دسته بندی :رابطه موجودات با خدا

 مفهومى که عموم مردم از خداى متعال درک مى‏کنند و معنایى که هنگام شنیدن واژه خدا یا معادلهاى آن در زبانهاى مختلف مى‏فهمند عبارت است از موجودى که جهان را آفریده است به دیگر سخن خدا را به عنوان آفریدگار مى‏شناسند و احیانا معانى دیگرى از قبیل پروردگار و معبود

در قرآن کریم داریم: یوم نحشر المتقین إلی الرحمـان وفدا * و نسوق المجرمین إلی ا جهنم وردا * لا یملکون الشفـاعه إلا من اتخذ عند الرحمـان عهدا؛ روز قیامت روزی است که ما مردمان متقی و پرهیزکار را مجتمعا به سوی خداوند رحمن محشور می گردانیم، و مردمان مجرم

در ایمان، خاصیت تغییر و تبدیل وجود دارد، غم و رنج را تبدیل به لذت و سرور می کند. تربیت شدگان اسلام در هنگام رویدادها و مصیبتها به این حقیقت توجه می کنند که «الذین اذا اصابتهم مصیبه قالوا انا لله و انا الیه راجعون؛ آنها که هرگاه مصیبتی بدانها

بعضی فکر میکنند تنها آدم خلیفه خداست اما آیه ۳۰ سوره بقره دلالت بر انحصار خلافت در حضرت آدم ندارد بلکه می‌توان گفت جمله «اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء» نشان میدهد که خلافت در آدم منحصر نیست. اگر سخن از خلافت حضرت آدم بود بس با توجه

کمتر کسى است که این سؤال را از خود یا از دیگران نکرده باشد که هدف از آفرینش ما چه بوده؟ همواره گروهى متولد مى شوند، گروهى از جهان مى روند و براى همیشه خاموش مى شوند، مقصود از این آمد و رفتها چیست؟به راستى اگر ما انسانها روى این

تاریخ نشان می دهد که در برابر توحیدی که پیامبران الهی از فجر تاریخ به آن دعوت می کرده اند، انواع شرکها نیز وجود داشته است. الف. شرک ذاتی بعضی از ملل به دو ( ثنویت) یا سه ( تثلیث ) یا چند اصل قدیم ازلی مستقل از یکدیگر قائل

کاش ( حال آنها را ) هنگامی که در برابر آتش (دوزخ ) ایستاده اند ، ببین ! می گویند: « ای کاش ( بار دیگر ) باز گردانده می شدیم و آیات پروردگارمان را تکذیب نمی کردیم و از مومنن می بودیم.» با فرض اینکه هر چه در آخرت

نشانه های او این است که شما را از خاک آفرید ، سپس بناگاه انسانهایی شدید و در روی زمین گسترش یافتید ! و از نشانه های او ( اینست که ) شما را از خاک ( تراب یعنی خاک قابل توجه ) خلق کرد . ( زیرا ابتدای خلقت

شعر سهراب را می خوانم و می رسم به “و خدایی که در این نزدیکی است” کمی تامل می کنم و ادامه می دهم در فکر خود به فرموده حق تعالی هم می اندیشم که می فرماید” من از رگ گردن به شما نزدیکترم” به اطرافم مینگرم و یاد فرموده

روش ذن بودیسم : در ذن گفته می شود که ذهن انسان مانند یک دریاچه با امواج متلاطم است هنگامی که آب سطح دریاچه آرام بگیرد آنگاه نور زیبای ماه (خداوند) بر سطح دریاچه منعکس خواهد شد و فرد به اشراق خواهد رسید . نیازی به جستجوی حقیقت نیست .

با تنفس در آغوش خداوند : شاید ندانید که اصولا نیایشی نیز به وسیله تنفس وجود دارد . نام این نیایش یوگای تنفسی یا پرانایاما است . پرانایاما یکی از شاخه های اصلی درخت یوگاست . قبل از تشریح پرانایاما سوالی را مطرح می کنیم و آن این که هنگامی

خداوند همچون کوه بزرگی از نور، شادی، لذت، صفا، عشق و خیر و نیکی است که راه های مختلفی برای رسیدن به او وجود دارد. شهود حضرت خداوند اشراق نام دارد . اشراق پدیده ای شناخته شده در میان مردم جهان است. در ذن بودیسم به آن ساتوری و در

پس تا زمانی که کسی بدون اجازه از خدا عبور نتواند کرد ( مواظب باش که ) با تمام وجود بر دین درست و استوار خود! پابرجا و محکم باشی. آن روز ( روز دسته، دسته شدن) و مانع گذراندن است . پس با تمام وجود دین حق گرای حنیف

در روایات آمده است که از طرف خداوند به موسی علیه السلام وحی شد: مرا چنان که سزاوار است شکر کن! موسی علیه السلام عرض کرد : چگونه شکر کنم ؟ در صورتیکه هر شکری که تو را می کنم آن هم نعمتی است که تو به من عطا فرموده

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی نروم جز به همان ره که توأم راهنمایی همه درگاه تو جویم همه از فضل تو گویم همه توحید تو گویم که به توحید سزایی خداوندا، ما را از آن بندگانت قرار ده که هنرشان ذکر است، دیدن است، دیدن تصویر

