بهائیت

يكي ديگر از احكام و دستوراتي كه باب و بهاء پيروان خود را به آن امر مي كنند حكم به حلال بودن ربا مي باشد كه در كتابهايشان به آن اشاره كرده اند. ميرزا علي محمد باب در بيان باب 18 از واحد پنجم مي گويد: «و اذن فرموده خداوند تجار را در تنزيلي كه […]

چوپاني به نام محمد زرندي معروف به نبيل [1] افسانه هايي جمع آوري كرده كه مقداري از آن به نام تلخيص تاريخ نبيل در دسترس بهائيت است اين كتاب با نظر و موافقت آقاي ميرزا حسينعلي نوشته شده و از معتبرترين تاريخ بهائي به شمار مي آيد مندرجات تاريخ مذكور شامل تناقضات و دروغها و

يكي ديگر از احكام و دستوراتي كه بابيان و بهائيان به آن عمل مي كنند حكم به جواز موسيقي است و بدون در نظر گرفتن آفت هاي آن گوش و چشم بسته به اين دستور عمل مي كنند. بهاء در كتاب اقدس صفحه 16 مي گويد: «ما شنيدن آوازها و نغمه ها را حلال كرديم،

يكي از بهائيان به نام ملا بهرام اختر خاوري در عباس آباد حوالي پيشكوه يزد… گرفتار مي شود ملا بهرام و سايرين كه ديدند راه گريز مسدود است تن به قضا دادند و پناه به جمال قدم (بهاءالله) بردند [1] ملا بهرام در روستاي يزد به كسي پناه مي برد كه سالها قبل از آن

يكي ديگر از دستورات باب و بهاء كه مورد توجه بايد قرار بگيرد. حرام كردن خوردن سير و پياز است. سير و پيازي كه در هيچ ديني حرام نبوده است و همه اطباء در خصوصيات آن كلماتي بيان كرده اند ولي باب و بهاء خوردن آن را نهي كرده اند چنانچه در بيان صفحه 21

باز متذكر شدم از يادداشتهائيكه داشتم، و يادم آمد كه: خود جناب بهاء خداي مقصود و مطلوب خويشرا نيز معين نموده، و اشكال گذشته را در هشتاد سال پيش از اينكه ما متوجه باشكال باشيم، حل كرده است. جناب بهاء در موارد زيادي بعنوان رب و اله و مقصود و محبوب و امثال آنها: بسيد

در اين پست مطالبي را راجع به  حکم  دزدي در بهائيت  خدمت  عزيزان ارائه مي کنم. در کتاب اقدس آمده است: قد کتب علي السّارق النّفي و الحبس و في الثّالث فاجعلوا في جبينه علامة  يعرف بها… با توجه به حکم فوق بهائيان معتقدند که اگر کسي مرتکب دزدي شد بايستي ابتدا او را تبعيد

براي اولاد برادر و خواهر ميت و همچنين براي اعمام و عمات و اخوال و خالات ميت در مرتبه اول سهم مقرري نيست، و اينها با بودن يكي از طبقات هفتگانه هيچگونه حقي نخواهند برد. آري چون طبقات مزبوره همه مفقود شدند: نوبت باين دسته ميرسد يعني پس از اينكه براي ميت اولاد و ازواج

يكي از وظائف واجبه و فروع دين مقدس اسلام: امر بمعروف و نهي كردن از منكر است، و اين يكي از مأموريتهاي وجداني و عقلي و ديني هر فرد مسلمان بوده، و يگانه وسيله ي شيوع و نشر حقايق و ترويج آداب حسنه و اعمال نيكو و پسنديده ميباشد. امر بمعروف و نهي از منكر

در آيين بهائيت فقط ازدواج با زنان پدر حرام است، بهاء مي گويد: «من همسران پدرانتان را بر شما حرام نمودم.»و غير اين موارد مانند ازدواج با خواهر، عمه، خاله، برادرزاده، دختر خواهر، مادران رضاعي و خواهران رضاعي همگي حلال است.»استدلال آنان اين است كه، تا مادامي كه بهائيت در اقليت اند، ازدواج با اين

ياس که سلسله مقالات” آشنائي با کتاب اقدس” را در سي قسمت نوشته است در پاسخ به سخنان کوشا (در يکي از سايت هاي بهائي که بين اقارب و محارم فرق قائل شده و خواسته است از اين طريق به حرمت ازدواج با اقارب در بهائيت برسد)جوابيه اي نوشته که در همان تاپيک آمده است.او

