دسته بندی :مرگ

پرسش: آيا صحيح است كه انسان‏ها در قيامت غالبا به صورت حيوان محشور مي‏شوند؟ پاسخ: اولاً، كسي نگفته است كه بيشتر انسان‏ها به صورت حيوان محشور مي‏شوند؛ بلكه يك‏سري از گناهان در صورتي كه مرتكب آن توبه نكرده و آمرزيده نشده باشد، موجب تبديل صورت مي‏شود. ثانياً، حيوانات به خودي

پرسش: آيا روح اموات با زندگي مادي در ارتباط هست يا خير؟ پاسخ: براساس روايات و هم‏چنين با توجه به ارتباط نسبي كه بدن برزخي با بدن مادي كه در زير خاك پنهان است، دارد. ارواح انساني در برزخ براساس منزلت و فضايلي كه در دنيا داشته ‏اند، امور دنيوي

پرسش: فشار قبر در مورد كساني كه در دريا مي افتند يا حيوانات آنان را مي خورد يا بدن آنان را مي سوزانند،چگونه است؟ جواب: يكي از مطالبي كه در روايات آمده و به جهات غيب و عوالم بعد از مرگ ارتباط دارد, مسئله فشار قبراست . اين فشار بدان

پرسش: كسي كه مي ميرد و به جهان آخرت مي رود, خدا پرسش هايي از او مي كند يا پس از اين كه دنيا تمام شد؟ جواب: وقتي كه عمر انسان به پايان رسيد, عزرائيل به سراغش آمدند و روحش را قبض كردند و انسان ازجهان فاني رخت بربست و

پرسش: آيا سوختن در آتش جهنم يك تشبيه است يا اينكه مثل سوختن در آتش دنيا مي‏باشد؟ جواب: الف) سوختن در آتش و ديگر عذاب‏هاي ذكر شده در نصوص ديني واقعي است، نه صرف تشبيه. البته عذاب آتش آخرت با اين عالم تفاوت‏هاي بسياري دارد؛ و ميزان سوزش آن با

پرسش: چند عالم وجود دارد و مراد از عالمين چيست؟ جواب: بنا بر نظر مفسران مقصود از “عالمين” عالم همه موجودات؛ يعني، عالم هر نوعي از موجودات چون عالم جمادات، عالم نباتات، عالم حيوانات و عالم انسان است و نيز عالم هر گروهي از مردمان است كه در منطقه‏اي خاص

پرسش: گويند خداوند مهربان تر از مادر است در حالي كه اگر فرزندي در آتش ‏بسوزد مادر براي نجات او خود را به خطر مي‏اندازد درحالي كه ‏خداوند آدمي رابه ‏جهنم‏ مي‏برد؟ جواب: اين كه خداوند از مادر مهربان‏تر است امري قطعي و مسلم است. بلكه مهرباني‏هاي پدر مادر و

پرسش: آيا احضار روح ممكن است ؟ آيا مي شود روح يك شخصيت والا را ظاهر كرد؟ آيا انسان روح رامي تواند ببيند؟ جواب: از نظر ديني , ارتباط با ارواح كساني كه از دنيا رفته اند نه تنها امر محالي نيست , بلكه در خارج واقع شده و اتفاق

پرسش: آيا روح بعد از جدا شدن از جسم به دنياي ديگري منتقل مي شود يا اين كه طبق روايات افرادي كه دچار مرگ موقتي شده اند , بين آدميان و در همين دنيا زندگي مي كنند؟ پاسخ: وقتي انسان مي ميرد, روح از بدن جدا شده و در عالم

بهشت‌، رشوة‌عبادت‌نيست‌؛ نتيجة‌عمل‌انسان‌و پاداش‌كار است‌. كسي‌ كه‌ در دنيا براي‌تأمين‌ معاش‌ خود كشت‌و كار كند، و به‌ آباد كردن‌ زمين‌ خشكي‌ بپردازد، ثمره‌ و پايان‌ عمل‌ خود را خواهد ديد. اين‌ نكته‌ تمثيلي‌ براي‌ جهان‌ آخرت‌ و پاداش‌ بزرگي‌ چون‌ بهشت‌ است‌. انساني‌ كه‌ دنيا را مزرعه‌اي‌ براي‌ آخرت‌ حساب‌

