ببينيد همان گونه كه تمام حكما گفتن:نفس ناطقه انساني-يعني روح-به طور ذاتي آگاه و بيدار است و هيچ گاه نميخوابه و آن كه ميخوابه بدن است از اين رو از اوصاف تن ميدانند كه فقط در عالم طبيعت سر ميزند.
بنابراين چه در خواب طبيعي و چه در خواب مصنوعيو مغناطيسي-روح براي هميشه آگاه و بيدار است و خواب و غفلت عارض بر مجود و ذاتش نميشود.از اين رو وقتي انساني رو به خواب كردند روح همچنان آگاه و بيدار است و به كشف حقايق ميپردازه و به سوالات خواب كننده پاسخ ميده.ان كه خواب ميرود و بي حس ميشه.بدن است.روح در خواب (چه در طبيعي و چه مصنوعي)در بدن مثالي برزخي يا بدن روحي و اثيري خود قرار ميگيره.زيرا روح هرگز بي بدن نخواهد بود د بدن هايي كه در هر عالم و در هر مرحله براي روح است.از خود او انتشار و ايجاد يافته .نه اينكه از بيرون براي او قرار داده باشند و هر بدني هم متناسب با همان عالم است و روح با خود ميبره و اين بدن ها عبارتند از:
1-بدن طبيعي مادي.كه در دنيا و عالم طبيعي با روح است
2-بدن مثالي برزخي يا بدن روحي و اثيري(كه آقا حميد توضيح كافي داده اند)كه در عالم برزخ و يا در عالم رويا با روح هست
3-و شايد هم بدن اخروي .يا بدني براي مراحل بالاتر به هر حال اين بدن ها در طول هم قرار دارند و به روح قائم هستند.نه اينكه روح قائم به آنها باشه.منتها روح در مقام فعل و بروز اعمال و طهورات خود از آنها به عنوان ابزار و وسيله استفاده ميكند
تمام مطالبي كه بيان شد دليل بر تجرد و غير مادي بودن روح است و گر چه روح در مقام فعل به ماده نياز نيازمند هست.ولي در مرحله ذات هرگز وابسته به ماده نيست.بلكه مستقل از ماده و احكام اون است
