاف ميگشتند

حركت سران بابيه به جانب خراسان به منظور تشكيل اجتماعي از بابيان ، براي رهائي بخشيدن علي محمد شيرازي ( كه در زندان به سر مي برد) و بالاخره به زعمشان  تسلط بر حكومت و تشكيل حكومت بابي ، صورت پذيرفت. طراح و گرداننده اصلي اين اجتماع ميرزا حسينعلي نوري با دستياري و همكاري محمد

=) خوشبختانه با شکل گيري موج بيداري اسلامي در جهان به دنبال انقلاب اسلامي، زمينه رشد اين جريان انحرافي وابسته به بيگانگان به شدت کاهش يافته است؛ فضاي فکري حاکم بر جهان اسلام، ديگر فضاي «جهل»، «سازش» و «تقليد» از غرب نمي باشد. بلکه فضاي «آگاهي»، «خودباوري»، «ايستادگي» و «جهاد فکري و عملي » در

مقدمتا بايد دانست كه ميرزا عباس نوري معروف به ميرزا بزرگ از اهل نور (جائي است در مازندران) بوده و به سبب خط و انشا از افراد خانواده ي خود ممتاز سپس براي كسب مال و رسيدن به جاه و جلال مسافرتي به كرمان مي نمايد و نزد حاكم كرمان الله وردي خان پسر فتح

هرمان رومر (Hermann Roemer) متکلّم روحاني پروتستان، در هشتم جولاي ???? در اشتوتگارت آلمان متولد شد. رومر  در دانشکده الهيات و فلسفه دانشگاه هاي توبينگن و هال به تحصيل پرداخت و… از محضر اساتيد به نامي چون پروفسور هرينگ، هگلر، هول، کالر، رايشله، اشلاتر و زيبولد بهره برد. پس از پايان تحصيلات در کسوت استاد

بهائيت فرقه اي منشعب از آيين بابي است، بهائيان اين آيين را دين مي خوانند، ولي مسلمانان عموماً آن را به رسميت نشناخته اند و آن را فرقه منحرف مي شمارند و معمولاً تعبير «فرقه ضاله» را براي آن به کار مي برند. بنيانگذار آيين بهائي، ميرزا حسينعلي نوري معروف به بهاءالله است، و اين

از نکات بسيار مهم در جريان تبعيد بابيان به عراق تلاش بهاء براي تثبيت خود و تبيين جايگاه نداشته خود در بين بابيان بود و در اين راه از هر کوشش منفي و البته خيانت به دوستان و همراهان بابي خود دريغ ننمود جناب بهاءالله از اوضاع آشفته بابيان در عراق و بي توجهي نسبي

برغم‌ مخالفت‌ شديد مرحوم‌ اميرکبير با باب‌ و بهاء، ميرزا آقا خان‌ نوري‌ (رقيب‌ و عامل‌ قتل‌ امير) با حسينعلي‌ بهاء روابط‌ صميمي‌ و همکاري‌ سري‌ داشت. ذيلاً‌ نخست‌ با منش‌ اخلاقي‌ و مواضع‌ سياسي‌ ميرزا آقاخان‌ آشنا مي‌شويم‌ و سپس‌ روابطش‌ با بهاء را بررسي‌ مي‌کنيم. ?? ميرزا آقا خان‌ نوري؛ پيوند با انگليس‌

در جمادي الاولي سال ???? ميرزا آقاسي صدر اعظم وقت (زمان محمد شاه قاجار) امر نمود سيد علي محمد باب را از ماکو به چهريق[?] منتقل ساختند تا کمتر در دسترس مريدان باشد و به آرامي ذکر بابيت به فراموشي سپرده گردد. اين کار خشم باب و بابيان را برانگيخت. لذا حوادثي در پي داشت

با توجه به اينکه اکثر سؤالات دانش آموزان عزيز راجع به مَن يظهرُهُ الله است ? لذا تصميم گرفته شد که در اين بخش ? مَن يظهرُهُ الله را بار ديگر معرفي نمائيم. سيد باب در آثار خود به خصوص در بيان فارسي ? بارها به شخصيتي تحت عنوان مَن يظهرُهُ الله ( کسي که

 بهائيت که يک آيين دست ساز و کاملا مرتبط با استعمارگراني از قبيل انگلستان و امريکاست، در آغاز فعاليت خود را در ايران آغاز کرد.اوج فعاليت اين فرقه انحرافي را بايد در دوران سلطنت مظفرالدين شاه قاجار دانست، که پس از آن در دوره سلطنت احمدشاه، رضاخان و نيز دوره دوم محمدرضا، بهائيان در ايران