دسته بندی :بهائیت

نماز دسته جمعی (جماعت) در آئین بابی تحریم شده است. (بیان فارسی- الباب التاسع من الواحد التاسع )ولی اسناد و مدارک تاریخی نشان می دهند که بابیان ، بعضاً نماز را به جماعت می خواندند. به عنوان نمونه در کتاب کواکب الدریه آمده که ملا حسین بشرویه ای ( ازنخستین

حسینقلی میرزا (یکی از بهائیان) بیمار شد و در آن موقع از بهاء مهلت خواست تا کارهایش را به اتمام برساند پس از آن بنا به گفته خدا که باید هر ۱۹ سال یکبار وسائل زندگی را فروخت و اثاثیه نو بجای آن ها خریداری کرد اقدام به فروش اسباب

یکی دیگر از احکام و دستوراتی که بابیان و بهائیان به آن معتقدند و به آن عمل می کنند دستور کشف حجاب می باشد که آنها قائلند حجاب امر ضروری نمی باشد و تنها یک عادت محسوب می شود و عمل نکردن به آن ضرری به دین نمی زند. مسیوئیکلا

میرزا حسینعلی نوری در مقدمه کتاب احکام اقدس که مهمترین کتاب درنزد بهائیان شمرده می شود آنچنان محو افاضات و سخنان خود شده که در صفحه ? این کتاب می نویسد ( ترجمه) :   ” ای مردم روی زمین احکام و فرمانهای من بمنزله چراغهای یاری و راهنمائی بندگانم

یکی دیگر از احکام و دستوراتی که باب و بهاء به آن دستور می دهند حج می باشد ولی حج از نظر آنها یعنی طواف خانه آنها (باب و بهاء) و وارد شدن به خانه آنها چنان که در کتب خود به آن اشاره می کنند. باب در بیان باب

در قرآن کریم در سوره الفاتحه آمده: ” مالک یَوْمِ الدِّینِ” (سوره الفاتحه – آیه ۴) یعنی (خداوندی که) مالک روز جزاست. در ارتباط با این آیه در کتاب تفسیر نورالثقلین آمده: ” فیمن لا یحضره الفقیه و فیما ذکره الفضل من العلل عن الرضا (علیه السلام) انه قال: (مالک

یکی از احکامی که باب و بهاء در کتاب بیان و اقدس به بیان آن پرداخته اند حکم مربوط به جواز زنا و استمناء می باشد که به آن اشاره می کنیم: علی محمد باب در واحد هشتم، باب ۱۵ بیان فارسی می گوید: «بر هر شخصی واجب شده است

بنا به دلایلی که از کتب بهائیان نقل می گردد مسلم می شود هر کسی خود را از این فرقه بداند کورکورانه بها را خداوند عالمیان دانسته و به ربوبیت و الوهیت او صحه گذاشته است در صفحات پیش کتابهای مورد قبول بهائیان را معرفی نمودیم تا آنچه از آن

یکی دیگر از احکام و دستوراتی که باب و بهاء پیروان خود را به آن امر می کنند حکم به حلال بودن ربا می باشد که در کتابهایشان به آن اشاره کرده اند. میرزا علی محمد باب در بیان باب ۱۸ از واحد پنجم می گوید: «و اذن فرموده خداوند

چوپانی به نام محمد زرندی معروف به نبیل [۱] افسانه هایی جمع آوری کرده که مقداری از آن به نام تلخیص تاریخ نبیل در دسترس بهائیت است این کتاب با نظر و موافقت آقای میرزا حسینعلی نوشته شده و از معتبرترین تاریخ بهائی به شمار می آید مندرجات تاریخ مذکور

یکی دیگر از احکام و دستوراتی که بابیان و بهائیان به آن عمل می کنند حکم به جواز موسیقی است و بدون در نظر گرفتن آفت های آن گوش و چشم بسته به این دستور عمل می کنند. بهاء در کتاب اقدس صفحه ۱۶ می گوید: «ما شنیدن آوازها و

یکی از بهائیان به نام ملا بهرام اختر خاوری در عباس آباد حوالی پیشکوه یزد… گرفتار می شود ملا بهرام و سایرین که دیدند راه گریز مسدود است تن به قضا دادند و پناه به جمال قدم (بهاءالله) بردند [۱] ملا بهرام در روستای یزد به کسی پناه می برد

یکی دیگر از دستورات باب و بهاء که مورد توجه باید قرار بگیرد. حرام کردن خوردن سیر و پیاز است. سیر و پیازی که در هیچ دینی حرام نبوده است و همه اطباء در خصوصیات آن کلماتی بیان کرده اند ولی باب و بهاء خوردن آن را نهی کرده اند

باز متذکر شدم از یادداشتهائیکه داشتم، و یادم آمد که: خود جناب بهاء خدای مقصود و مطلوب خویشرا نیز معین نموده، و اشکال گذشته را در هشتاد سال پیش از اینکه ما متوجه باشکال باشیم، حل کرده است. جناب بهاء در موارد زیادی بعنوان رب و اله و مقصود و

در این پست مطالبی را راجع به  حکم  دزدی در بهائیت  خدمت  عزیزان ارائه می کنم. در کتاب اقدس آمده است: قد کتب علی السّارق النّفی و الحبس و فی الثّالث فاجعلوا فی جبینه علامه  یعرف بها… با توجه به حکم فوق بهائیان معتقدند که اگر کسی مرتکب دزدی شد

