دسته بندی :امیرالمؤمنین علیه‌السلام

علی (علیه السلام)  در نامه ۴۷ خطاب به فرزندانش حسن و حسین نکات مهمی می ‌فرماید که می تواند منشوری برای جهانیان و هر کس که خواهان سعادت است، باشد. توصیه حضرت دارای سه بخش است؛ در بخش اول آنها را به تقوای الهی و بی اعتنایی به رزق و

اوّل: میانه ترین موضع در حق، دوم: فراگیرترین عدالت، سومین مطلوبی که حضرت بر آن تأکید کرده است ، این است که در حکومت و مدیریت ، رضایت اداره شوندگان مطلوبی اساسی است. بدین معنا که در تمام تصمیم ها، برنامه ها، و اقدامات، لازم است بیشترین رضایت اداره شوندگان

بازخوانی وقایع ناظر به ولایت و امامت علی (ع) قبل و بعد از پیامبر (ص) اگر علی (ع) هیچ فضیلتی جز نزدیکی به پیامبر آخرین نداشت، باید مورد تکریم بزرگان این امت می بود؛ اتفاقی که نیفتاد. علی (ع) سرشار از فضیلت هایی بود که داشتن برخی از آنها برای

امیر المؤمنین علی علیه السلام، به گونه ای عدالت را مجسّم کردند که به واسطه آن، بهترین دوستان و سخت ترین دشمنان علی، پدیدار شدند و بالأخره، آن دشمنی که علی را از مردم گرفت، جهل بود و جهل! ورنه همگان از عدالتش بهره می بردند. برکات عدالت إِنَّ اللَّهَ

ابوبکر که خبردار می‌شود علی (ع) و دیگر مردان بنی‌هاشم در اجتماع امروز صبح مسجد حاضر نشده‌اند، و مردم درباره بیعتی که با او کرده‌اند، دچار تردید گشته‌اند، هراسان شده و با خود می‌اندیشد: این‌ها، برگزیده‌ترین یاران رسول خدا و از بزرگ‌ترین مردان اسلام هستند، اما نظر و اندیشه‌شان، پیرو

روایت‌شده است که امیرالمؤمنین (ع) صحابه‌ای عابد داشت به نام همام. او به امام گفت: ای امیرمومنان، پارسایان را برای من چنان توصیف فرما که گویی آنان را به چشم می‌بینم. امام (ع) در جواب او درنگ می‌کند و سپس می‌گوید: ای همام پروای از خدا داشته باش و نیکوکاری

آزادی و آزادگی، ریشه در کرامت انسانی دارد. انسان آزاد به دنیا می آید و آزادی و آزادگی او فارغ از مذهب و ملیت جزء ماهیت او به حساب می آید. پیوند ذاتی آزادی را با ماهیت انسان، در نگرش امام علی علیه السلام، می توان یافت که فرمود: «خداوند

در تحلیل گفتمان تاریخی بررسی شخصیت ها یا موضوعاتی که مردم در دوره های مختلف بدان اهتمام و توجه بیشتری نشان داده اند این نکته را می رساند که تا چه اندازه آن موضوع و یا شخصیت مورد نظر دارای بسامد در میان مردمان هر عصر تکرار شده است. شخصیت

آشفتگی طبیعت از آشفتگی انسان‎هاست! اخلاق در زندگی انسان از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است ولی تنها محدود به روابط انسان با دیگران نمی شود؛ بلکه اخلاق « زیست محیطى» احکام ارزشى حاکم بر مناسبات انسان با طبیعت (گیاهان، حیوانات، مراتع، کوه ها، جنگل‌ها و آب‌ها) را بیان و بر

و تو مهربان‌ترین ولیّ خدا تمام جان مطهّرت را جمع فرموده‌ای تا نگذاری خونی ریخته شود. اما افسوس که نَفس‌ها آن‌قدر دریده شده است که حرف‌ها و اتمام حجت‌های تو، کسی را بیدار نمی‌کند. با تمام بغض‌هاشان به میدان آمده‌اند، بل‌که خلافت نو پای تو زمین بخورد. این است مصیبت

قرآن را که می گشاییم، دهها و حتی صدها آیه روشن گر و الگو بخش می یابیم که نشان از رادمردی جاودانه دارد، والا گوهری که افزون بر مقام عصمت که ارزشی بس گرانبهاست فضایل کیمیاگون او در آینه آیات به خوبی بیان شده است و اکنون که چهارده قرن

جوانی علی (ع) الگویی برای جوانان می گویند باید از حضرت علی (ع) الگو بگیریم! اما چگونه؟!… من یک جوان هستم! یک جوان با خصوصیات خاص دوران جوانی! یک جوان با شور و نشاط خاص این دوران که به خنده و تفریح , به شور و احساست نیاز دارد و

