حقوق خانواده

وقتی قرآن کریم کلمه عمل صالح را به کار می برد، عمل شایسته باید از چه نظر شایسته باشد؟ ”عمل” را پشت سر ”ایمان” ذکر می کند. هر ایمانی نوعی عمل را ایجاد می کند، عمل انسان را ایمان انسان تعیین می کند. یک فرد وقتی موحد و خداشناس شد، خود خداشناسی، برای انسان برنامه […]

کلمه نور مصداقش منحصر به نور حسی نیست . لفظ  نور  وضع شده‏ است برای هر چیزی که روشن و روشن کننده باشد یعنی پیدا و پیدا کننده باشد . ما به نور حسی از آن جهت  نور  می‏گوییم که خودش برای چشم ما ، هم پیداست و هم پیدا کننده ، هر چیزی که‏

شمربن ذی الجوشن با هزار نفر در روز تاسوعا وارد کربلا شد. دستور عبیدالله بن زیاد هم بسیار اکید و شدید بود که به سرعت و فوریت باید اجرا بشود. عصر روز نهم است. عمربن سعد برای اینکه از شمر کم نیاورده باشد و برای اینکه نزد ابن زیاد شهادت بدهند که دستور شما را

بسیاری از مردم زمان ما طرفدار این فکر شده اند که برای انسان کافی است که خدا را بپرستد و به یکی از ادیان آسمانی که از طرف خدا آمده است انتساب داشته باشد، دستورهای آن را بکار بندد، شکل دستورها چندان اهمیتی ندارد، حضرت مسیح هم پیغمبر است، حضرت محمد هم پیغمبر است، اگر

اسلام هرگز «نؤمن ببعض و نكفر ببعض» را نمی‏پذيرد كه بگوئيم اين گوشه‏ اسلام را قبول داريم ولی آن گوشه‏اش را قبول نداريم. انحرافات در دنيای‏ اسلام از همين جا پيدا شده و می‏شود كه ما يك گوشه را بگيريم و بچسبيم ولی‏ گوشه‏های ديگر را رها كنيم، به اين ترتيب قهرا همه را خراب

در قبال بعضی روشنفکران که مدعی هستند عمل خیر از هر کس در هر وضع و حالی که باشد مقبول درگاه خداست، مقدسان سختگیر قرار گرفته اند و اینها درست در نقطه مقابل آنها موضعگیری کرده اند. اینها می گویند محال است که عملی از غیرمسلمان پذیرفته باشد. اعمال کافران و همچنین مسلمانان غیر تشیع

ایمان تنها این نیست که انسان اعتقاد به وجود خدا داشته باشد بلکه یک موحد خالص کسى است که غیر از خدا، معبودى به هیچ صورت در دل و جان او نباشد، گفتارش براى خدا، اعمالش براى خدا و هر کارش براى او انجام پذیرد، قانونى جز قانون خدا را به رسمیت نشناسد و طوق

بحث ایمان با تمام شاخه ها و محورهایش می تواند یکی از زیرمجموعه های مباحث توحیدی به حساب بیاید چنانچه بحث توحید نیز یکی از شاخه های مهم در مباحث اصول عقاید است و اصول عقاید نیز یکی از محورهای اصلی در تعالیم اسلامی است در واقع خط سیر بحث ایمان از بالا به پائین

در احادیث وارد شده است که در وقت مردن، لحظه ای برای انسان هست که آن لحظه لحظه معاینه است. مقصود این است که محتضر پیش از آنکه بمیرد یعنی پیش از آنکه از این جهان منتقل بشود، جهان دیگر را معاینه می کند. هنوز اینجاست، هنوز علاقه روح به بدن به کلی قطع نشده

در آیه 8 سوره مزمل بعد از اینکه فرمود نام پروردگارت را یاد کن، می فرماید: «رب المشرق والمغرب؛ پروردگار تو، همان که پروردگار مشرق و مغرب است» (مزمل/9). می دانیم که کلمه «مشرق و مغرب» تقریبا مساوی است با آنچه که ما در فارسی می گوییم «از کران تا کران». قرآن در بسیاری جاها