(والّذین اجتنبوا الطّاغوت ان یعبدوها و انابوا الی الله لهم البشری). با توجه به اینکه «بشری» در اینجا مطلق است همه گونه بشارت بر نعمت‌های الهی اعم از مادی و معنوی را شامل می‌شود، اما این بشارت وسیع و گسترده مخصوص کسانی است که از پرستش طاغوت اجتناب ورزند، و

عبادت راز آفرینش قال الله تبارک و تعالی : «و ما خلقت الجنّ و الانس الاّ لیعبدون»[۱] « من جن و انس را نیافریدم جز برای اینکه عبادتم کنند (و از این طریق تکامل یابند و به من نزدیک شوند». از مهمترین سؤالاتی که هر کس از خود می‌کند این

اهمیت نیت پاک در بینش و نگرش اسلامی و قرآنی، کارها براساس نیت، معنا ومفهوم می یابد. هرکاری به سبب نیت فاعل می تواند شکل مثبت و منفی و یا تقربی و ضدتقربی پیدا می کند. از این رو افزون بر حسن فعلی بر حسن فاعلی توجه داده شده است.

  ۱- انسان نمی تواند بدون نماز و عبادت زیست ؛ همه مردم به شکلی و به نوعی عبادت و پرستش دارند و این پرستش جزء غرائز ذاتی و فطری بشر است ، یعنی بشر فطرتاً گرایش دارد که یک چیزی را تقدیس و تنزیه کند و خویشتن را به

فروتنی به عنوان یک فضیلت و یا هنجار اجتماعی و ارزشی در جامعه پذیرفته شده است، هر چند کسانی هستند که در برابر این فضیلت تنها به ستایش آن بسنده می کنند و در مقام عمل چیزی از آن را نشان نمی دهند، اما کشش طبیعی و فطری انسان به

شرح کتاب مصباح الشریعه ومفتاح الحقیقه انواع عبادت و طبقه‏اى از متأخرین حکما گفته‏اند که عبادت خداى‏تعالى در سه نوع محصور تواند بود : اول : آنچه تعلق به ابدان دارد مانند صلاه و صیام و وقوف به مواقف شریفه از جهت دعا و مناجات . دوم: آنچه تعلق به

رکن سوم: این که اگر کار خیرى از دست او نشئت گرفته یا نیت پاکى از قلب او گذشته و قدم خیرى برداشته است آن کار خیر علمى یا عملى را به خود اسناد ندهد و نگوید من کردم، بلکه بگوید: خدا را شکر که توفیق آن علم یا عمل

رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم که اسوه سالکان کوى نزاهت است، قبل از هر کسى خود، متخلق به قرآن شد و آنگاه راهیان کوى تطهیر و تزکیه را به این اصل، رهبرى کرد. در جوامع روایى از برخى همسران پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله

مقدمه دیگر جمله ” خداى تعالى واحد است و توحیدش ضرورى است” مى باشد، زیرا از این جمله نیز بدست مى آید که معرفت با واسطه، شرک است، زیرا در چنین معرفت، چیزى بعنوان واسطه اثبات شده که نه خالق است و نه مخلوق، و چنین چیزى هر چند به

ولیکن این حرف در معرفت خدا جریان ندارد زیرا میان ما و خداى تعالى چیزى واسطه نیست و در نتیجه ما آن طور که حسین را درک مى کردیم و به وى معرفت پیدا مى کردیم نمى توانیم به خداوند معرفت پیدا کنیم، مگر اینکه او را با خود او

و در کتاب محاسن به سند خود از ابى جعفر (ع) روایت کرده که فرمود:” خداى تعالى بود و هیچ چیز جز او نبود، نورى بود که ظلمتى در او نبود، راستیى بود که دروغى در او نبود، دانایى بود که هیچ جهلى در او نبود، حیاتى بود که مرگ

از نظر قرآن، خداوند متعال است،(طه/ ۱۱۴) یعنى، از هر چه در وهم ما آید، بالاتر است و هرگز ما نمى توانیم حقیقت او و جمال و جلال او را – آن گونه که هست – در یابیم (انعام/ ۱۰۰). خداوند، یکى است و جز او خدایى نیست (آل عمران/

چرا اندیشه و تفکر در ذات الاهى جایز نیست؟ فکر و اندیشه بشر به ذات غیبى او راه ندارد و جز تحیر و سرگردانى یا انحراف و ضلال، بهره دیگرى نخواهد داشت. در آلا فکر کردن شرط راه است *** ولى در ذات حق محض گناه است بود در ذات

ترجیح خواسته خدا : امام صادق علیه السلام از رسول گرامى صلى الله علیه و آله و سلم نقل مى کند که ذات اقدس اله فرمود: «لا یوثر عبد هوای على هواه الا جعلت غناه فی نفسه و کفیته همه و کففته ضیعته و ضمنت السماوات و الارض رزقه و

داعیه ربوبیت! انسان، براى نیل به آن دنیاى مطلق مى کوشد تا خود را از این قید به درآورد؛ ولى نمى داند رسیدن به فضاى اطلاق باید از روزنه همین لباس مقید باشد. شیطان به انسان نیرنگ مى زند که این اطلاق با خروج از زى بندگى امکان پذیر است