امیرالمؤمنین علی علیه‎‏السلام الگوی همیشگی است که می‏توان همه کمالات را در او سراغ گرفت و بدان‏ها اقتدا کرد. آن حضرت نه ‏تنها از آنِ شیعیان که الگوی همه مسلمانان و جمله آزادگان است. امام علی علیه‏‎السلام، تجسم ارزش‏‎های دینی و اسلام مجسّم است، انسانی در اوج عرفان، عبادت، سلوک

علی علیه السلام گردش گری را مفید و انسان ساز شمرده و کسب دانش وآشنایی با سرزمین ها و دوست یابی را از پیامدهای مثبت سفر شمرده است. درسیره ی آن جناب سیاحت های گوناگونی دیده می شود که نمایانگر ارج آن جناب به سیاحت درجهان است. ۱. دیدار ایوان

مناظره دانشمند سنی با سلطان الواعظین دانشمند سنّی این مطلب ثابت است واحدی این معنا را انکار نکرده که علی ـ علیه السّلام ـ اسبق از همه امت، در اسلام بوده و خلفای معظم (ابوبکر و عمر و عثمان) مدتی بعد از آن حضرت ایمان آوردند ولی ایمان آن‌ها با

یکی از مبارزات مهم حضرت علی علیه السلام که در آغاز خلافت ایشان رخ داد، ایستادن در برابر ناکثین (پیمان شکنان) در جنگ جمل بود. بدون شک سران جمل اغراض شومی داشتند که در دنیاطلبی آنان خلاصه می شود. حضرت علی بن ابیطالب نیز در راستای مسئولیت خطیر امامت خویش

یکی از ماموریت‌های اصلی پیامبر(ص)، تلاوت قرآن بر مخاطبان وحی، تبیین آیات و تزکیه مردمان بوده است. افزون بر این، حضرتش به عنوان یک وظیفه فردی ماموریت داشته در دل شب، قرآن را به ترتیل بخواند. چنانکه در سوره مزمل آمده است:«یَـٰٓأَیُّهَا ٱلْمُزَّمِّلُ ﴿۱﴾ قُمِ ٱلَّیْلَ إِلَّا قَلِیلًا ﴿۲﴾ نِّصْفَهُۥٓ

چگونگی تربیت فرزند یکی از وجوه درخشنده سیمای خانوادگی امیرالمؤمنین (ع) است. در این متن، برآنیم تا برخی از اصول تربیت فرزند و حقوق آنان بر پدر و مادر را از دیدگاه امیرالمؤمنین (ع) بیان کنیم.  ۱. انتخاب نام نیکو  ۲. گفتن اذان و اقامه در گوش فرزندان و انجام

عدالت نیکوست مدیران عالم و عادل سرمایه حکومت ها هستند و تا چنین افرادی در مصادر امور و اداره کارها قرار نگیرند، انتظار درست عمل کردن به تکالیف و مناسبات مدیریتی و بهبود اوضاع معرفتی و معیشتی مردم، انتظاری نابجا و ناشدنی است. در روایات به برپایی عدالت توسط مدیران

مناظره عمر بن عبدالعزیز با گروه بنی هاشم در عصر خلافت عمر بن عبدالعزیز (هشتمین خلیفه اموی) مردی از اهل تسنن چنین سوگند یاد کرد: «اِن عَلیاً خَیرُ هذِهِ الأُمَّهِ و إلّا اِمُرَأَتی طالِقٌ ثلاثاً.» «همانا علی ـ علیه‌السلام ـ بهترین فرد این امت است، وگرنه همسرم سه طلاقه باشد.»

در ادبیات متون اسلامی، زنان در موارد بسیاری به نقص عقل موصوف شده‌اند؛ در این میان، گفتار امام علی علیه‌السلام در نهج‌البلاغه از برجستگی ویژه‌ای برخوردار است. ایشان در آن گفتار زنان را به “سست رأیی” و “نقصان عقل” متهم می‌کنند. در این باب چند سؤال مطرح است: ۱. آیا

امروزه محرز است که شرکت همگانی مردم برای توسعه پایدار و قابل کنترل لازم و اجتناب ناپذیر است. زنان نیمی از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. آنان ذخیره‌های انسانی مهم و ارزشمندی برای سازندگی، اعتلای معنوی و مادی کشور محسوب می‌شوند و شرکت ایشان در فعالیت‌های اجتماعی در حوزه‌های فرهنگی،

مناظره امام حسین (ع) با انصار و تابعین راوی نقل می‌کند امام حسین ـ علیه السّلام ـ این خطبه را در جمع بسیاری از انصار و تابعین و بنی هاشم که همگی زیر یک سایبان عظیم گرد آمده بودند ایراد کرد. آن حضرت پس از حمد و ثنای الهی، فضائل