در سراسر قرآن کریم عموم مشیت الهی به چشم می‏خورد . قرآن یک کتاب توحیدی‏ عجیبی است ، یعنی همیشه بشر را از شرک دور می‏کند و این را که کسی خیال‏ بکند در عالم حادثه‏ای رخ می‏دهد که از علم یا قدرت و یا مشیت خدا بیرون‏ باشد هرگز نمی‏پذیرد . این است که

سوره بقره آیه 177: «نیکی تنها این نیست که به هنگام نماز روی خود را به سوی مشرق و یا مغرب قرار دهید (و تمام گفتگوی شما درباره قبله و تغییر آن باشد و همه دقت خود را مصروف آن سازید) بلکه نیکی و نیکوکار کسی است که به خدا و روز رستاخیز و فرشتگان

معنای نظام اسباب و مسببات در جهان : برای آفرینش، نظام خاص و قانون و ترتیب معینی است و اراده خدا به وجود اشیاء، عین اراده نظام است. از همینجا است که قانون علت و معلول و یا ” نظام اسباب و مسببات ” بوجود می آید. معنای ” نظام اسباب و مسببات ” این

تقوا یعنی چه؟ یعنی خودنگهداری. خودنگهداری یعنی چه؟ یعنی تسلط بر نفس. «ان تقوی الله حمت اولیاءالله محارمه، والزمت قلوبهم مخافته» (نهج البلاغه/ خطبه 114) امام علی علیه السلام می فرماید: تقوای الهی یک خاصیتش این است که انسان را از محرمات الهی نگهداری می کند. خاصیت دیگرش این است که خوف خدا را در

بحث حق و باطل که از مباحث مهم جهان بینی است و در قرآن کریم نیز به کرات از آن سخن به میان آمده در دو قلمرو مورد توجه و بررسی قرار می گیرد: 1. در جهان هستی. 2. در جامعه و تاریخ. آیا نظام عالم نظام حق است؟ نظام راستین است؟ نظامی است آنچنان

بسیاری از مردم، مشکل و حتی بعید به نظرشان می رسد که یک وقت قومی در اثر گناه هلاک بشوند، به تعبیر قرآن با یک طاغیه یا با یک باد صرصر یا به شکل دیگر هلاک بشوند. شاید این مطلب به نظر بعضی از افراد عجیب بیاید. خدا اگر بخواهد مردمی را معذب بکند چه

راهها و مسلکها در حل مشکلات مربوط به عدل الهی متفاوت است. معمولا اهل ایمان که در پرتو دین و مذهب به خداوند ایمان دارند با یک پاسخ اجمالی وجدان خود را قانع می سازند، با خود چنین می اندیشند که ادله قاطع، وجود خدای قادر علیم حکیم را اثبات کرده است، دلیلی ندارد که

خداوند در آیه 30 سوره ملک می فرماید: ” « قل أرأیتم ان اصبح ماؤکم غورا فمن یاتیکم بماء معین »” به حسب‏ ظاهر آیه برمی‏گردد به حالت یک امر طبیعی. قبل از توضیح درباره این آیه لازم به ذکر است که هرچه در عالم طبیعت هست اینچنین نیست که لازمه ضروری باشد که‏ باید

قرآن کریم تصریح می‏کند که در جنگ بدر خدا وسیله‏ای فراهم کرد که هر دو طرف تشجیع بشوند بر یکدیگر که این جنگ که جنگ سرنوشت بود صورت بگیرد تا در آن ، ایمان اهل ایمان افزوده شود . از جمله هنگامی که دو لشکر به‏ یکدیگر برخورد می‏کنند طوری اسباب فراهم شد که کفار

ما ترتیل داریم و تبتل. اینها با یکدیگر اشتباه نشود. ترتیل، ادبی بود در کیفیت ادای الفاظ، که وقتی قرآن می خوانید نه آنقدر تند و پشت سر یکدیگر بخوانید مثل اینکه از دهانه توپ گلوله پشت سر یکدیگر بیرون می آید، و نه بین کلمه تا کلمه آنقدر فاصله بدهید که جمله معنی خودش