بهاء در كتاب اقدس گفته است: خداوند ازدواج موقت را حرام كرده است در اين دوره پاك، مردم از هوي پرستي منع شده اند تا متلبس به لباس پرهيزگاري باشند. نكات: 1 – ازدواج با بيش از دو زن حرام كرده ولي خدمت گرفتن دختر باكره را حلال و بي عيب دانسته است. به همين

در آئين باب (ص 94) از كتاب صحيفة الاحكام سيد باب نقل ميكند كه: كتب عليكم ان لا تنكحوا اكثر من اثني نساء حدا في كتاب الله لعلكم تتقون – نوشته شده است براي شما اينكه بيش از دو زن تزويج نكنيد، و اين حدي است كه در كتاب خدا است و از آن تجاوز

در نوشته ها و تأليفات سيد باب و ميرزا بهاء و عبدالبهاء و شوقي افندي و صبح ازل و سران اين فرقه، آنچه از هر چيزي بيشتر است: تلفيق جملات و تركيب كلمات بطرز آيات و مناجات و ادعيه ميباشد. و چون يكايك آنها تحت دقت و بررسي قرار بگيرد: همه و همه از ادعيه

در آموزه هاي بهائيت روحي متضاد و ناسازگار با تعاليم انساني وجود دارد و سران تشکيلات علي رغم اينکه سعي دارند خلاف آن را ثابت کنند ديده مي شود که احکامي از سوي تشکيلات به افراد القاء کرده و مي کنند که ضديت با روح انسانيت دارد . چندي پيش خبري در رسانه ها منعکس

1- بهاء الله تعاليم و دستورات سيد باب را وحشيانه مي داند و بيان مي کند: ” معرضين و منکرين به چهار کلمه متمسک (بودند): اول کلمه فضرب الرقاب(=زدن گردن ها) و ثاني حرق(= سوزاندن) کتب و ثالث اجتناب از ملل اخري و رابع فناي احزاب ، حال از فضل و اقتدار کلمه الهي اين

ادعاي خدايي رهبران بهائي براي اثبات تناقضات فكري باب و بهاء با بررسي مجدد برخي از كتاب هاي بهائيت، مطالب جديدي را در اختيار خوانندگان محترم مي گذاريم تا روشن شود كه رهبران بهائيت علاوه بر ادعاي مقام مهدويت و پيغمبري، پا را فراتر گذاشته و ادعاي خدايي و الوهيت هم كرده اند. 1- ميرزا

در اوايل قرن جاري شمسي، كتابي به عنوان ترجمه ي يادداشتها (يا خاطرات و اعترافات) كينياز دالگوروكي، جاسوس روسيه تزاري در ايران، در كشورمان نشر يافت كه نويسنده ي آن، اشعار مي دارد: در ژانويه 1834 برابر شعبان 1249 (حدودا دو ماه پس از وفات عباس ميرزا)، به عنوان مترجم و نايب دوم سفارت روسيه

بهاء الله نيز مانند سيّد باب ادّعاي خدايي نمود، در ارتباط با اين موضوع مي توان اسناد زير را ارائه نمود:   1- ميرزا حسينعلي(بهاء الله) در صفحه 299 كتاب مبين اظهار مي دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفريد: يعني نيست خدايي غير از من زنداني تنها.   2- بهائيان معتقدند که 

تركيه در رشد بهائيت نقش موثري داشت و از طرفي يهوديان هم در دولت عثماني ناظران و مشاوراني در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند كه «بسا يارافندي» صهيونيست يهودي تبار، ناظر وزارت نافعه، دست يهود را در تملك غاصبانه بسياري از اراضي قدس شريف بازگذاشت و پرنس سعيد حليم پاشا

شايد به سادگي باور كردني نباشد كه در نوشته هاي «باب» و «بهاء» از الوهيت و ربوبيت آن ها سخن رفته است و درباره ي جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه اي كه خود را «اصل قديم» و «رب جليل» دانسته و زمين و آسمان را ساخته ي دست تواناي خود، بلكه

با شروع جنگ جهانگير و پيوستن عثماني به آلمان در جنگ با متفقين (انگليس، فرانسه و امريكا)، روابط پيشواي بهائيان با غرب صليبي شديدتر و نتيجتاً حساسيت و مخالفت دولت عثماني با وي افزونتر گرديد. اين حساسيت و مخالفت به جايي رسيد كه جمال پاشا، «فرمانده ي كل قواي عثماني» [1] در جنگ با ارتش

