پرونده خدا

دو جور روزی داریم؛ (هر) کسی باید صبح بلند شود و برود هشت ساعت کار کند؛ نتیجه‌ اش جلب روزی است. انسان حقوق می‌ گیرد یا هر روز منفعتی به دست می ‌آورد و زندگی ‌اش تأمین می ‌شود. امّا گاهی روزی را خدا پَر می ‌دهد و می ‌آید دم در خانه شما. به […]

«و ترزق من تشاء بغیر حساب» (آل عمران،27) رزق معناى معروفى دارد و آنچه از موارد استعمال آن به دست مى‏ آید، معناى عطا و بخشش در آن موجود است. رزق در نظر ابتدایى به خوردنى‏ ها اطلاق شده و غیر آن از پوشیدنى‏ ها و امثال آن را شامل نبوده است. سپس در معناى

قرآن کریم در مقام انتقاد و موضع خشم هم، با عدالت برخورد می کند. مثلا وقتی می خواهد در مورد یک قوم خطاکار و گناهکار صحبت کند هیچگاه همه ی افراد یک قوم را به خاطر خطای اکثریت متهم نمی کند. لذا می فرماید: گروهی از آنان عهد شکنی کردند نه همه شان ؛ یا

درب‌های یکی از بزرگترین مهمانی‌های سالانه به روی ما باز شده، ماه مبارک رمضان؛ مهمانی بی‌نظیری که میزبان آن، خداست و خودش قرار است از ما پذیرایی کند. ما هم نباید بدون آمادگی پا در این ضیافت بزرگ بگذاریم. پس هرچه زودتر باید اقدام کنیم و آماده شرکت در مهمانی خدا شویم. ظرفیت خود را

ماه شعبان به فرموده پیامبر اسلام، ماه ایشان  است[1] و از آنجا که هنگام شنیدن نام پیامبر، مستحب است صلوات بفرستیم، طبعا در این ماه، فرستادن صلوات بر محمد و آل محمد (صلوات الله علیهم اجمعین) جایگاه ویژه ای دارد؛ از این رو در این ماه به خواندن مناجات شعبانیه یا صلوات شعبانیه توصیه شده

همه‌ی دعاهایی را که حضرات علیهم السلام فرموده‌اند، به نوبت بخوانید. هر روز یکی را؛ هر ماه یکی را؛ هر سال یکی را بخوانید. در همه‌ی دعاها گردش کنید و إن‌شاءالله از همه استفاده کنید. همه دعاهایی را که معصوم فرموده، همه‌اش خوب و مفید است؛ منتها همه را نمی‌شود یک دفعه خواند؛ به تدریج

یکی از نکاتی که باید همیشه و در همه جا مد نظر داشت و طبق آن سخن گفت جامعیت یک چیز است. گاهی مثلا تا می خواهیم برای رفتارهای خودمان مصداق و تأیید دینی بیاوریم می رویم و می گردیم ببینیم کجای گوشه کنار دین، روایات و حتی تیکه ای از آیات به کار ما

قرآن و اهل بیت. در مورد قرآن داریم: «إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‏ رَبِّهِ سَبیلاً»(الإنسان/29) این قرآن مایه‌ ی تذکّر است، هرکس می خواهد با آن راهی به سمت خدا باز بکند. یعنی هر کسی هر چقدر می ‌خواهد خود را به خداوند نزدیک کند، باید «فَاقْرَؤُا ما تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ» قرآن زیاد

كافران چه كسانى هستند؟ «الَّذِینَ یَسْتَحِبُّونَ الْحَیاةَ الدُّنْیا عَلَى الْآخِرَةِ وَ یَصُدُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ وَ یَبْغُونَها عِوَجاً أُولئِكَ فِی ضَلالٍ بَعِیدٍ» علامت اول: كسانى كه درب آخرت را به روى خود بستند و گفتند: ما نمى خواهیم، ما فقط شكم، شهوت، پول و املاك مى خواهیم.علامت دوم: دیگران را كه مى خواستند در راه من

در حدیث از امام باقر علیه السلام است: «مَنْ دانَ اللّهَ بعبادَةٍ یَجْهَدُ فیها نَفْسَهُ وَ لا اِمام لَهُ مِنَ اللّه فَسَعْیُهُ غَیر مُقْبُولٍ» (وسائل‏ الشیعه، ج1، ص90) كسى كه به خدا ایمان دارد و عبادت ‏هاى طاقت‏ فرسا هم انجام مى‏ دهد ولى امام لایقى از طرف خدا ندارد، تلاشش بى‏ فایده است. اگر