لَا یذُوقُونَ فِیهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَى وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الْجَحِیمِ هرگز مرگی جز همان مرگ اول (که در دنیا چشیده‌اند) نخواهند چشید، و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ می‌کند؛«الدخان/56» وَاخْتِلَافِ اللَّیلِ وَالنَّهَارِ وَمَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ رِزْقٍ فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَتَصْرِیفِ الرِّیاحِ آیاتٌ لِقَوْمٍ

پرسش: مخترعين غير مسلمان مثل اديسون و انيشتين در قيامت در چه حالي هستند؟ پاسخ: اولا: چه دليلي هست كه اديسون به جهنم مي‏رود؟ جهنم مخصوص كساني است كه از روي علم و عمد با حق و حقيقت مخالفت نموده و يا با امكان شناخت و پيروي راه حق از

قرآن کریم همین طوری که حیات را یک امر وجودی می داند و رسول و مأمور و فرشته برای آن قائل است، برای مردن هم فرشته مخصوص و فرشتگان مخصوص قائل است. اگر مردن تمام شدن حیات می بود، دیگر این حرفها که ما فرستادگان و فرشتگانی داریم و آنها

چند نمونه از روایات در مورد عذابهای هنگام مرگ و پس از مرگ : شیخ کلینی از حضرت صادق (ع) روایت کرده که علی (ع) را درد چشمی عارض شد، حضرت رسول (ص) به عیادت آن حضرت تشریف بردند در حالی که فریاد علی از درد بلند بود، فرمودند که

در روایات بسیاری داریم که وقتی مؤمن میخواهد از دنیا برود، شیطان به سراغ او می آید و به هر وسیله ای هست، با نویدها و وعده ها میخواهد او را متزلزل نموده و ایمانش را بگیرد؛ ولی مؤمن واقعی خوب او را می شناسد و ابداً به وعده های

از امام صادق (ع) که: چون مؤمن را در میان قبر میگذارند و دو فرشته فتّان نکیر و منکر از ربّ او و دین او و پیغمبر او سؤال می کنند و مؤمن در جواب پاسخ صحیح میدهد به آنها؛ «فَیَفْسَحَانِ لَهُ فِی قَبْرِهِ مَدَّ بَصَرِهِ ؛ یعنی برای آن

قرآن کریم مردن را توفی تعبیر می کند. ما هم در اصطلاح خودمان می گوییم فلانی وفات کرد. چرا ما به مردن می گوییم وفات ؟ کلمه فوت که ما به کار می بریم، از ماده توفی نیست و غیر از لغت وفات است. بعضی ها خیال می کنند کلمه

با مشخص شدن ماهیت مرگ، بی پایه بودن اعتراضها برملا میگردد، درحقیقت این اعتراضها از نشناختن انسان و جهان، به عبارت دیگر از یک جهان بینی ابتر و ناقص پیدا میشود. الحق اگر مرگ پایان زندگی باشد، دیگر میل و آرزوی جاویدان ماندن فوق العاده رنج آور است، و چهره

پیامبر اکرم راجع به حالاتی که ظالمین در حال سکرات موت دارند؛ میفرماید: و ای کاش میدیدی آنوقتی را که ستمکاران در سکرات و غمرات مرگ فرو رفته و غوطه می خورند و فرشتگان قبض روح دستهای خود را برای ربودن جان آنها باز کرده و به آنها بدین کلمات

از نظر آیات کریمه قرآن مجید و هم از نظر روایات اسلامی این مطلب قطعی است که گناهکار هر چند مسلمان باشد به عذاب الهی معذب خواهد بود، گو اینکه وقتی دارای ایمان باشد بالاخره به رستگاری نهایی و خلاصی از دوزخ نائل می گردد، ولی ممکن است نجات او

در بسیاری از روایات که در تکلم با افرادی بعد از مرگشان سخن به میان می آید، چه خود ائمه اطهار علیهم السلام آنان را دیده و با آنها سخن گفته اند و چه به دیگران نیز نمایانده اند و چه افراد دیگری احیاناً با مردگانی سخن گفته و آنها