دختر آقای میرزا حسینعلی ملقب به «ورقه علیا» از عزیزالله فرزند ورقای سابق الذکر پرسید در ایران چه می کردید؟ برادرش روح الله جواب داد تبلیغ می کردیم فرمودند وقتی که تبلیغ می کردید چه می گفتید عرض کرد می گفتیم خدا ظاهر شده است خانم لب را به دندان

این مقاله بر آن است تا با نگاهی به پیشینه‌ی تاریخی و نحوه‌ی پیدایش فرقه‌ی بهایی، دلایل و چگونگی گسترش آن را به اجمال بررسی نماید. دین و مذهب همواره عامل تعیین کننده‌ای در تحولات سیاسی و اجتماعی کشور ما بوده است. تاریخ ایران، از دوران باستان تا به امروز،

میرزا حیدرعلی اصفهانی ظاهرا از بهائیان دو آتشه و طرفدار پر و پا قرص میرزا حسینعلی و عباس عبدالبهاء و از مبلغان طراز اول این طایفه عقیده خود را در کتابی به نام بهجه الصدور نوشته و از قول بهاءالله یادآور شده هر چه می گوئیم و می نویسیم تفسیری

محمد بیک چاپارچی باشی با غلامانی چند باب را به طرف تبریز بردند ولی آرزوی سید این بود که او را به تهران ببرند چنان چه باب مقصود خود را محرمانه با محمد بیگ گفت و این شخص نیز چون آدم سلیم و ملایمی بود و نسبت به سادات و

در اینجا یک مرتبه قسمتی از اشکال گذشته برای نویسنده حل شده، و از خود نوشته های جناب بهاء: خدای سید باب و محبوب و مقصود او را پیدا کردیم، و معلوم میشود سید باب در همه ی طاعات و عبادات و امور و شئون خود، بجناب بهاء متوجه میشده،

عباس افندی نخستین امام بهاییت می گوید:« میرزا تقی خان امیرنظام… سمند همت را در میدان خودسری و استبداد بتاخت.این وزیر شخصی بود بی تجربه و از ملاحظه عواقب امور آزاده، سفاک و بی باک و در خونریزی چابک و چالاک.» میرزا تقی خان معروف به امیر کبیر نخستین صدراعظم

بدون اینکه توضیحی بر مطلب ذیل داده شود عین نوشته قسمتی از یک کتاب بهائیت در اینجا نقل می شود: «… آخوندی در تهران بود معروف به شیخ صلواتی همه روزه بعدازظهر که از امور خویش فراغتی داشت بدکان متوجه (سید حسن متوجه یکی از بهائیان) می آمد و به

محمد علی خنجی را بشناسیم   محمد علی خنجی قبل از اینکه یک منتقد فرقه بهائیت باشد یک محقق بود و همواره در پی حق و حقیقت قدم می زد و قلم می نگاشت . در سال ???? از دانشکده حقوق دانشگاه تهران موفق به اخذ درجه لیسانس در رشته حقوق

عباس علوی (مبلغ بهائی) تهران را به نام موطن حضرت کردگار توصیف کرده است می گوید به قصر شیرین حرکت نموده مهمان حکومت که یکی از احباب (بهائیان) بود شدیم بعد به کرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت کردگار رهسپار شدیم [۱] . خواننده گرامی اکنون که توجه نمودید

بعد از اینکه جناب بهاالله ادعاهای خویش را مطرح کرد و پیروانی پیدا نمود، کم کم بین ایشان و برادرشان صبح ازل اختلاف بوجود آمد و طرفدارانشان به جان همدیگر افتادند. جناب صبح ازل بر برادر غضب نمود و وی را از خود راند و میرزا حسینعلی ناچار شد تا

یکی از مبلغان بهائیت به نام محمدطاهر یزدی در عکا در نظر گرفت که در حضور مبارک با لسان قلب به عرض برساند زیرا می دانست که هر فکری به خاطرش خطور کند جمال قدم (بهاء) به آن آگاه است و هر مسئلتی که در قلب داشته باشد بدون آنکه

عبدالبهاء در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۱میلادی  ، در سن هفتاد و هشت سالگی  درگذشت . درارتباط با  وقایع  رخ داده شده پس از درگذشت عبدالبهاء در صفحه ۶۳۸ کتاب قرن بدیع اثر قلم شوقی افندی ، ترجمه ی  نصر الله مودّت آورده شده: “جرائد و مطبوعات مهمّه ی عالم نیز از

ادعای خدایی رهبران بهائی برای اثبات تناقضات فکری باب و بهاء با بررسی مجدد برخی از کتاب های بهائیت، مطالب جدیدی را در اختیار خوانندگان محترم می گذاریم تا روشن شود که رهبران بهائیت علاوه بر ادعای مقام مهدویت و پیغمبری، پا را فراتر گذاشته و ادعای خدایی و الوهیت

در اوایل قرن جاری شمسی، کتابی به عنوان ترجمه ی یادداشتها (یا خاطرات و اعترافات) کینیاز دالگوروکی، جاسوس روسیه تزاری در ایران، در کشورمان نشر یافت که نویسنده ی آن، اشعار می دارد: در ژانویه ۱۸۳۴ برابر شعبان ۱۲۴۹ (حدودا دو ماه پس از وفات عباس میرزا)، به عنوان مترجم

بهاء الله نیز مانند سیّد باب ادّعای خدایی نمود، در ارتباط با این موضوع می توان اسناد زیر را ارائه نمود:   ۱- میرزا حسینعلی(بهاء الله) در صفحه ۲۹۹ کتاب مبین اظهار می دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفرید: یعنی نیست خدایی غیر از من زندانی تنها.