امیرمومنان علیه‌السلام فرمود: «ما اهل بیت، درخت نبوت، موضع رسالت، محل رفت و آمد فرشتگان و منزلگاه رحمت و معدن دانش هستیم.» در میان انسان‌های پاک و والا که دارای روحی خدایی هستند، وجود مقدّس خاتم‌الانبیا صلّی اللَّه علیه وآله وسلّم سرآمد همه و خاندان پاک و اهل بیت مطهّر او

ذی الحجه آخرین ماه سال قمری و یکی از مبارک‌ترین، با شکوه ترین و پرخاطره‌ترین ماهها برای مسلمانان به ویژه شیعیان جهان است. در این ماه برگهای زرین و مسرت بخشی در تاریخ اسلام رقم خورده و به عنوان میراث جاویدان برای جهان اسلام به یادگار مانده است. از مناسبتهای

معاشِرالنّاسِ، (آمِنوا بِالله و رسولِهِ والنّورِ الّذی أنْزِل معه مِنْ قبْلِ أنْ نطْمِس وجوهاً فنردّها علی أدْبارِها أوْ نلْعنهمْ کما لعنّا أصْحاب السّبْتِ). (بالله ما عنی بِهذِهِ الْآیهِ إِلاّ قوْماً مِنْ أصْحابی أعْرِفهمْ بِأسْمائِهِمْ وأنْسابِهِمْ، وقدْ أمِرْت بِالصّفْحِ عنْهمْ فلْیعْملْ کلّ امْرِئٍ علی مایجِد لِعلِی فی قلْبِهِ مِن الْحبِّ والْبغْضِ).

مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّما أَکْمَلَ الله عَزَّوَجَلَّ دینَکُمْ بِإِمامَتِهِ. فَمَنْ لَمْ یَأْتَمَّ بِهِ وَبِمَنْ یَقُومُ مَقامَهُ مِنْ وُلْدی مِنْ صُلْبِهِ إِلی یَوْمِ الْقِیامَهِ وَالْعَرْضِ عَلَی الله عَزَّوَجَلَّ فَأُولئِکَ الَّذینَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ (فِی الدُّنْیا وَالْآخِرَهِ) وَ فِی النّارِهُمْ خالِدُونَ، (لایُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلاهُمْ یُنْظَرونَ). هان مردمان! خداوند عزّوجلّ دین را با امامت علی

  فاعْلموا معاشِر النّاسِ (ذالِک فیهِ وافْهموه واعْلموا) أنّ الله قدْ نصبه لکمْ ولِیّاً وإِماماً فرض طاعته علی الْمهاجِرین والْأنْصارِ و علی التّابِعین لهمْ بِإِحْسانٍ، و علی الْبادی والْحاضِرِ، و علی الْعجمِی والْعربی، والْحرِّ والْممْلوکِ والصّغیرِ والْکبیرِ، و علی الْأبْیضِ والأسْودِ، و علی کلِّ موحِّدٍ. ماضٍ حکْمه، جازٍ قوْله، نافِذٌ

وَأُقِرُّلَهُ عَلی نَفْسی بِالْعُبُودِیَّهِ وَ أَشْهَدُ لَهُ بِالرُّبُوبِیَّهِ، وَأُؤَدّی ما أَوْحی بِهِ إِلَی حَذَراً مِنْ أَنْ لا أَفْعَلَ فَتَحِلَّ بی مِنْهُ قارِعَهٌ لایَدْفَعُها عَنّی أَحَدٌ وَإِنْ عَظُمَتْ حیلَتُهُ وَصَفَتْ خُلَّتُهُ- لاإِلاهَ إِلاَّهُوَ – لاِنَّهُ قَدْأَعْلَمَنی أَنِّی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ ما أَنْزَلَ إِلَی (فی حَقِّ عَلِی) فَما بَلَّغْتُ رِسالَتَهُ، وَقَدْ ضَمِنَ

اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی عَلا فی تَوَحُّدِهِ وَ دَنا فی تَفَرُّدِهِ وَجَلَّ فی سُلْطانِهِ وَعَظُمَ فی اَرْکانِهِ، وَاَحاطَ بِکُلِّ شَیءٍ عِلْماً وَ هُوَ فی مَکانِهِ وَ قَهَرَ جَمیعَ الْخَلْقِ بِقُدْرَتِهِ وَ بُرْهانِهِ، حَمیداً لَمْ یَزَلْ، مَحْموداً لایَزالُ (وَ مَجیداً لایَزولُ، وَمُبْدِئاً وَمُعیداً وَ کُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ). بارِئُ الْمَسْمُوکاتِ وَداحِی الْمَدْحُوّاتِ