رزمندگان

مانور در شب در جريان يكي از مانورهاي قبل از عمليات كربلاي 8 كه در سه راه جفير انجام گرفت، شب شد و ماشين‌هاي عملياتي راه را گم كردند و اين امر باعث دردسربزرگي شد. در اين موقعيت، با آتش زدن چند لاستيك در فواصل معيني كه در بي‌سيم به اطلاع آن‌ها رسانده شد، مسير […]

مسكن سنگر برادري دانشجوي رشته‌ي پرستاري بود كه در ميان كانال وظيفه‌ي نگهداري همه مجروحان را بر عهده داشت. او غير از پانسمان كردن و شست و شوي زخم از كمبود امكانات و انجام ندادن بقيه امور شرمنده بود. از حواشي و متن چفيه و لباس و تن‌پوش شهدا و مجروحان باند درست مي‌كرد. ولي

قايق و رودخانه در حمله طريق‌القدس براي عبور از رودخانه وسيله‌اي نداشتيم جز يك قايق كه عراقي‌ها با تيربار آن را سوراخ كرده بودند و نمي‌شد از آن استفاده كرد. فكري به ذهنم رسيد. به كمك بچه‌ها با دولا كردن پلاستيك‌هايي كه روي سنگر مي‌كشيديم، بيرون و داخل قايق را پوشش داديم و به وسيله

قيف بنزيني آرپي‌جي بچه‌ها قيف نوك گلوله آرپي‌جي را باز مي‌كردند و پلاستيكي را كه پر از بنزين بود، پس از چندلا شدن و گره زدن به منظور جلوگيري از نشست و آتش گرفتن با جرقه‌هاي سلاح آماده كرده بودند، در قيف قرار مي‌دادند تا وقتي آرپي‌جي به هدف اصابت كرد احتراق ايجاد شده به

كلاه‌هاي بي‌سر در عمليات كربلاي 4 اجساد سه نفر از شهدا پشت خاكريز ما و مقابل خاكريز عراق به فاصله‌ي 50 متر قرار داشت و ما كه بچه‌هاي تعاون بوديم بايد آن‌ها را عقب مي‌كشيديم. ولي خطر زياد بود. به همين خاطر عده‌اي از برادران در شب كلاه‌هاي آهني‌يشان را روي اسلحه گذاشتند و حدود

غواص‌هاي دكتر چمران وقتي كنسروها را پخش كردند، دكتر چمران گفت:«قوطي آنها را سالم نگه دارين». بعد خودش توي هر قوطي يك شمع گذاشت و محكمش كرد كه نيفتد شب قوطي ها را فرستاديم روي اروند. عراقيها فكر كرده بودند غواصها هستند تا صبح آتش مي‌ريختند. منبع: ماهنامه سبزسرخ شماره 52 صفحه 3    فانوس

فشنگ‌هاي زنگ زده در منطقه فاو مستقر بوديم. در طول روز هر نفر فقط اجازه داشت سه تير شليك كند. يكي از برادران سرباز كه خدمه تيربار بود، فشنگ‌هاي زنگ زده را داخل نفت مي‌شست و شليك مي‌كرد. به او گفتم:«چرا اين كار را مي‌كني، كمتر شليك كن، گفت:«عراقي‌ها با تيربار و حتي ضدهوايي به

قاطرهاي پيش مرگ براي كشف كمين دشمن، بچه‌هاي گردان قاطريزه، قاطرهاي پير و مريض و تركش خورده را در جاهايي كه احتمال كمين ضدانقلاب در آن‌جا وجود داشت جلو مي‌فرستادند. البته شب‌ها فانوسي به گردنش مي‌بستند تا ضدانقلاب نزديك شدن نور را ببيند. اگر تيراندازي نمي شد يا حيوان روي مين نمي‌رفت، مي‌فهميدند كه مسير

دلو آب قمقمه‌اي يك‌بار كه با بي‌آبي مواجه شديم، در اطراف خاكريز به چاه عميقي برخورديم، اما هيچ وسيله‌اي براي كشيدن آب از چاه نداشتيم. به همين خاطر بند‌هاي پوتين‌هايمان را باز كرديم و به هم گره زديم و قمقمه را به آن آويختيم و بالاخره به آب دست يافتيم. منبع: كتاب خلاقيت‌ها    دو

دوشكاي خودكار در منطقه جنوب، دوشكا را در امتداد لبه‌ي خاكريز قفل (هم‌جهت) مي‌كرديم و بعد قفل بعدي را آزاد مي‌گذاشتيم و با طنابي كه به ماشه‌ي دوشكا مي‌بستيم و تا سنگر كشيده شده بود ماشه را مي‌چكانديم و دوشكا با ضربه‌ي قنداق خود به چپ و راست مي‌چرخيد و اگر كسي در آن شرايط

