سیده نفیسه

سیده نفیسه، دختر حسن بن زید( پسر امام حسن مجتبی) یکی از زنان عارف و صاحب کمال و حافظ قران بود که در عبادت بسیار می کوشید.
روزها روزه می گرفت و شب ها به عبادت و راز و نیاز می پرداخت.
از آنجا که ثروت فراوانی داشت به بیماران و نیازمندان کمک می کرد تا به آن حد که برای خود هیچ باقی نماند.
وی سی بار به حج و زیارت خانه خدا مشرف شد که بیشتر این سفرها با پای پیاده بود.سیده نفیسه، سالی با همسرش اسحاق مؤتمن (پسرامام صادق علیه السلام) از مدینه منوره به زیارت حضرت ابراهیم خلیل (ع) در بیت المقدس مشرف شد و در برگشت از مدینه به مصر آمد ودر منزلی سکنی گزید.در همسایگی آنها دختری نابینا و یهودی زندگی می کرد.
روزی به آب وضوی سیده نفیسه، تبرک جست و بینایی چشمهایش را باز یافت.
از این رو بسیاری از یهودیان اسلام آوردند واهل مصر به او اعتقاد عجیبی پیدا کردند و از او خواستند که در مصربماند.
وی تقاضای مردم را پذیرفت و مردم نیزاز محضرش برکات فراوانی را مشاهده نموده و استفاده های بسیاری از آن بردند.
بعد از رحلتش همسرش بر آن شد تا جنازه او را از مصر به مدینه منتقل کند اما مردم مصر تقاضا کردند تا او را در سرزمین آنان دفن کند تا از قبرش برکت جویند.
اسحاق امتناع ورزید ولی شب هنگام رسول اکرم(ص)را در خواب دید که به او فرمودند: ای اسحاق ! نفیسه را نزد مردم مصر بگذارتا برکت بر آنان نازل شود.( سفینه البحار،ج۲،ص۶۰۴)
از این رو جنازه آن بانوی متقی درمصر در همان قبری که خود تدارک دیده بود و بسیار در آن ختم قران کرده بود وبسیار نماز به پا داشته بود به خاک سپرده شد.
به بانو نفیسه تعدادی از کرامات و برکات نسبت داده می شود.
او بانوی پاک و پاکیزه ای بود که به بیماران شفا می داد. او دارای مقام و مزاری است که هم اکنون در بخش دارالسباع بین قاهره و فسطاط مورد زیارت مردم قرار دارد.
بانو نفیسه، تبار به خاندان رسالت می رساند زیرا او از نوادگان سبط اکبر امام حسن مجتبی(ع) می باشد.
درمورد وابستگی و ارتباط او با خاندان نبوی (ص) اختلاف فراوانی در منابع و مراجع وجود دارد.
برخی او را دختر حسن بن زید و برخی دیگر او را دختر زید بن حسن دانسته اند.
ولی در هر صورت که باشد او از شجره طیبه ولایت و امامت است و پیوند مستقیم با مقام شامخ رسالت داشته و از نوادگان دخت پیامبر (ص) می باشد.
او در سال ۱۴۵ ه.ق در مکه مکرمه متولد گردیده و در مدینه منوره پرورش یافت، با زهد ، تقوی، ورع و پارسائی موصوف گردیده و همراه والد خویش به حجره نبوی وارد می گشت.
سیده نفیسه بانویی بود که حافظ قرآن ، قاری قرآن و مفسر قرآن بود.
در طول عمر همیشه روزه دار بود و فقط در ایام دو عید افطار می نمود.
به علت کراماتی که داشت فشار و اصرار مردم برای زیارت او بسیار گشت به طوری که عرصه به او تنگ شد واز پی گیری عبادات و رسیدگی به نیازهای شخصی متعذر گردید.
بنابراین تصمیم گرفت به مدینه بازگردد.
مردم مصر به او توسل جستند و التماس نمودند تا در آنجا بماند و حاکم مصر در این مورد مداخله نمود و مقرر شد که خانه ای در خارج از شهر در محل دارالسباع به بانو نفیسه اختصاص دهند و زیارت و دیدار مردم فقط در دو روز شنبه و چهار شنبه صورت پذیرد تا او بتواند به عبادات و راز و نیازهای خود برسد .( تاریخ ابن خلدون)
آن بانوی مکرمه قبری را با دست خویش ساخته و پیوسته به داخل آن می رفت.
نماز می خواند و قرآن تلاوت می کرد تا اینکه در ماه مبارک رمضان سال ۲۰۸ ه.ق به دیدار دوست شتافت.وی هنگام احتضار روزه بود.
از او خواستند که روزه اش را افطار کند.
فرمود:«عجبا سی سال تمام از خدا خواسته ام که در حال روزه از دنیا بروم حال که نزدیک است از دنیا بروم و به آرزوی خود برسم افطار کنم؟ » آن گاه شروع به تلاوت سوره انعام نمود و همین که به آیه شریفه « لهم دارالسلام عند ربهم» رسید از دنیا رفت.(تحفه الاحباب ص ۳۹۳)
از کرامات این بانو می توان به دو مورد اشاره کرد که:
*شافعی فقیه نامی اهل سنت به او ارادت می ورزید و افراد مریض را به پیش او راهنمایی می نمود تا او را دعا کند و نوعاً شفا می یافتند.
هنگامی که خود شافعی مریض شد فردی را نزد بانو فرستاد تا در حق او دعا کند و استشفاء نماید.
هنگامی که آن فرد درخواست شافعی را مطرح نمود بانو نفیسه در پاسخ گفت: او به زودی به لقا ی کریم نائل خواهد شد.
درست چند روز پس از این سخن بود که شافعی درگذشت.
*فردی از اغنیاء از ظلم و ستم برخی ازمسئولین ستمگر به او پناه آورد.
سیده نفیسه دعا نمود و خداوند متعال شر و فتنه را از آن فرد برگرداند و او به عزت و حرمت خود رسید.
مبلغ یکصد هزار درهم به عنوان تشکر و قدردانی به بانو اهدا نمود اما او بی آنکه خود دستی به آن مال زند همه را بین فقراء و مستمندان تقسیم نمود در صورتی که خود طعام و روزی آن روز را نداشت.