پرسش: چگونه خشنودي امام زمان عليه السلام را به دست آوريم و از كجا بفهميم كه آقا از اعمال ما رضايت دارد يا نه؟
پاسخ: خشنودي امام زمان عليه السلام در رضاي خداست: «رضي اللّه رضانا اهل البيت» (پيام قرآن، ج 9، ص 441 ـ 450. ) . توضيح آنكه خداوند براي تحقق فلسفه آفرينش و هدفي كه انسانها را براي آن آفريده است، پيامبران و كتابهاي آسماني فرستاده است. محصول و عصاره همه فرمانهاي الهي در شريعت اسلام موجود است كه به دست پيامبر خاتم صلي الله عليه و آله به بشريت ارائه شده است. با تحقق وصايت و ولايت و معرفي امام بعد از پيامبر اسلام، دين خدا كامل و نعمت خدا تمام شد: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلاَمَ دِيناً» (مائده: 3) بنابراين خشنودي خداوند از مردم، هنگامي است كه آموزههاي شريعت خاتم را ـ كه با نگهباني و حفاظت امامان معصوم به اوج كمال خود ميرسد ـ اجرا كنند. اين آموزهها را در خلال منابع استنباط احكام ميتوان يافت؛ يعني در قرآن، سنت، عقل و اجماع كه فتواي فقها مبتني بر آن است. حال اگر كسي خود مجتهد و كارشناس است، بايد خود حكم شرع را بفهمد و اجرا كند، اگر هم مجتهد نيست بايد به مجتهد و كارشناس مراجعه و از او تقليد كند، يعني آنچه را در رساله هاي عمليه مراجع تقليد آمده و همچنين دستورهاي ولي فقيه را اجرا كند. اين امر، همراه ايمان به مبدأ و معاد و سفراي الهي، رضايت خداوند را به وجود مي آورد:
وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه: 100)
و كساني كه در صدر اسلام در ايمان سبقت گرفتند… و آنان كه در اطاعت از خداوند و احسان از آنان پيروي كردند، خداوند از آنان خشنود و آنان نيز از خداوند راضي هستند… .
بنابراين خداوند از بندهاي راضي است كه داراي ايمان و عمل صالح ـ كه محصول ايمان است ـ باشد. عمل صالح، در اطاعت از خدا و پيامبر و امامان و علما تحقق مييابد. هر كس چنين باشد مورد رضا و خشنودي امام زمان عليه السلام است. تشخيص اين مطلب امري بس آسان است؛ هرچه التزام عملي فرد به احكام اسلام بيشتر باشد، قرآن را بخواند، بفهمد، و عمل كند، و به مسجد و محافل ديني بيشتر رفت و آمد داشته باشد، با افراد مذهبي و علماي ديني بيشتر محشور باشد، بيشتر مورد عنايت و خشنودي امام زمان عليه السلام است.پرسش: راه افزايش عشق به امام زمان عليه السلام و ارتباط با آن حضرت چيست؟
پاسخ:
1. كسب معرفت
ساختار فطرت انسان، طوري است كه زيبايي و كمال و فضيلت را دوست ميدارد و مصاديق اين زيبايي و كمال را هر جا بيابد، به آن عشق ميورزد. امام زمان عليه السلام ، حجت زنده خداوند در ميان انسانها و كاملترين و زيباترين و با فضيلتترين مخلوقات است. او فردي از سلسله جانشينان و اوصياي الهي است كه خليفه پيامبر صلي الله عليه و آله و يازده امام معصوم و «بقية اللّه» بر زمين است. او عصاره همه كرامتها و ارزشهاي انساني و ترجمان و آينه تمامنماي خليفة اللّه بر روي زمين است كه عاليترين شاخصهاي فطرت الهي انساني و آينه اسما و صفات جميل مطلق يعني خداي تعالي است.
انساني كه در تكاپوي يافتن مظهر جمال الهي و عشق ورزيدن به اوست، بايد تلاش كند كه او را بشناسد؛ و با اين معرفت مظهر جميل مطلق را بيابد. معرفت او، كافي است كه انسان را شيداي او كند، و اين مقتضاي فطرت انسان است. شايد رمز تأكيدهاي فراوان اسلام بر لزوم و ضرورت شناخت امام كه عدم اين معرفت را گمراهي در دين معرفي ميكند، همين باشد: « … اللهم عرّفني حجتك، فانك ان لم تعرفني حجتك، ضللت عن ديني». (كافي، ج 1، ص 337.)
البته اين معرفت هرچه عميقتر، دقيقتر و همه جانبهتر باشد، آثار بيشتري دارد. در فرهنگ و معارف شيعي، امام تنها يك هدايتگر و راهنما نيست كه ارائه طريق كند و به بندگان خدا آدرس مقصد را بدهد، بلكه انسانهاي مستعد را به سرمنزل مقصود ميرساند. به عبارت ديگر، هدايت امام تنها از نوع «ارائه طريق» نيست، بلكه از نوع «ايصال الي المطلوب» نيز هست. اين است مفهوم «هدايت به امر» كه در قرآن مطرح شده است:
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ (سجده: 24)
2. افزايش ارتباط
دومين گام لازم براي ايجاد محبت و بهره وري بيشتر از خورشيد وجود امام، افزايش ارتباط است. اين مهم، با دعاي مستمر براي سلامت و تعجيل در ظهور او، صدقه دادن از طرف او، در انتظار فرج بودن، توسل به او، پرهيز از گناه و انجام فرايض و برخي مستحبات، اظهار ارادت و محبت و مودت است كه قرآن كريم آن را مزد سياست نبيّ مكرم اسلام قرار داده است: « قُل لاَ أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَي (شوري: 23)؛ بگو من هيچ پاداشي از شما به خاطر رسالتم درخواست نميكنم، جز دوستي نزديكانم [اهل بيتم]». در كافي حديثي از امام باقر عليه السلام نقل شده است كه مراد از «قربي» در آيه امامان معصوم عليهم السلام ميباشند. (الميزان، علامه سيد محمد حسين طباطبائيره، ج 18، ص 51 )
افزون بر آنچه گذشت، خواندن دعاها و زيارتنامه ها و صلوات هاي مأثور كه درباره حضرت وارد شده، همچون زيارت مخصوص عصر جمعه، همچنين خواندن نماز مخصوص امام زمان عليه السلام در مسجد مقدس جمكران و ساير اماكن، از مواردي است كه در افزايش رابطه قلبي با آن مصلح جهاني موثر است.پرسش: چرا با شنيدن نام «قائم» از جا برميخيزيم؟
پاسخ: «حاجي نوري» مينويسد: در خبري نقل شده است كه روزي در مجلس امام صادق عليه السلام نام مبارك حضرت مهدي برده شد، امام عليه السلام براي تعظيم و احترام از جاي برخاست. (نجم الثاقب، ص 444.)
نيز در روايت آمده است كه بعد از آنكه دعبل خزاعي، در حضور امام رضا عليه السلام ابياتي درباره حضرت مهدي عليه السلام قرائت كرد، امام عليه السلام از جاي برخاست… (منتخب الأثر، ص 505 . )
ميرزا نوري ميگويد: وقتي نام حضرت حجت عليه السلام در مجلس امام رضا عليه السلام برده شد، حضرت از جا برخاست و دو دست مباركش را روي سر گذاشت و فرمود: « اللهم عجّل فرجه و سهل مخرجه ( همان.) ».