عدالت یعنی حسن روابط اجتماعی، و ظلم، گسیختگی روابط اجتماعی است. حال اگر یک ملتی مسلمان و با ایمان هم باشند، خدا شناس هم به قول خودشان باشند، خودشان را هم ملت قرآن حساب بکنند، فریاد ” اشهد ان لا اله الا الله ” و ” اشهد ان محمدا رسول الله ” و ” اشهد

تعبیری در سوره علق آیات 15 و 16 آمده است که می فرماید: «کلا لئن لم ینته لنسفعا بالناصیه* ناصیه کاذبه خاطئه؛ حاشا که اگر از کارش دست برندارد در قیامت موی پیشانی او را خواهیم گرفت(یه دوزخ) می کشانیمش، این پیشانی دروغگوی خطاکار». پیشانی دروغگو، یعنی این سیمای دروغگو، سیمایی که مردم فکر می

علماى اخلاق به پیروى از قرآن مجید و روایات اسلامى اهمیت فوق العاده اى براى ذکر، به عنوان یکى از شاخه هاى مهم عبادت در پاکسازى روح و جان و بیدارى و آگاهى و تهذیب نفس قائل هستند و براى هر مرحله از مراحل سیر و سلوک، اذکارى ذکر کرده اند مثلا در مرحله توبه،

خداوند در سوره نور می فرماید: «الله نور السموات و الارض مثل نوره کمشکوة فیها مصباح المصباح فی زجاجه الزجاجه کانها کوکب دری یوقد من شجرة مبارکة زیتونة لا شرقیة و لا غربیة یکاد زیتها یضیی ء و لو لم تمسسه نار نور علی نور یهدی الله لنوره من یشاء و یضرب الله الامثال للناس

یک وقتی مجله ای با دختر یکی از رجال مصاحبه ای کرده بود، نوشته بود که او فلج است در اثر اینکه از کوه پرت شده است. آنگاه حرفهای کودکانه ای از او نقل کرده بود که خیلی عجیب بود. از جمله از او می پرسند تو هیچ وقت شده از خدا بخواهی که تو

تعبیر قرآن این است که «کفرنا بکم» قرآن می‏گوید از اینها یاد بگیرید: «قد کانت لکم اسوة حسنة فی ابراهیم والذین معه» از ابراهیم علیه السلام و ابراهیمیان (آن کسانی که با ابراهیم بودند، تربیت شدگان‏ ابراهیم، آن گروه و لو شاید کم بودند) از اینها یاد بگیرید، چه درسی؟ درس کفر را از اینها

خداوند در سوره مومنون آیات 1 تا 11 می فرماید: « بسم الله الرحمن الرحیم قد أفلح المؤمنون* الذین هم فى صلاتهم خاشعون* و الذین هم عن اللغو معرضون * و الذین هم للزکاة فاعلون* و الذین هم لفروجهم حافظون *إلا على أزوجهم أو ما ملکت أیمانهم فإنهم غیر ملومین* فمن ابتغا وراء ذلک فأولئک

سوره بقره آیه 264: «یا ایها الذین آمنوا لاتبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی کالذی ینفق ماله رئآء الناس و لایومن بالله و الیوم الاخر فمثله کمثل صفوان علیه تراب فاصابه وابل فترکه صلدا لایقدرون علی شیء مما کسبوا والله لا یهدی القوم الکافرین؛ ای کسانی که ایمان آورده اید بخشش های خدا را با منت و آزار،

لازمه اینکه سراسر عالم خلقت به یکدیگر وابسته باشد این است که وحیی و نبوتی و رسالتی و هدایتی هم برای انسان وجود داشته باشد. گذشته از اینکه خود وحی پیامی است از نادیده به سوی دیده ها، هدف این پیام نیز متصل کردن این دو حلقه هستی به یکدیگر است، یعنی در انسان –

در اصول کافی از زراره نقل می کند که گفت:  با برادرم حمران – یا برادر دیگرم بکیر – بر امام باقر علیه السلام وارد شدیم، من به امام گفتم: ما افراد را با شاقول اندازه می گیریم، هر کس مانند ما شیعه باشد، خواه از اولاد علی و خواه از غیر آنها، با او