دسته بندی :آفرینش

خداوند انسان را به گونه ای خاص آفریده است ودر کتابش به این آفرینش خاص اشاره نموده است . در قرآن آمده است: فطره الله التی فطر الناس علیها ، روم/۳۰  .فطرتی که خداوند انسانها را برآن سرشته است ( ماده فطر ) ف ، ط ، ر مکرر در

اسلام جهان بینی روشنی درباره هستی و آفرینش دارد . با دید ویژه‏ای به‏ حیات و زندگی انسان می‏نگرد . از جمله اصول جهان بینی اسلامی اینست که هیچگونه ثنویتی در هستی نیست‏ ، آفرینش از نظر بینش توحیدی اسلام به دو بخش  باید  و  نباید  تقسیم نمی‏شود یعنی چنین

هماهنگی تمام اجزای آفرینش: جهان پهناور هستی با وسعت و عظمت حیرت انگیز خود چنانکه در چندین مورد از آیات کریم واقع است، یک واحد واقع را تشکیل می دهد که اجزا و ابعاد آن از کوچک ترین ذره گرفته، تا بزرگ ترین اجرام فضایی، انبوه ترین گروه ستارگانی که

جهان آفرینش مجموعه ­­ی از نشانه­ ها و شگفتیهای خداست که وقتی این شگفتی­ها و آیات خدا را می­نگریم عظمت خدا را  در جهان احساس کرده و غیر او را حقیر و کوچک می­شماریم. خوشبختانه امروز با پیشرفت علوم طبیعى و کشف اسرار و شگفتى‏هاى جهان طبیعت و ریزه کارى‏هاى

شگفتی های آفرینش در حیوانات : نوزادان گربه، چشم بسته به دنیا می آیند و مدتی نیز در این حالت زندگی می کنند، ولی نوزادان سگ برعکس گربه ها، در لحظه تولد چشم شان باز است. این مسئله حکایت از سنجش و حسابگری خاصی دارد. زیر شکم گربه پر از

آفرینش آسمان و زمین، همگی برای این است که انسان با آگاهی و اراده و اختیار خود، نه به جبر و زور، در این میدان آزمایش بزرگ از میان راههای گوناگون، راه راست را انتخاب کند. از نظر خداوند، راه راست همان شناخت خدا و پرستش و بندگی اوست. هدف

ناموس جهان این است که هر بذری که کاشته شود در آغوش عوامل بی منتهایی که هست پرورش یابد و رشد کند. جهان دستگاه مساعدی است برای کشت و زرع، اعمالی که ما در جهان انجام می دهیم از نیک و از بد، هر یک بذری است که در مزرعه

قرآن کریم برای خودشناسی حساب جداگانه ای باز کرده است، به این معنی که در قرآن (و فقط در قرآن)  سراسر عالم خلقت، آیت و درس است برای خداشناسی؛ یعنی اختصاص به انسان ندارد که انسان فقط خودش را باید بشناسد تا خداوند را بشناسد. از نظر قرآن تمام جریانهای

خداوند متعال در چندین جا از کلام خود می فرماید: الله خالق کل شیء  سوره زمر آیه ۶۲ (ترجمه: آفریننده هر چیز – هر چه کلمه شیء بر آن اطلاق می شود جز خدا – خدا است) این مضمون در چهار جا از قرآن مکرر شده و به موجب آن

از جمله مسائلی که تأثیر زیادی در گرایشهای مادی داشته است‏ ، توهم تضاد میان اصل  خلقت و آفرینش  از یک طرف و اصل  ترانسفورمیسم  یعنی اصل تکامل خصوصا تکامل جانداران از طرف دیگر است‏ . به عبارت دیگر ، توهم اینکه  آفرینش  مساوی است با  آنی و دفعی الوجود 

« فَلَما رَءا القَمَر بازغ ( فَلما رءا الشَمس بازغه قال هذا رَبی هذا اَکبر فَلَما اَفلت قال یَقُوم انی بریء مِما تَشکرون » ( سوره انعام آیه ۷۷ ) ترجمه : و هنگامی که خورشید را دید ( که سینه افق را می شکافت گفت: این خدای من است؟

قبل از اسلام در برخی از کشورها مثل یونان و هند (عقیده ای) وجود داشته است و آن اینکه روح انسان قبلاً در عالم دیگر به تمام و کمال آفریده شده است و بعد، از آنجا مثل مرغی که در قفس می کنند، او را به این عالم می آورند.

آیه ی ۳ سوره ملک : آن خدایی که هفت آسمان بلند را به طبقاتی منظم بیافرید و هیچ در نظم خلقت خدای رحمان بی نظمی و نقصان نخواهی یافت بارها به دیده ی عقل در نظام مستحکم آفرینش بنگر تا هیچ سستی و خلل هرگز در آن توانی یافت

به نظر ابن سینا اصل خلقت روح از عالم تجرد بوده و بدن از عالم ماده، و خداوند روح را از عالم بالا پائین آورده و در قالب بدن مسکن داده، و روح آلات و اعضاء بدن را بعنوان ابزار کار استخدام کرده است و در موقع مرگ مانند صنعتگری

آب باران دو نوع گردش در درون زمین را شکل می دهد. یکی در عمق سطح زمین(بالای لایه یا لایه های سفت و فشرده و سنگی زمین) که دوران وجود و گردش آن به طور میانگین تقریباً ۱۰ روز است، و دیگری نفوذ در اعماق زمین (نفوذ به زیر لایه