خداوند متعال در قرآن کریم در ارتباط با تکالیف و وظایفی که متوجه بندگان کرده، می‌فرماید: «لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها، لَها ما کَسَبَتْ وَ عَلَیْها مَا اکْتَسَبَتْ…»؛[1] خداوند هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمى‌‏کند، هر کس هر کار خیرى کسب کرده به سود او است، و هر کار بدى کسب

تُبّع ” از ریشه ” تَبِعَ ” و در لغت به معنی پیروی کردن است؛ خواه به طور دنبال کردن و تعقیب باشد، خواه از نظر پذیرفتن دستور و اطاعت کردن.1 و در اصطلاح به رؤسایی گفته می شود که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین

آیت‌ الله بهجت قدس‌سره: در زمان اسارتِ اهل‌بیت سیدالشهدا علیه ‌السلام، یزید دید در دست امام‌ سجاد علیه ‌السلام تسبیحی است که حضرت آن را می ‌چرخاند؛ لذا به امام علیه ‌السلام اعتراض کرد که چرا کار بیهوده انجام می‌ دهی؟! امام‌ سجاد علیه‌السلام فرمود: از پدرم شنیدم که جدم (صلی ‌الله ‌علیه‌ و آله)

حجت الاسلام و المسلمین جاودان فرمودند: سلام علیکم و رحمة الله مستجاب شدن دعا شرائط دارد. شخص باید دستورات الهی را عمل کند از گناهان کاملا پرهیز کند. آنچه می خورد پاک و حلال باشد. بدهکار مردم به هیچ وجه نباشد. یعنی به مردم ظلمی با زبان با دست نکرده باشد. در هر صورت در

واژه شناسان نوشته ‌اند: «بركت» در اصل «از بَرَكَ البعیر» می ‌باشد وقتی شتر روی زمین می نشیند و سینه‌ ی او به زمین می ‌رسد و به حالت ثبات و قرار می ‌رسد عرب می‌گوید بَرَكَ البعیر. پس بركت به معنای ثابت بودن می ‌باشد. همچنین معنای رشد و نمو و زیاد شدن هم

در تفسیر سوء حساب که مؤمنان متعهدی که به اوامر الهیه عمل می کنند، از آن می ترسند؛ چنان که در این آیه آمده است: « وَالَّذِینَ یَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَیَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَیَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ؛ و آنان كه آنچه را خدا به پیوستنش فرمان داده مى پیوندند و از پروردگارشان مى

استاد برجسته اخلاق افزودند: در این خصوص مشخص می شود که خداوند عنصر زمان را یکسان قرار نداده است و بخشی از زمان ها را در پیشگاه خودش با احترام خاص و ارزش ویژه ای مخصوص کرده است با این تفاوت که خود حضرت حق برای زمان ها اعتبار کرده یقیناً طبق روایات و اخبار،

عده ای از ما آدم ها فکر می کنیم تنها وقتی گرفتاریم و حاجتی داریم؛ دعا تنها برای زمانی است که مریض هستیم، مریض داریم، چکمان پاس نشده و خلاصه گره ای به کارمان افتاده است … در واقع تصر بر این است که دعا برای زمان درماندگی و بیچارگی درست شده و مثل دواست

اگرکسی منزلت این دعوت عظیم را بشناسد ناچار است که توجه کند تا مشمول دعوت شده و در آن داخل شود. شعبان برای سالک به سوی خدای تعالی یکی از منازل سلوک در عمر انسان است و برای آن شأن عظیم و فضیلت کثیری است و در آن به بیان برخی بزرگان، شبی از شب

محرّمات اعتکاف را به دو دسته می توان تقسیم کرد:الف- محرّمات خاص مقصود از محرّمات خاص، اموری هستند که تنها برای معتکف، گناه شمرده می شوند؛ ولی برای غیر معتکف، نه تنها حرام نیستند، بلکه ممکن است مستحب و حتّی گاهی واجب باشند. محرّماتی که به اعتکاف اختصاص دارند عبارت‌اند از:یک- بهره‎گیری از بوی خوش

