رابطه موجودات با خدا

کاش ( حال آنها را ) هنگامي که در برابر آتش (دوزخ ) ايستاده اند ، ببين ! مي گويند: « اي کاش ( بار ديگر ) باز گردانده مي شديم و آيات پروردگارمان را تکذيب نمي کرديم و از مومنن مي بوديم.» با فرض اينکه هر چه در آخرت است همان است که در […]

نشانه هاي او اين است که شما را از خاک آفريد ، سپس بناگاه انسانهايي شديد و در روي زمين گسترش يافتيد ! و از نشانه هاي او ( اينست که ) شما را از خاک ( تراب يعني خاک قابل توجه ) خلق کرد . ( زيرا ابتداي خلقت شما بر خاک قابل ملاحظه

شعر سهراب را مي خوانم و مي رسم به “و خدايي که در اين نزديکي است” کمي تامل مي کنم و ادامه مي دهم در فکر خود به فرموده حق تعالي هم مي انديشم که مي فرمايد” من از رگ گردن به شما نزديکترم” به اطرافم مينگرم و ياد فرموده حضرت امام (ره) مي افتم

روش ذن بوديسم : در ذن گفته مي شود که ذهن انسان مانند يک درياچه با امواج متلاطم است هنگامي که آب سطح درياچه آرام بگيرد آنگاه نور زيباي ماه (خداوند) بر سطح درياچه منعکس خواهد شد و فرد به اشراق خواهد رسيد . نيازي به جستجوي حقيقت نيست . حقيقت همه کران تا کران

با تنفس در آغوش خداوند : شايد ندانيد که اصولا نيايشي نيز به وسيله تنفس وجود دارد . نام اين نيايش يوگاي تنفسي يا پراناياما است . پراناياما يکي از شاخه هاي اصلي درخت يوگاست . قبل از تشريح پراناياما سوالي را مطرح مي کنيم و آن اين که هنگامي که مي خواهيم حداکثر شدت

خداوند همچون کوه بزرگي از نور، شادي، لذت، صفا، عشق و خير و نيکي است که راه هاي مختلفي براي رسيدن به او وجود دارد. شهود حضرت خداوند اشراق نام دارد . اشراق پديده اي شناخته شده در ميان مردم جهان است. در ذن بوديسم به آن ساتوري و در يوگا به آن سامادهي و

پس تا زماني که کسي بدون اجازه از خدا عبور نتواند کرد ( مواظب باش که ) با تمام وجود بر دين درست و استوار خود! پابرجا و محکم باشي. آن روز ( روز دسته، دسته شدن) و مانع گذراندن است . پس با تمام وجود دين حق گراي حنيف را که فطرت خدا، منطبق

در روايات آمده است که از طرف خداوند به موسي عليه السلام وحي شد: مرا چنان که سزاوار است شکر کن! موسي عليه السلام عرض کرد : چگونه شکر کنم ؟ در صورتيکه هر شکري که تو را مي کنم آن هم نعمتي است که تو به من عطا فرموده اي . خطاب رسيد :

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی نروم جز به همان ره که توأم راهنمایی همه درگاه تو جویم همه از فضل تو گویم همه توحید تو گویم که به توحید سزایی خداوندا، ما را از آن بندگانت قرار ده که هنرشان ذکر است، دیدن است، دیدن تصویر پاک و زیبای تو، در

  1- انسان نمي تواند بدون نماز و عبادت زيست ؛ همه مردم به شكلي و به نوعي عبادت و پرستش دارند و اين پرستش جزء غرائز ذاتي و فطري بشر است ، يعني بشر فطرتاً گرايش دارد كه يك چيزي را تقديس و تنزيه كند و خويشتن را به او نزديك نمايد . «

(والّذين اجتنبوا الطّاغوت ان يعبدوها و انابوا الي الله لهم البشري). با توجه به اينكه «بشري» در اينجا مطلق است همه گونه بشارت بر نعمت‌هاي الهي اعم از مادي و معنوي را شامل مي‌شود، اما اين بشارت وسيع و گسترده مخصوص كساني است كه از پرستش طاغوت اجتناب ورزند، و به سوي خدا باز آيند

اهميت نيت پاك در بينش و نگرش اسلامي و قرآني، كارها براساس نيت، معنا ومفهوم مي يابد. هركاري به سبب نيت فاعل مي تواند شكل مثبت و منفي و يا تقربي و ضدتقربي پيدا مي كند. از اين رو افزون بر حسن فعلي بر حسن فاعلي توجه داده شده است. حسن فعلي به اين معناست

عبادت راز آفرينش قال الله تبارك و تعالي : «و ما خلقت الجنّ و الانس الاّ ليعبدون»[1] « من جن و انس را نيافريدم جز براي اينكه عبادتم كنند (و از اين طريق تكامل يابند و به من نزديك شوند». از مهمترين سؤالاتي كه هر كس از خود مي‌كند اين است كه «ما براي چه

شرح كتاب مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة انواع عبادت و طبقه‏اى از متأخرين حكما گفته‏اند كه عبادت خداى‏تعالى در سه نوع محصور تواند بود : اول : آنچه تعلق به ابدان دارد مانند صلاة و صيام و وقوف به مواقف شريفه از جهت دعا و مناجات . دوم: آنچه تعلق به نفوس دارد مانند اعتقادات صحيح

فروتني به عنوان يك فضيلت و يا هنجار اجتماعي و ارزشي در جامعه پذيرفته شده است، هر چند كساني هستند كه در برابر اين فضيلت تنها به ستايش آن بسنده مي كنند و در مقام عمل چيزي از آن را نشان نمي دهند، اما كشش طبيعي و فطري انسان به فروتني و تواضع، آن را

