اصلا وحی، خود مدد غیبی است ولی در مقیاس اجتماع بشر. آنجا که دیگر پای علم بشر، پای عقل بشر، پای فعالیت بشر نمیرسد، آنجا که دیگر پای حس نمیرسد، پای عقل و فکر نمیرسد، خداوند به وسیله یک عده به نام پیامبران، بشر را هدایت و راهنمایی میکند، از غیب مدد میرساند. آنجا که جای عجز و ناتوانی بشر است، دیگر بشر فعالیت خودش را کرده، است، کار خودش را انجام داده است، ناتوان است و در قدرت او نیست، جای مدد غیبی است.
قرآن درباره پیامبر اکرم میفرماید: «و اذکروا نعمه الله علیکم اذ کنتم اعداء فالف بین قلوبکم، فاصبحتم بنعمته اخوانا و کنتم علی شفا حفره من النار فانقذکم منها» (آل عمران/۱۰۳) ای مردم! این نعمت خدا را فراموش نکنید که شما، یعنی شما مردم، شما بشرها، شما انسانها (نه تنها شما عربها، بلکه همه انسانها) به یک پرتگاه بسیار خطرناکی رسیده بودید و عنقریب سقوط قطعی میکردید.
خداوند به وسیله این پیغمبر شما را نجات داد، به شما آزادی داد، شما را خلاص کرد. این، مدد غیبی است. و چقدر برای زندگی فردی و اجتماعی انسان، این ایمان مفید و نگه دارنده است.