واقعه بدشت (اعلان نسخ اسلام ورفتار هاي قبيح بعضي از سران بابيه) واقعه بدشت نخستين و مهم ترين گردهمايي سران بابي در ???? در بدشت بود.پس از دستگيري و تبعيد سيد علي محمد باب به قلعه چهريق در ماکو (اعتضادالسطلنه ، ص ??) ملاحسين بشرو يه اي ملقب به باب الباب ،‌اولين پيرو باب به

حمايت اميرکبير از اقليت هاي ديني در ايران البته نه دين سازان دغل باز روادار، اما نه‌ با دين‌سازان‌ وحدت‌ شکن‌   ‌تاريخ‌ ايران، ميرزا تقي‌ خان‌ اميرکبير را رادمردي‌ اصلاحگر مي‌داند که‌ عاشق‌ پيشرفت‌ و تعالي‌ ايران‌ بود و جان‌ بر سر دفاع‌ از آزادي‌ و استقلال‌ کشور گذاشت.‌ مورخان، عموماً‌ دربارهِ‌ اخلاق‌ وارسته،

بخش قابل توجهي از ايرانيان روستائيان فقيري بودند که در روستاهاي اربابان و مالکان بهائي زندگي مي‌کردند. تعداد قابل توجهي از اين‌گونه روستاها در سراسر ايران وجود داشت که يا ملک بهائيان ثروتمند بود يا از موقوفات بهائي. از مالکين بزرگ بهائي در دوران متأخر قاجار، مي‌توان به افراد زير اشاره کرد: ميرزا محمدحسين خان

علي محمد باب  در شيراز از پدري به نام محمدرضا که کار بزازي داشت زاده شد. در کودکي پدر خود را از دست داد و خالويش سيد علي او را به مکتب شيخ عابد شيرازي سپرد. علي محمد در آنجا خواندن و نوشتن فارسي و عربي و اندکي از علم حساب و قرائت قرآن مجيد

بيا تا عزيزت‌ کنم! ‌عزيز خان‌ مُکري‌ آجودان‌ باشي‌ / سردار کل، از دولتمردان‌ برجسته‌ و باکفايت‌ ايران‌ در زمان‌ ناصرالدين‌ شاه، و از برکشيدگان‌ شخص‌ اميرکبير است‌ که‌ گفته‌ مي‌شود جمله‌ مشهور: «عزيزا، بيا تا عزيزت‌ کنم» سخني‌ است‌ که‌ امير به‌ وي‌ گفته‌ و قصدش‌ انتصاب‌ وي‌ به‌ رياست‌ کل‌ قواي‌ نظامي‌ ايران‌

يکي‌ از عناصر مهم‌ و کليدي‌ تشکيلات‌ بهائيت، سپهبد عبدالکريم‌ ايادي‌ بود که‌ از نفوذ مهم‌ و تعيين‌کننده‌اش در دربار پهلوي، براي‌ پيشبرد اهداف‌ خود و فرقه‌ بهره‌ مي‌گرفت. در اسناد سفارت‌ امريکا به‌ سندي‌ بر مي‌خوريم‌ که‌ حاوي‌ گزارش‌ «خيلي‌ محرمانه» امريکاييها از رابطين‌ با امريکا در ايران‌ است. اين سند در معرفي‌ «واسطه‌ها

جرياني‌ ارتجاعي‌ و وابسته‌ ‌محمدرضا فشاهي، پژوهشگر معاصر، نسبت‌ به‌ غائله‌ بابيت‌ (به‌ عنوان‌ «نهضتي‌ انقلابي») ديدگاهي‌ خوش‌بينانه‌ دارد و البته‌ از خود باب، به‌ عنوان‌ کسي‌ که‌ «با وجود تسلط‌ [؟] بر فلسفه‌ و عرفان، از آيين‌ سياست‌ و مبارزه‌ اجتماعي، آگاهي‌ چنداني‌ نداشت‌ و به‌ نوشتن‌ رساله‌ و بزرگداشت‌ ظلسمات‌ و بازي‌ با

ولي خنده آور است كه: سيد باب و ميرزا بهاء پس از همه مجاهدات دين مقدس اسلام، تازه قرون جاهليت و ايام خرافات پرستي و بت پرستي را تجديد نموده، و مردم را بسوي بت تراشي دعوت ميكنند، ملاحظه نمائيد كه عبدالبهاء در مكاتيب اول (ص 254 س 14) ميگويد: چه كار اظهر الوهيت و