زاغه‌هاي دروغين معمولاً لاستيكي را درمحلي دور از سنگرهايمان آغشته به بنزين مي‌كرديم و منتظر شليك خمپاره‌ي دشمن مي‌شديم. به محض شنيدن صداي انفجار اولين خمپاره لاستيك را آتش مي‌زديم و دشمن بدگمان اصابت گلوله به زاغه‌ي مهمات، آن منطقه را زير آتش مي‌گرفت تا ساير زاغه‌هاي احتمالي هم ازبين برود طوري كه حدود 2

زورخانه منطقه‌اي قبضه آرپي‌جي هفت تخته شنا بود و در گود زورخانه در چاله‌اي كه در كنار سنگر كنده بوديم به ورزش باستاني مي‌پرداختيم. از ميله چادرها به عنوان بيل‌هارتل و از قسمت پايين و جدا شده‌ي شلوارهاي مندرس كه با سنگ آن را پر مي‌كرديم وزنه و سنگ هارتل مي‌ساختيم و به دو سر

سلاح بيل پاسبخش بودم و حدود هفتصد تا هشتصد متر با دشمن فاصله داشتيم. فكر كردم نكند دشمن وارد خط شود و ما را اسير كند. به همين خاطر روي سنگرهاي خالي يك كلاهخود و يك دسته بيل گذاشتم طوري كه دسته به طرف دشمن بود و مثل اسلحه به نظر مي‌رسيد. وقتي دشمن منور

سنگرهاي خالي بعضي از نيمه‌شب‌ها يدالله سنگرش را ترك مي‌كرد و به مواضع عراقي‌ها نفوذ مي‌كرد او مي‌گفت:«امشب سنگرهاي عراقي‌ها خالي است» وقتي از او مي‌پرسيديم از كجا مي‌فهمي پاسخ مي‌داد:«من نزديك سنگرهاي عراقي‌ها مي‌شوم و داخل سنگرهايشان سنگ پرتاب مي‌كنم اگر سر و صدايي نيامد مي‌فهمم كه دشمن سنگر را ترك كرده است. «شهيد

سيم تلفن و پيكرشهيد جنازه دوست شهيدم بين نيروهاي ايراني و عراقي مانده بود. داوطلب شدم كه جنازه‌ را عقب بكشم. سيم تلفن زياد داشتيم. سيم را به كمرم بستم و مسافتي را سينه‌خيز رفتم. قبلاً برادران برانكارد را به سيم بسته بودند. وقتي به جاي امني كه تلي از خاك داشت رسيدم جنازه شهيد

شني مين‌كش بعضي جاها كه بايد از عرض معبر عبور مي‌كرديم و نيروهاي تخريبچي در دسترس نبودند، بچه‌ها شني پاره‌ي تانك‌ها را كه بسيار سنگين است به زحمت حمل مي‌كردند و در محل عبور به شكل حلقه‌اي قرار مي‌دادند و خود پشت خاكريز پناه مي‌گرفتند. شني تانك تا لحظاتي بعد در حين باز شدن با

صداي مرگ برگها مقر ما در يكي از پايگاه‌هاي مرزي در كردستان بود. براي اين‌كه بدانيم چه زماني ضد انقلاب به ما نزديك مي‌شود، دور تا دور پايگاه برگ خشك مي‌ريختيم شب وقتي كسي پايش را روي برگ‌ها مي‌گذاشت، صداي خش خش آن‌ها باعث مي‌شد بلافاصله مسلح شويم. منبع: كتاب فرهنگ جبهه    صيد دشمن

عبور از باتلاق براي عبور وسايل نقليه در مناطق پر گل و لاي يكي از راننده‌ها با همفكري بچه‌هاي واحد تخريب طرحي تهيه و اجرا كردند. به اين ترتيب كه اهرم‌هايي بازويي شكل ساخته و زير شاسي تويوتا نصب شد. چند متر از اين كركره (به اندازه‌ي عبور لاستيك‌هاي ماشين) برش خورده و دور لوله‌اي

در پناه جنازه ها سال 66 در منطقه شلمچه امدادگر بودم. روزي من و يك بي‌سيم چي و رابط خط و 2 راننده‌ي بولدوزر و يك راننده‌ي آمبولانس در منطقه‌ي سه راه مرگ با گشتي‌هاي عراقي مواجه شديم. ناگهان رابط خط فرياد زد متفرق شويد. اطراف ما پر از جنازه‌هاي عراقي بود. هركدام در گوشه‌اي

خرج خمپاره 60 ما چند خرج به خمپاره 60 اضافه كرديم و آن را به جاي خمپاره 82 به كار برديم كه قدرت تخريب زيادي داشت. منبع: كتاب فرهنگ جبهه    خطاطي از راه دور ما به عنوان نيروي فرهنگي از سپاه ساري به پاوه اعزام شديم. در بين راه روي كوهي عبارت « خدا،

