پرش به محتوای اصلی
امروز: 30 شهریور 1405 | کانال‌های رسمی: ایتا بله روبیکا سروش

غم و اندوه

غم و اندوه

 اميدواري به مردم، موجب غم و اندوه

    مَن نَظرَ الي ما في أيْدي النّاسِ طالَ حُزنُهُ، ودامَ أسَفُهُ.  (3/1146؛ اعلام‏الدين: 294)
هر كه چشمش به دست مردم باشد، اندوه ‏اش دراز و افسوس اش پايدار شود.

 
لذت كوتاه و غم دراز مدت

    رُبَّ شَهْوةِ ساعةٍ تُورِثُ حُزناً طويلاً.(3/1146؛ امالي طوسي: 533)    
بسا خواهش و لذتي كه بيش از دمي نپايد، امّا اندوهي دراز مدت بر جاي گذارد.

ميوه‏ هاي يقين و شك

    انّ اللَّهَ – بحُكْمِهِ وفَضْلِه – جَعلَ الرَّوحَ والفَرحَ في اليقينِ والرِّضا، وجَعلَ الهَمَّ والحُزنَ في الشَّكِّ والسُّخْطِ.(3/1148؛ تحف العقول: 6)    
خداوند – از روي حكمت و لطف خويش – آسايش و شادماني را در يقين و خرسندي قرار داد و غم و اندوه را در شكّ و ناخشنودي (از خدا).

 
دنيا دار غم و اندوه

    أيُّها النّاسُ، هذهِ دارُ تَرَحٍ لا دارُ فَرَحٍ، ودارُ الْتِواءٍ لا دارُ اسْتِواءٍ، فمَن عَرَفها لَم يَفْرَحْ لِرَجاءٍ، ولَم يَحْزَنْ لِشَقاءٍ.(3/1150؛ اعلام الدين: 343)    
اي مردم ! دنيا سراي غم است نه سراي شادي، سراي دشواري است نه سراي آسودگي. پس، هر كه آن را شناخت، با اميدي (و رسيدن به آرزويي) شاد نشد و با سختي و عسرتي اندوهگين نگشت.

 
اندوه پسنديده

    ما عُبِدَ اللَّهُ عزّ و جل علي مِثْلِ طُولِ الحُزْنِ.(3/1156؛ مكارم الاخلاق: 2/367)    
خداوند عزّ و جل با چيزي همانند اندوه طولاني عبادت نشده است.

این نوشته را منتشر کنید:

admin

نویسندهٔ پایگاه آموزش evented-edu

مشاهدهٔ پروفایل و نوشته‌ها

دیدگاه خود را بنویسید