کلیپ
پادکست
متن
بسم الله الرحمن الرحیم
کارشناس: استاد سیاوشی
عنوان: ریشه جشنهای ۲۵۰۰ ساله
ویلیام شوکراس یک خبرنگاری است که بعد از خروج محمدرضا پهلوی از کشور (فرارش از کشور) در برهههایی از سفرهای خودش در کشورهای مختلف همراه او بود.
کتابی تحت عنوان “آخرین سفر شاه“ دارد که توصیه میشود این کتاب را مطالعه کنید. در این کتاب مینویسد.
وقتی جشنهای ۲۵۰۰ساله پهلوی راهاندازی شد. البته میدانید که این جشنها با این هدفها راهاندازی شد که در واقع آن عقبه تاریخی ایران برجسته بشود. دین به انزوا برود و ملیگرایی مطرح بشود.
به این اشاره میکند که در این جشنهای ۲۵۰۰ساله:
- بهترین جنس چادرها را از کشورهای اروپایی بهویژه از فرانسه آوردند.
- بهترین نوع غذا را هم از کشورهای اروپایی بهویژه فرانسه و از بهترین رستورانهای پاریس آوردند.
اشاره میکند که برگزارکنندگان این جشنها افتخارشان این بود که یک غذا را میتوانند از پاریس سوار هواپیما کنند، و از تهران هم باز سوار هواپیما کنند و به تختجمشید بیاورند و بهصورت گرم برای مهمانان سرو بشود.
این از افتخارات برگزارکنندگان جشنهای ۲۵۰۰ساله بود.
برگزارکنندگان جشنها که همان سران پهلوی بودند ادعا داشتند ما یک تمدن بزرگی داریم که وابسته به اسلام نیست. این تمدن بزرگ این ویژگیها را دارد و این جشن را برگزار کردند و در کل به این اشاره داشتند که نشان بدهند ما این تمدن را داریم.
سؤالی که این خبرنگار میپرسد این است:
- این چه تمدنی است که توانایی غذا درستکردن ندارد؟
- این چه تمدنی است که قدرت تولید پارچه ندارد و مجبور است که پارچه چادرهایش را کشورهای اروپایی بیاورد؟
بر همین اساس بود که استقبالی از جشنهای ۲۵۰۰ساله نشد.
در مستند “از تهران تا قاهره“ که یک شبکه ضدانقلاب ساخته است و مجموعهای از مصاحبهها را با فرح پهلوی دارد میبینیم که فرح پهلوی به این اشاره میکند که ما در برگزاری جشنها عجله کردیم؛ یعنی بهصورت ضمنی به این موضوع اعتراف میکند که جشنها پاسخ نداد! درحالیکه بهشدت هزینه زیادی برای برگزاری این جشنها شد.
هدف ما از اشاره به این جشنها این بود:
- پهلوی دوم بخش قابلتوجهی از درآمدهای کشور را صرف مواجه با عنصر دینی جامعه ایران و مؤلفه دینی هویت ملی در ایران هزینهکرد.
- محور این مؤلفه هویتی زن ایرانی بود. زن ایرانی باید از تغییر تئاتر، سینما و جشنهای ایرانی تغییر میکرد تا بتواند مرد ایرانی را هم تغییر بدهد.