از نظر قرآن، خداوند متعال است،(طه/ 114) یعنى، از هر چه در وهم ما آید، بالاتر است و هرگز ما نمى توانیم حقیقت او و جمال و جلال او را – آن گونه كه هست – در یابیم (انعام/ 100). خداوند، یكى است و جز او خدایى نیست (آل عمران/ 18) او یكتا و یگانه

چرا اندیشه و تفكر در ذات الاهى جایز نیست؟ فكر و اندیشه بشر به ذات غیبى او راه ندارد و جز تحیر و سرگردانى یا انحراف و ضلال، بهره دیگرى نخواهد داشت. در آلا فكر كردن شرط راه است *** ولى در ذات حق محض گناه است بود در ذات حق اندیشه باطل *** محال

ترجیح خواسته خدا : امام صادق علیه السلام از رسول گرامى صلى الله علیه و آله و سلم نقل مى كند كه ذات اقدس اله فرمود: «لا یوثر عبد هوای على هواه الا جعلت غناه فی نفسه و كفیته همه و كففته ضیعته و ضمنت السماوات و الارض رزقه و كنت له من وراء تجارة

داعیه ربوبیت! انسان، براى نیل به آن دنیاى مطلق مى كوشد تا خود را از این قید به درآورد؛ ولى نمى داند رسیدن به فضاى اطلاق باید از روزنه همین لباس مقید باشد. شیطان به انسان نیرنگ مى زند كه این اطلاق با خروج از زى بندگى امكان پذیر است و این دسیسه اوست اما

ركن سوم: این كه اگر كار خیرى از دست او نشئت گرفته یا نیت پاكى از قلب او گذشته و قدم خیرى برداشته است آن كار خیر علمى یا عملى را به خود اسناد ندهد و نگوید من كردم، بلكه بگوید: خدا را شكر كه توفیق آن علم یا عمل را به من ارزانى داشت.

رسول اكرم صلى الله علیه و آله و سلم كه اسوه سالكان كوى نزاهت است، قبل از هر كسى خود، متخلق به قرآن شد و آنگاه راهیان كوى تطهیر و تزكیه را به این اصل، رهبرى كرد. در جوامع روایى از برخى همسران پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله و سلم نقل شده است

مقدمه دیگر جمله ” خداى تعالى واحد است و توحیدش ضرورى است” مى باشد، زیرا از این جمله نیز بدست مى آید كه معرفت با واسطه، شرك است، زیرا در چنین معرفت، چیزى بعنوان واسطه اثبات شده كه نه خالق است و نه مخلوق، و چنین چیزى هر چند به وجهى از وجوه مباین با

ولیكن این حرف در معرفت خدا جریان ندارد زیرا میان ما و خداى تعالى چیزى واسطه نیست و در نتیجه ما آن طور كه حسین را درك مى كردیم و به وى معرفت پیدا مى كردیم نمى توانیم به خداوند معرفت پیدا كنیم، مگر اینكه او را با خود او بشناسیم. بنابراین، كسى كه ادعا

و در كتاب محاسن به سند خود از ابى جعفر (ع) روایت كرده كه فرمود:” خداى تعالى بود و هیچ چیز جز او نبود، نورى بود كه ظلمتى در او نبود، راستیى بود كه دروغى در او نبود، دانایى بود كه هیچ جهلى در او نبود، حیاتى بود كه مرگ در او راه نداشت، و

امام در خطبه 192 پس از اشاره به پاره ای از اخلاق رذیله از قبیل سرکشی، ظلم، کبر، می فرماید: «و عن ذلک ما حرس الله عباده المؤمنین بالصلوات و الزکوات و مجاهدة الصیام فی الایام المفروضات تسکینا لاطرافهم و تخشیعا لابصارهم و تذلیلا لنفوسهم، و تخفیضا لقلوبهم و ازاله للخیلاء عنهم»؛ چون بشر در

در عبادت خارج شدن از محدوده کوچک خودی، خارج شدن از محدوده آمال و تمنیات کوچک، محدود و موقت هست، به عبارت دیگر در عبادت انسان از دائره تمنیات و آمال کوچک خارج می شود. در عبادت ارتجاء هست، انقطاع هست. در عبادت استعانت و نیرو گرفتن و کمک خواستن هست. در عبادت واقعا انسان

نمونه هایی از تسبیح موجودات در قرآن : در قرآن کریم پنج سوره داریم بلکه با سوره “سبح اسم” به اعتباری شش سوره داریم که با تسبیح شروع می شوند و اینها را “مسبحات” می گویند. سوره حدید این طور شروع می شود: «سبح لله ما فی السموات و الارض؛ هر چه در آسمانها و

قرآن کریم می فرماید ذره ای از ذرات عالم نیست که پرستنده حق نباشد، همچنانکه انسانی نیست ولو نا آگاهانه که پرستندة حق نباشد. تنها شما خدا را تسبیح نمی کنید و حمد و ثنا نمی گویید، همه اشیاء خدا را تسبیح می کنند و حمد و ثنا می گویند. در این زمینه آیاتی داریم:

علماى اخلاق به پیروى از قرآن مجید و روایات اسلامى اهمیت فوق العاده اى براى ذکر، به عنوان یکى از شاخه هاى مهم عبادت در پاکسازى روح و جان و بیدارى و آگاهى و تهذیب نفس قائل هستند و براى هر مرحله از مراحل سیر و سلوک، اذکارى ذکر کرده اند مثلا در مرحله توبه،

نرسیدن به یک وسیله مادى یا از دست دادن آن چگونه امکان دارد آرامش روح آدمى را بر هم زند و طوفانى از نگرانى در قلب و فکر او ایجاد کند. البته منظور در آیه فوق از ذکر خدا که مایه آرامش دلها است تنها این نیست که نام او را بر زبان آورد و