یکی از اصول جهان بینی اسلامی که از ارکان ایمانی و اعتقادی دین اسلام است، اصل ایمان به زندگی جاوید و حیات اخروی است. ایمان به عالم آخرت شرط مسلمانی است، یعنی اگر کسی این ایمان را از دست بدهد و انکار کند از زمره مسلمانان خارج است. پیامبران الهی

دو کلمه فقط می خواهم عرض کنم و آن این است که شک نداریم یکی از مظاهر کمال انسان، طرز مواجهه او با مرگ است، چون ترس از مرگ یک نقطه ضعف بزرگ در انسان است و بسیاری از بدبختیهای بشر ناشی از ترس از مرگ است مانند تن به

در هنگام مرگ اراده ازلی حضرت حق در ملک الموت ظهور پیدا می کند و از او به یکایک از ملائکه قبض روح بر حسب اختلاف آنها در قبض روح مؤمن و کافر و منافق و عادل و فاسق که به أشکال و صور مختلفه ای هستند ظاهر میگردد. پس

روحیه اصحاب امام حسین و عشق صادق آنها و اینکه آنها مرگ را “ایثار و اختیار” کردند این خصوصیت در میان همه شهداء کربلا بوده که «آثروا الموت یعنی اختیارا مردن را بر زندگی ننگ آور ترجیح دادند. احدی نبود که راه نجات نداشته باشد. گاهی اتفاق می افتد که

عامه و خاصه از رسول خدا (ص) روایت کرده اند که آن حضرت فرمود: الْجَنَةُ مَحْفُوفَةٌ بِالْمَکَارِهِ وَ الصَبْرِ، فَمَنْ صَبَرَ عَلَی الْمَکَارِهِ فِی الدُنْیَا دَخَلَ الْجَنَةَ؛ وَ جَهَنَمُ مَحْفُوفَةٌ بِاللَذَاتِ وَ الشَهَوَاتِ، فَمَنْ أَعْطَی نَفْسَهُ لَذَتَهَا وَ شَهْوَتَهَا دَخَلَ النَارَ. (مصباح الفلاح طبع سنگی، تألیف آخوند ملامحمد جواد صافی

محمد بن یعقوب کلینی (ره ) در کتاب «کافی » روایت میکند از حضرت أبی جعفرٍ الباقر علیه السلام که فرمود: «کَانَ عَلِی بْنُ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِمَا السلاَمُ یَقُولُ: إنهُ یُسَخی نَفْسِی فِی سُرْعَةِ الْمَوْتِ وَ الْقَتْلِ فِینَا، قَوْلُ اللَهِ: «أَوَلَمْ یَرَوْا أَنا نَأْتِی الاْرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا» وَ هُوَ ذِهَابُ

خطبه ای هست که امام علی علیه السلام در آن، خلقت همه طیور ولی بیشتر خلقت طاووس را توصیف کرده است، یعنی عجایب خلقت طاووس را به عنوان دلیلی بر وجود خداوند بیان کرده است. در آخر خطبه می فرماید: «سبحان من ادمج قوائم الذرة و الهمجة الی ما فوقهما

در قرآن کریم در خصوص نحوه قبض روح داریم که: «قُلْ یَتَوَفب’کُم ملَکُ الْمَوْتِ الذِی وُکلَ بِکُمْ ثُم إِلَی ‘ رَبکُمْ تُرْجَعُونَ؛ بگو (ای پیغمبر) که شما را می میراند و جان شما را می گیرد آن فرشته مرگی که بر شما گماشته شده است و مأموریت قبض روح شما

مرحوم رضوان آرامگاه، آیة الحق و الیقین، ترجمان قرآن و سلمان زمان آیت الله حاج میرزا جواد آقای انصاری همدانی، أعلَی اللهُ تعالَی مقامَه الشریف نقل میفرمود که من در یکی از خیابانهای همدان عبور میکردم؛ دیدم جنازه ای را به دوش گرفته و بسوی قبرستان میبرند، و جمعی او