مسیحیت

ادیان به مقدسات مى اندیشند. مقدسات ادیان بى شمارند و یکى از آنها زبان است. ادیان یک یا چند زبان را، در یک یا چند زمان، به یک یا چند درجه، مقدس معرفى مى کنند. این مقاله نکاتى را در […]

جنبش دینی نهادینه شده ای است که اعضای آن سعی دارند اعمالی را انجام دهند که فراتر از چیزی است که از مردم عادی و نیز رهبران دینی شان انتظار می رود. افراد راهب، چون غالباً مجرد و همگی زاهدند،

منزلت «هیرونوموس» در اندیشه قرون وسطی فرهنگ و تمدن غربی در هر دوره ای از ادوار تاریخ، ابتدا در باورها و اندیشه های افرادی تبیین شده است. اگر تاحدودی میتوانیم فرهنگ و تمدن آتنی را، با شناخت اندیشه های سقراط،

هیچ‌یک‌ از کسانی‌ که‌ درباره‌ی گرایش‌های‌ مختلف‌ مسیحی‌ یهودی‌ قلم‌ زده‌اند، تاریخی‌ کهن‌تر از عصر اصلاح‌ دینی‌ برای‌ آن‌ (مسیحیت‌ یهودی‌)، نیافته‌اند. پس‌ از آن‌، پوریتن‌ها، علاوه‌ بر حفظ‌ تئورک‌ِ لزوم‌ شکل‌یابی‌ دولت‌ یهودی‌، آن‌ را به‌ عرصه‌ی عمل‌ سیاسی‌

* رنسانس‌ سرآغاز عصر جدیدی‌ در تاریخ‌ غرب‌ است‌، از آن‌رو که‌ هنرها، ادبیات‌ و… بعد از قرن‌ها فراموشی‌ و میرایی‌، دوباره‌ جان‌ گرفت‌ و زنده‌ شد؛ البته‌ با محوریت‌ انسان‌ و جایگزینی‌ انسان‌ به‌ جای‌ خدا و مادیت‌ به‌

تاریخ کلیساى کاتولیک گویاى این مطلب است که آموزه «معصومیت» یک مسئله حادث است و به پس از دوره حواریان برمى گردد. در هیچ جایى از کتاب مقدّس و مکتوبات دیگر دوره اولیه مسیحیت، این آموزه به صورت یک اصطلاح

جبرگرایی، نتیجه ای ممکن و آشکار از تعریف مقام الوهی یا خدا در بیشتر نظامهای الاهیاتی است. این نظامها به طور معمول خدا را وجودی می دانند که قادر و عالم مطلق است و علم مطلق او شامل پیش آگاهی

نویسنده در این مقاله به بررسى نظریات توماس آکویناس درباره تعلیم مقدس مى‏پردازد. منظور او از تعلیم مقدس همه علوم و معارفى است که معلم آنها خداست و کتاب مقدس شایسته این عنوان است. آکویناس بر این باور است که

در این نوشتار برآنم که به یک پرسش به ظاهر پیش پا افتاده که پیش از این بارها عالمانِ جنبش هاى نوپدید دینى از آن بحث کرده اند، پاسخ گویم[۱]. یک جنبش نوپدید دینى چیست؟ به رغم این واقعیت که

تثلیث: آموزه اى بنیادین در الهیات مسیحى، مبتنى بر الوهیت خداى سه گانه پدر، پسر و روح القدس.تثلیث، در لغت به معناى سه گوشه کردن و بر سه بخش کردن چیزى آمده است[۱] و در الهیات مسیحى به معناى آموزه‌اى

ارتباطات میان فلسفه و مسیحیت در طول بیست قرن آینه تمام نمایى از تضاد و تنش منازعه پیلاطوس با این ادعاى مسیح است که او نشانه حقیقت است[۱]. در دوران جدید، لازمه سنجه هاى عقلانیت دوره روشنگرى آن بود که

به عنوان یک اروپایی ساکن در امریکا شاهد افزایش چشمگیری در تعاطی فرهنگ های متمایز هستم . بسیاری از ارزش های مسلم برای انسان وقتی که مجبور به زندگی در جامعه ای با فرهنگ متفاوت است باید تغییر کند. در

با وجود اختلاف نظرى که در مسلک هاى کاتولیک، ارتدکس و پروتستان مشاهده مى شود اما مسأله تثلیث در همه این مسلکها وجود دارد به نحوى که مهمترین شاخصه دین مسیحى را باید در این امر جستجو کرد و محور

واژه «تجدد» modernity یکى از واژه‏هاى چترگونه است که مى‏تواند معانى متعدد و حتى گوناگون را در برداشته باشد. آن گونه که اخیرا در کتابى از لویى دوپره Luis dupre با نام گذار به تجدد (۱) Passage to modernity آمده

برّه خدا Lamb of God: لقبى که یحیاى معمدان، عیسى را بدان توصیف کرد و در کتاب مکاشفه به عنوان نماد مسیح مطرح شده که به مثابه فدیه گناه، قربانى شد. شاید بتوان گفت که در وراى این اصطلاح در

