درباره اثر ورزش در درمان افسردگي در سالهاي اخير مطالعات متعددي انجام شده است که بيشتر آنها نشان داده اند، ورزش به بهبود افسردگي کمک ميکند.
اگرچه ساز و کار اصلي اثر درماني ورزش مشخص نيست، ولي به نظر ميرسد که ترشح برخي مواد (مثل اندورفين، دوپامين، سروتونين و نوراپينفرين) با ورزش کردن در بدن بيشتر ميشود و اين مساله به بهبود روحيه کمک ميکند.
همچنين ورزش کردن باعث ميشود توجه بيمار از نگرانيها و ساير مسايل ناراحت کننده به نکات ديگر جلب شود. به علاوه به بهبود اعتماد به نفس کمک ميکند. اين مسايل هم ميتوانند به کاهش افسردگي بيانجامند.
اما اگر موثر بودن ورزش را بپذيريم، «ميزان» تاثير آن در کاهش افسردگي هم اهميت دارد.
آيا ورزش کردن ميتواند به اندازه رواندرماني يا دارودرماني در بهبود افسردگي موثر باشد؟در کوتاه مدت، بله. ولي درباره اثربخشي طولاني مدت ورزش براي درمان افسردگي مطالعات کافي انجام نشده است.
از طرف ديگر، متاسفانه اين درمان براي گروه زيادي از بيماران قابل اجرا نيست، زيرا نياز به انرژي، انگيزه و مداومت زياد دارد و باعث ميشود بسياري از بيماران افسرده اين درمان را نپذيرند، يا در ميانه درمان، آن را رها کنند.
اين درمان تقريبا براي هيچ يک از بيماران مبتلا به افسردگي شديد قابل اجرا نيست. تصور کنيد چگونه ميتوان يک فرد افسرده را وادار کرد هفتهاي پنج روز و هر روز به مدت نيم ساعت، ورزشي با شدت متوسط را انجام دهد.
بنابراين در حال حاضر از اين روش درماني فقط به عنوان يک درمان کمکي استفاده ميشود، نه يک درمان اصلي.
البته اين درست است که در صورت اجرا، آثار درماني آن زودتر از دارودرماني ظاهر ميشود، زيرا دارو براي اثر کردن، نياز به چند هفته زمان دارد.
پس اگر بتوان فرد افسردهاي را که تحت درمان با روش ديگري نيز هست ، به انجام ورزش، تشويق نمود، ميتواند مفيد باشد.