چشم‌هاي مين در عمليات عاشورا در منطقه‌ي ميمك يكي از بچه‌هاي تخريبچي زير مين‌ها چشم الكترونيكي تعبيه كرده بود كه به محض ديدن نور حساس و منفجر مي‌شد. وقتي عراقي‌ها قصد بازكردن معبر يا پاكسازي مسير را داشتند به محض اين‌كه خاك‌ها كنار مي‌رفت و يا مين كمي از زمين فاصله مي‌گرفت، سريع عمل مي‌كرد

حمل و استتار بچه‌ها ‌شب عمليات، تغييراتي در وسايل خود مي‌دادند تا بتوانند خشاب و نارنجك بيشتري بردارند. مثلاً با استفاده از كش و عبور دادن آن از سوراخ‌هاي فانوسقه، نارنجك‌ها و خشاب هاي اضافي خود را از زير آن مي‌گذراندند و محكم مي‌كردند تا هنگام دويدن سرو صدا نكند و بين راه هم به

خاكريزهاي نوراني وقتي خورشيد در حال غروب بود ما با مشكل انعكاس نور از شيشه خودروها، وسايل و ادوات مواجه بوديم. دشمن با گراي دقيق حاصل از تابش نور خورشيد مواضع ما را شناسايي مي‌كرد و مي‌كوبيد. برادران در بعضي از نقاط خاكريز كه پشت سر آن سنگر ادوات يا جمعي نبود اقدام به ريختن

چادرهاي خالي سال 61 به دليل نبودن نيرو در يكي از مناطق جنوب چون هواپيماهاي دشمن براي شناسايي مي‌آمدند، بچه‌ها براي فريب آن‌ها چادرهاي بزرگي به رنگ كرم تهيه و در محلي برپا مي‌كردند. از پنجره‌ي اين چادرها لوله‌ي پوليكا بيرون مي‌آوردند و حالت تانك استتار شده را به آن مي‌دادند و اين در شرايطي

جابه‌جايي مهمات روي بدنه ماشين‌ها و جعبه‌هاي بزرگ مهمات كه با تريلي به جبهه منتقل مي شد، عبارات منحرف كننده‌اي مي‌نوشتيم و به اين وسيله مانع كار نيروهاي نفوذي دشمن مي‌شديم. مثلاً روي بعضي از اين جعبه‌ها مي‌نوشتند:«ابزار يدكي لودر و بلدوزر» يا جملاتي مثل كودشيميايي، ماشين‌آلات راه سازي و غيره. يا اين‌كه روي جعبه

تفنگ ايراني داشتم مي‌رفتم دست‌شويي كه بين راه به چند نفر از گشتي‌هاي عراقي برخوردم، تنها بودم و چاره اي نديدم جز اين‌كه با آفتابه به آن‌ها حمله كنم. آب آن را خالي كردم و آن را با دو دست گرفتم و به عربي فرياد زدم:«دست ها را بالا ببريد و به عقب برنگرديد.» با

تله نارنجك در عمليات نصر7 براي جلوگيري از نفوذ عراقي‌ها نارنجك را تله مي‌كرديم. به اين صورت كه ضامن آن را مي‌كشيديم و آن را با اهرم در حالت بسته زير سنگ مي‌گذاشتيم. بعد آن سنگ را به نقطه‌اي اتصال مي‌داديم به نحوي كه اگر پاي كسي به نخ تله گير مي‌كرد، سنگ حركت مي‌كرد

توپ دستي عراقي‌ها در جبهه به اسلحه ژ- سه توپ دستي مي‌گفتند و از آن ترس زيادي داشتند. وقتي براي ديده باني به ما نزديك مي شدند، شعله‌پوش آن را باز مي‌كرديم و چندين گلوله به طرفشان شليك مي كرديم. چون صداي سلاح با اين كار تقويت مي‌شد آن‌ها فكر مي‌كردند ما با دوشكا به

آب پاكتي در منطقه فاو آب آشاميدني را در پاكت‌هاي مخصوص شير به ما مي‌دادند، هر يك پاكت جيره روزانه چهار نفر بود. بچه‌ها براي اين‌كه بي‌آب نمانند سوراخ‌هاي كوچكي در ظرف‌هاي آب خود ايجاد مي‌كردند تا اين‌گونه مصرف آب خود را به حداقل برسانند. منبع: كتاب فرهنگ جبهه    آب خنك در منطقه‌ي خيبر،

آتش همزمان بعد از عمليات كربلاي 4 در خرمشهر، در مرز گمرك روي اسكله مستقر بوديم تعداد ما در آن محور هشت نفر بود كه خط را پدافند مي‌كرديم براي تظاهر به اين‌كه نيروهاي زيادي در محور مستقر هستند شب‌ها هركدام با فاصله‌ي حدود 30 متر از همديگر و با چهار خشاب ژ-سه همزمان به