ورود عاشقانه به ماه شعبان شاید بهترین توصیه برای نحوه ورود به ماه عزیز و پر برکت رمضان، یادآوری پیش از موعد دعایی است که امام رضا (علیه السلام) سفارش کردند در آخر ماه شعبان، فراوان خوانده شود؛ که: اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنَا فِیمَا مَضَى مِنْ شَعْبَانَ فَاغْفِرْ لَنَا فِیمَا بَقِی‏ مِنْه؛ خدایا

ماه رجب، فرصت مناسبی برای خودسازی روحی و تقرب به درگاه الهیست. دعای بندگان مخلص خدا در این ماه این است که: «وَ لَا تَجْعَلْنِی‏ مِنَ‏ الْغَافِلِینَ‏ الْمُبْعَدِین‏[1] خدایا مرا از غافلین و دورشدگان از درگاهت قرار مده.»  شمه‎ای از فضایل ماه رجب1ــ رجب، نهری در بهشت امام موسی کاظم (علیه السلام) می فرماید: «رَجَبٌ

همان گونه که ارتکاب انواع گناهان و ظلم و تجاوز به حقوق دیگران باعث بروز گرفتاری‌های مختلف خصوصاً فقر و فلاکت برای انسان‌ها است، پرهیز از گناهان و رعایت حقوق دیگران عامل اصلی توسعه رزق و روزی و جاری شدن سرچشمه‌های خیر و برکت برای انسان است.قرآن کریم در آیه 96 سوره اعراف در این

صدا، صدای پیرزنی بود… ناله ‌ای که از دل برآمد و همچون نفسی قُدسی در جسم نیمه‌ جان بنی ‌اسرائیل دمیده شد. صدای استغاثه بلند شد. ای خداوند، خدای ما… به فریادمان برس که جز تو پناهگاهی نداریم. ما را از این مهلکه نجات ده! خداوند نیز درهای رحمت را به روی قوم گشود… موسای

گاهی برای رفع حاجتمان عجله می کنیم وبعد از مدتی که حاجت روا نمی شویم، به سرعت از درگاه خدا نا امید بر میگردیم  اما  آنچه باید برای ما مهم باشد رفع حاجت است و دیر یا زود آن مهم نسیت  چرا که گاهی مصلحت اینگونه اقتضا می کند که دعایی در وقت و زمان

 چند نکته هست که باید مطرح شود: نکته اول : اینکه زندگی انسان در عالم برزخ و در عالم قبر به چه شکلی است؟ پاسخ این است که در آنجا انسان روحش به یک بدن لطیفی تعلق می گیرد که به آن بدن مثالی یا بدن برزخی گفته می شود که همه ویژگی های این

استدلال امام صادق (علیه السلام) امام صادق (علیه السلام) فرمود اگر فرض باشد که ما دو واجب الوجود داشته باشیم یا دو تا قدیم داشته باشیم اینها باید با هم تفاوت داشته باشند یعنی باید یک فصل تمایزی با هم داشته باشند . به عبارت دیگر باید دو تا اصل مشترک داشته باشند یعنی هر

رجب و استغفار  پیامبر اسلام، هفتاد مرتبه در صبح، ذکر «أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ» و هفتاد مرتبه در عصر را برای بهره برداری مناسب از ثواب ماه رجب، بیان می کنند. [1] همچنین در اعمال این ماه آمده است که از خدا بخواهیم ما را در حالی که بخشیده شده ایم، از دنیا ببرد:

تعبیرعجیبی در فرازی از آیه ششم سوره مبارکه زمر وجود دارد که می‌فرماید:: وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِیَةَ أَزْواجٍ(زمر/6)، یعنی «برای شما هشت زوج از چهارپایان را نازل کرد!». با خواندن این آیه، این سوال در ذهن و زبان انسان می‌تراود که مگر چهارپا، چیزی از جنس باران است که نازل شود؟! در ذیل

امام هادی (علیه السلام) می فرماید: ای انسان به یاد بیاور آن زمان که در حضور خانواده ات به زمین افتادی و در حال رفتن هستی نه طبیبی وجود دارد که به دردت بخورد و برایت فایده داشته باشد و نه دوستی می تواند به تو سودی برساند. آن حالت را به یاد بیاور که