اشاره  از دیدگاه کلیساى کاتولیک، خدا از راه القاى تدریجى سرّ خاصش به صورت اعمال و کلمات، خود را بر آدمى آشکار ساخته است. از آنجاکه کتاب مقدس به الهام الاهى نوشته شده، کتاب مقدس در حقیقت کلام خداست. به

در آغاز قرن بیستم و یکم، رهبران مذهبی آمریکا مشتاقانه در انتظار «سده‌ی مسیحیت» بودند. آنها در پایان سده ظاهراً در پی جایگاه نوینی برای مسیحیان بودند. البته منظور من این نیست که ارزش‌های مرتبط با سنت مسیحیت نظیر عشق

هیأتهای مذهبی مسیحی که همواره در طول تاریخ به سراسر جهان مسافرت می‌کردند تا پیروان تازه‌ای گرد آورند و نفوذ غرب را در اقصی نقاط بگسترانند، مغولستان را نیز فراموش نکرده بودن و از قرون قبل از تأسیس حکومت مغول

۱ – پراکندگى اروپایى مسیحیت در زمان ما درگیر یک فرآیند پیچیده و تا حدى متضاد است. براى اولین بار در موقعیتى قرار گرفته است که واقعیت پذیر شود. البته در همان حال در همه جاى جهان ودر قسمت اعظم

ما با دنیای جدید مانوس هستیم. بسیاری از ما هیچ تجربه‌ای از دنیایی، مانند دوران قرون وسطا، که در آن کلیسا و دولت وظیفه‌ی واحدی داشتند، نداریم. بسیاری از ما نمی‌توانیم دنیایی را که در آن کلیسا «رسمیت» یافت، یعنی

فضای آمریکا در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم فضای پرشور و شوق و گشاده ای بود. مسیحیت آمریکایی منعکس کننده این فضا بود. در قرن نوزدهم تکثر دینی فوق العاده ای به وجود آمد که تا قرن بیستم ادامه

در جغرافیای فرامدرنی که اروپا نامیده می شود گسل عمیقی بین کشورها در رابطه با متن قانون اساسی واحد برای اروپا بین کشورها برخاسته از فراگیر ترین سنت یعنی مسیحیت ناشی می شود. کشورهایی که جنبش های سیاسی ضد اقتدارگرایی

مسیحیت‌ که‌ شالوده‌ جوامع‌ غربی‌ و روحانیت‌ آن‌ را تشکیل‌ می‌دهد در حال‌ نابودی‌ است‌. ما از دوره‌ روشنگری‌ مدرنیسم‌ عبور کردیم‌ و ازطریق‌ دوره‌ متحول‌ پست‌ مدرنیسم‌ رو به‌ سوی‌ عصری‌ هستیم‌ که‌ به‌ هر حال‌ بعداً با آن‌

ماهیت تجزى گرا و رهیافت آخرت گرایانه مسیحیت، این دین را از اساس، بى نیاز از فرآورده هایى چون (شریعت)، (کلیسا) و (الهیات) که حلقه هاى اتصال دنیا و آخرت، ماندگارى ایمان و پایدارى امور مقدس و متعالى در حیاتِ

در یک نگاه غیرتاریخی که همان نگاه معاصر ماست، می توان گفت؛ مبنای تقسیم بندی شرق و غرب، یک مبنای سیاسی یا حداکثر جغرافیایی سیاسی است.     در یک نگاه غیرتاریخی که همان نگاه معاصر ماست، می توان گفت؛ مبنای

آیین کالونی نظام الاهیاتی‌ای است که اصلاحگر فرانسوی، ژان کالون، شکل داد. او عمده مباحث خویش را در کتاب مبادی دین مسیحی[۱] (۱۵۳۶ـ۱۵۵۹) مطرح کرد. این ساختار کلامی ــ که نشان‌دهنده شایستگی کالون برای لقب «نابغه الاهیاتی نهضت اصلاح دینی»

جامعه آمریکا سکولارترین جامعه دنیا شناخته می شود و در عین حال، خاستگاه جنبش های نوین و سالخورده در عرصه تبلیغ و ترویج عقاید دینی هم هست. یکی از این جنبش ها تله ونجلیسم (televangelism) یا همان شاخه تلویزیونی پروتستان

نهضت اصلاحگری در میان ما بیشتر با ظهور پروتستانتیسم و در نتیجه تقسیم مسیحیان به دو شاخ? بزرگ کاتولیک و پروتستان شناخته می‌شود؛ اما در جریان نهضت اصلاح نوع دیگری از مسیحیت نیز زاده شد که از آن زمان تاکنون

در پایان قرن دوازدهم مخالفات با کشیشان به صورت سیل بنیانکنی درآمد. درعصر ایمان، در گوشه و کنار، جماعتی از رازوران و صاحبان پاره‌ای از احساسات رقیقه‌ی مذهبی وجود داشت که از چنگ دستگاه کهانت مسیحی رستند و با آن

جنگهای صلیبی اوج حوادث قرون وسطی و شاید جالبترین واقعه‌ای بود که در تاریخ اروپا و خاور نزدیک روی می‌داد. اکنون دو دین بزرگ جهان، اسلام و مسیحیت، بعد از قرنها مناظره، سرانجام آن را به حکمیت نهایی بشر –