دسته بندی :عفو

عفو امام صادق (ع) فرمود: عفو به هنگام قدرت، از سنت‌های پیامبران خدا ترسان است و معنای عفو آن است که رفیقت را در گناهی که آشکارا مرتکب شده مؤاخذه نکنی؛ در حالی که خود در نهان مرتکب آن شده‌ای و بر او احسان و نیکی کنی. کسی را به

دست یابی به جایگاه و معرفت این ماه خدا به آسانی و برای هر انسانی قابل دست یابی نیست، به همین جهت نیاز است برای دست یابی به جایگاه و منزلت این ماه، خوشه چین خرمن معرفت و معارف انسان هایی شویم که در معرفت الهی ذوب شده اند، صحیفه

در حساب مردم در روز قیامت، ظلم و جوری نیست؛ حساب کسی را از کس دیگر نمیگیرند. «و لا تزرو وازره وزر أخری ‘» (آیه ۱۶۴ سوره انعام) و از کسی بدون جهت بازپرسی نمیکنند، و زیاده بر گناه او بر او تحمیل نمی نمایند؛ لیکن ممکن است که در

 بخشنده بودن خداوند     انَّ اللَّهَ عَفُوٌّ یُحِبُّ العَفوَ.(۸/۳۸۳۲؛ کنزالعمال: ۷۰۰۵)     خداوند بسیار با گذشت است و گذشت را دوست دارد.   گذشت، افزاینده عزت     عَلَیکُم بِالعَفوِ؛ فَانَ العَفوَ لا یَزیدُ العَبدَ الّا عِزّاً، فَتَعافَوا یُعِزَّکُمُ اللَّهُ.   (۸/۳۸۳۴؛ کافی: ۲/۱۰۸) بر شما باد به گذشت؛ زیرا که گذشت

اشاره: آنچه می خوانید درنگی است در سیره، زندگی و شخصیت قرآنی امام حسین علیه السلام که از دوران کودکی حضرت تا روز شهادتشان را در بر می گیرد. با اذعان به اینکه پرداختن به تمام زوایای زندگی و اضلاع شخصیتی که بر محور قرآن شکل گرفته است، مجالی فراختر