جلسه سوم: احترام گذاشتن و حرف پذیری

 سؤال به نظر شما درگذشته فرزندان به والدین خود احترام می‌گذاشتند یا الآن؟ یا درگذشته به معلمان خود بیشتر احترام می‌گذاشتند یا الآن؟ یا اینکه درگذشته بیشتر دانشجویان به اساتید احترام می‌گذاشتند یا الآن؟ درگذشته مردم بیشتر به مراجع تقلید احترام می‌گذاشتند یا الآن؟

شاید بیشتر پاسخ شما این باشد که درگذشته احترام‌ها بیشتر بود ولی اکنون می‌پرسم چرا؟ دلایل مختلفی دارد:

 یکی از آن دلایل شاید این باشد که درگذشته فرزندان بیشتر با والدین خود تعامل و گفت‌وگو داشتند و یا اینکه مردم بیشتر از مراجع تقلید علم می‌آموختند و حرف یاد می‌گرفتند درحالی‌که امروزه بچه‌ها کمتر از مربیان سنتی می‌آموزند همین امر منجر به تعامل و ارتباط کم شده است در روایات داریم که «العلم السلطان» دانش سلطان است. وقتی کسی به شما چیزی یاد می‌دهد ناخودآگاه نسبت به او کم‌کم احترام می‌گذارید. درگذشته فرزندان بیشتر از الآن از والدین خود یاد می‌گرفتند مرجع آنان (والدین، معلمان، استادان و مراجع تقلید بودند) درحالی‌که اکنون مرجع تمام این آموزش‌ها فضای مجازی شده است.

 وقتی سؤالی برای آن‌ها پیش می‌آید قبل از اینکه پاسخ را از والدین خود بگیرند به سراغ شبکه‌های مجازی می‌روند و از آن‌ها می‌آموزند این امر منجر به آسیب زدن به آنان می‌شود و متأسفانه اکنون ارتباط والدین با فرزندان کم شده است چون بستر گفتگو تعامل و ارتباط وجود ندارد این نیاز کمتر برآورده می‌شود خانواده‌ها تبدیل به دستگاه خودپرداز شده‌اند درحالی‌که دستگاه خودپرداز احترام‌آمیز نیست باید به دنبال این باشیم که مرجعیت از خانواده سلب نشود وقتی این اتفاق ناگوار بیفتد فرزندان در برحه های حساس نمی‌توانند خانواده خود را در این مشکلات دخیل کنند.

گاهی اوقات ما تصمیم‌گیرنده هستیم و گاهی تصمیم‌ساز؛ رئیس‌جمهور تصمیم‌گیرنده است و مشاور رئیس‌جمهور تصمیم‌ساز است. مشاور یک سری داده‌هایی را می‌آورد و بر اساس آن داده‌ها رئیس‌جمهور تصمیم می‌گیرد گاهی اوقات شاید نمی‌توان به‌جای فرزندان تصمیم گرفت اما می‌توان برای آنان تصمیم‌ساز باشیم. می‌توانیم کاری کنیم که آنا ن در شرایط سنی مختلف حرف را بهتر بپذیرند تمام این اتفاقات وقت صورت می‌گیرد که خانواده تبدیل به مرجع یا پناهگاه شود که راحت‌تر آنان حرف را می‌پذیرند. لازمه این کار آن است که والدین نیازهای آنان را بدانند و پاسخ درست به آن‌ها بدهند تا مرجعیت و جایگاه آنان حفظ شود.

نکته: هیچ‌کسی بیشتر از والدین دلسوز و نگران فرزندان خود نیست وقتی فرزندان در لحظات حساس واقع می‌شوند این والدین هستند که برای آنان تصمیم می‌گیرند و تصمیم می‌سازند که آن‌ها چه‌کار باید بکنند اما اگر خانواده مرجع نباشد فرزندان دچار تصمیمات نادرست می‌شوند و حتی سراغ رقیبان تربیتی دیگر مانند (شبکه‌های مجازی) که از آنان حرف‌شنوی دارند می‌روند و این خطرناک است؛ بنابراین والدین نباید فقط نیازهای جسمی فرزندان را برآورده کنند مانند دستگاه خودپرداز نباشند بلکه به نیازهای روحی و معنوی آنان باید فکر کرد چون یکی از عامل گرایش به شبکه‌های مجازی عدم پاسخگویی به نیازهای آنان است.