دسته بندی :طمع

نکوهش دنیا  امام صادق (ع) فرمود: دنیا چونان تندیسی (کالبدی) است که سرش کبر، چشمش حرص، گوشش طمع، زبانش ریا، دستش شهوت، پایش خودپسندی، قلبش غفلت، رنگ و جلوه‌اش فنا و حاصلش نیستی است. پس کسی که آن را دوست بدارد، متکبر شود و کسی که آن را نیک بداند،

به اندازه قبر پادشاهی می‌خواست به یکی از زیردستانش که زندگی او را نجات داده بود، پاداش بدهد، پس به او قول اهدای تمام زمینی را داد که او بتواند از طلوع صبح تا غروب خورشید زیر پا بگذارد. پس سحر، آن مرد شروع به دویدن کرد، از مزرعه‌ها عبور

از جمله رذایل دیردرمان اخلاقی، صفات نکوهیده حرص و آز است که گاه آدمی را تا پرتگاه سقوط فرو می‌کشد. فزونی‌خواهی و حرص بیش‌ازاندازه و طمع موجب می‌شود که آنان ازآنچه دارند لذت نبرند و همواره در جست‌وجوی آنچه دور از دسترس ایشان است تلاش بیهوده کنند و ازآنچه دارند

طمع   طمع، زداینده حکمت     الطَّمَعُ یُذهِبُ الحِکمَهَ مِن قُلوبِ العُلَماءِ.(۷/۳۳۱۰؛ کنزالعمال: ۷۵۷۶)     طمع، حکمت را از دل دانشمندان می‏برد.   طمع، لغزاننده پای دانشمندان     انّ الصَّفاهَ الزُّلالَ الذی لا تَثبُتُ علَیهِ أقدامُ العُلَماءِ الطَّمَعُ.    (۷/۳۳۱۰؛ تنبیه الخواطر: ۱/۴۹) آن تخته سنگ لغزنده‏ای که پای علما روی