از آیات(عظمت) خدا این است که بادها را به عنوان بشارتگرانی می فرستد تا شما را از رحمتش بچشاند(و سیراب کند) و کشتیها بفرمانش حرکت کنند و از فضل او بهره گیرید؛ شاید شکرگزاری کنید. خداوند همان کسی است که بادها را می فرستد تا ابرهایی را به حرکت درآورند،

باد به حرکت در آورده تا ابرها را از سرزمینی به سرزمینی دیگر سیر دهد و ابرهای منقبض شده را در آسمان بگستراند . آنگونه که خاصیت آن ابر هست و قانون خداست (به حجمش می افزاید ) . و ابر را انبوه می کند! پس تو ، باران را

نشانه های او این است که شما را از خاک آفرید ، سپس بناگاه انسانهایی شدید و در روی زمین گسترش یافتید ! و از نشانه های او ( اینست که ) شما را از خاک ( تراب یعنی خاک قابل توجه ) خلق کرد . ( زیرا ابتدای خلقت

برحی آن را محال و نادرست دانستند و گفتند: «آفرینش تنها از آن خداست و دیگری را توان آن نیست..» و گروهی دیگر گفتند: «درست است که کسی توان آفرینش را ندارد، اما خداوند می تواند این قدرت را به امامان نور علیهم السلام بدهد و آنگاه آفرینش و روزی

آسمان ها و زمین هر دو به هم پیوسته بودند ما آن دورا از هم باز وجدا ساختیم ، وهر چیز زنده را از آب پدید آوردیم.  مقدمه: آدمی از دیرباز همیشه در این فکر بوده که چگونه و چرا خلق شده و بنیان او ازچیست؟ بعدها با گذشت زمان

بر طبق قرآن- آفرینش این جهان در شش روز یا شش هنگام صورت گرفته است. این موضوع در ۱۰ آیه شرح داده شده است .۱- سوره: ۷ – آیه: ۵۴ در حقیقت پروردگار شما آن خدایى است که آسمانها و زمین را در شش روز آفرید سپس بر عرش (جهاندارى)

« آیا نمی بینی خدا ابرها را برای جمع و مرتب شدن می چرخاند ، بعد آنها را با هم مالوف می کند، بعد آنها را روی هم انباشته می کند، و بعد می بینی که از میان امتداد آنها قطره بیرون می آید. و از ابرهای کوه مانند که

آیا نقشهای دانه های برف را دیده اید و اگر ندیده اید قطعاً عکسهای آنها را در کتابهای طبیعی و مجله ها دیده اید و دانسته اید چه نقشهای زیبا و منظمی دانه های برف دارند. همان برفی که از آسمان می بارد و در زمستانها، چشم مردم مناطق سردسیر

وقتی که غذا وارد دهان میشود، زبان آنرا به زیر دندانها هدایت می کند. دندانها به کار می افتند و غذا را می برند و می درند و خرد می کنند. در اینوقت چشمه های ششگانه دهان به فوران می آیند و هر یک مایع مخصوصی از خود بیرون داده،

آیا عقل باور می کند که در صد میلیون احتمال، یک احتمال، با وجود حیات تطبیق کند و بقیه احتمالها، نابودی حیات را اقتضا کنند؟ عقل می خندد و سخنی که بگوید تصادف موجب شده که یک احتمال محقق شود، و نود و نه میلیون و نهصد و نود نه

بیان صحیح مطلب این است که در جهان آفرینش هر چه هست و هر کمالی که فرض شود ملک مطلق خدای آفریدگار است، از جزئی تا کلی عطیه و بخشش اوست بدون این که موجودی از راه استحقاق، حقی به عهده خدا داشته باشد که او را ناگزیر به عطیه

پرسش: در دنیایی که ما زندگی می کنیم ظلم همه جا را فرا گرفته، انسان و حیوان هر قدری که از دستش برمی آید مظلوم را می کوبد و یا بدون ظالم بعضی ها مظلومند مانند مریضی بچه و مانند آن. حیوانی را می بینیم بدون هیچ گونه گناهی شکار

اساسا چیزهایی از قبیل اندیشه و معلومات، قابل حس و لمس نیست. فرضا مغز آنها را تشریح کنیم یا به وسایلی از مغز آنها عکس برداری کنیم، ممکن است یک سلسله آثار در آن مغزها ببینیم ولی هرگز اندیشه ها را نمی توانیم حس کنیم یا لمس نماییم، بلکه ما

چون برهان از امور ذهنى تشکیل مى شود چیزى که به ذهن مى آید، مانند مفهوم و ماهیت ذاتا برهان پذیر است و چیزى که به ذهن نمى آید، مانند حقیقت وجود، ذاتا برهان پذیر نیست، مگر از راه سرایت مفهوم به مصداق. پس ادله اى که براى اثبات احکام

برهان انى نیز دو قسم است: ۱- گاه حد اوسط معلول ثبوت اکبر براى اصغر است یعنى درست عکس برهان لم. این قسم از برهان ان را «دلیل» مى نامند، یعنى از وجود معلول پى به وجود علت مى بریم. یعنى حد اوسط، علت براى تصدیق است، ولى علت براى