حقوق خانواده

ملک یعنی سلطه و اقتدار. انواع قدرتها، نیروها، تواناییها در عالم‏ وجود دارد، و بلکه غیرمتناهی. و شک ندارد که هر موجودی در حد خودش و به اندازه ظرفیت خودش از یک قدرت و توانایی و اقتداری و از یک […]

سؤال مطرح شده که ، معصوم یعنی چه؟ آیا این، ساخته منطق ما شیعه است یا مبانی دارد و ما پرورشش داده و بهترش کرده ایم؟ اصولا آیا به کسی معصوم می گوئیم که گناه نکند یا کسی که علاوه

سخن قرآن کریم در مورد اینکه عمل چه کسی مقبول است و عمل چه کسی مقبول‏ نیست ، این است که آن کسی که برای دنیا تلاش می‏کند حتما هدفی دارد ، اگر شهرت و معروفیت است ، محبوبیت است

امروز دیگر اندیشمندی یافت نمی شود که نیاز انسان را به نوعی ایمان، حتی ایمان غیرمذهبی که به هر حال امری ماوراء علم است انکار کند. برتراند راسل با آنکه گرایشهای مادی دارد اعتراف می کند که: کاری که منظور

قرآن در آیه ۶۵ در سوره انفال می فرماید: «یاایها النبی حرض المومنین علی القتال ان یکن منکم عشرون صابرون یغلبوا مائتین و ان یکن منکم مائه یغلبوا الفا من الذین کفروا بانهم قوم لا یفقهون؛ ای پیامبر! مومنان را

تقیه به معنای ترسیدن از خطر و اتخاذ رفتاری مناسبت با آن است. شیخ صدوق در تعریف تقیه می گوید: کتمان حق و پوشیده داشتن اعتقاد از مخالفان و ترک مبارزه با آنان، به دلیل ضرر دینی یا دنیوی که

مطلبی که لازم است مورد توجه واقع شود این است که تنها ایمان مذهبی قادر است که انسان را به صورت یک “مؤمن” واقعی در آورد، هم خودخواهی و خودپرستی را تحت الشعاع ایمان و عقیده و مسلک قرار دهد،

خداوند در قرآن به مؤمنین می فرماید: «یؤتکم کفلین من رحمته؛ دو سهم از رحمتش به شما ببخشد» (حدید/۲۸). ایمان بعد از ایمان موجب می شود که شما دارای دو حظ و دو بهره از رحمت الهی بشوید، ایمان اول

قرآن ذکر می کند که نوح مدتها دعوت کرد، جز یک عده کمی ایمان نیاوردند، حالا موقعی رسیده که دیگرنوح هم از این مردم مایوس شده است. اینجا باز خدا دعاهای نوح را به درگاه الهی یاد می کند: «قال

بهره مندی از نعمت بزرگ و ارجمند عقل از ویژگی های انسان است. عاقل حقیقی کسی است که از این نعمت در صحنه های مختلف زندگی استفاده بهینه می کند. یکی از جلوه های بهره مند و استفاده صحیح از

در قرآن کریم در سوره حجرات آیات ۱۴ و ۱۵ می خوانیم : عرب های بادیه نشین گفتند: ایمان آورده ایم. بگو شما ایمان نیاورده اید. ولی بگویید اسلام آورده اید، اما هنوز ایمان وارد قلب شما نشده است و

آیه ۱۸ سوره حشر خطاب به مؤمنین است: «یاایها الذین آمنوا اتقوا الله، ای اهل ایمان تقوای الهی داشته باشید». راجع به کلمه تقوا ما مکرر بحث کرده و نوشته ایم که اگر چه معروف در ترجمه ها این است

در آیه ۱۰ سوره الرحمن آمده: «فیها فاکهه و النخل ذات الاکمام». کلمه «وضعها» (در آیه «والارض وضعها للانام») یعنی نهاد آن را این اشاره است به آن استفاده‏ای که انسان از نهادگی زمین می‏برد، یعنی زمین برای انسان بساط

اصلا وحی، خود مدد غیبی است ولی در مقیاس اجتماع بشر. آنجا که دیگر پای علم بشر، پای عقل بشر، پای فعالیت بشر نمی‏رسد، آنجا که دیگر پای‏ حس نمی‏رسد، پای عقل و فکر نمی‏رسد، خداوند به وسیله یک عده

خداوند در قرآن کریم در آیه ۴۹ از سوره انفال می فرماید: «اذ یقول المنافقون و الذین فی قلوبهم مرض غر هؤلاء دینهم و من یتوکل علی الله فان الله عزیز حکیم؛ آنگاه که منافقان و بیماردلان می گفتند: این

چه انسانهایی مجموعا یک ” خود ” دارند و روح واحد بر آنها حکمفرماست؟ خودآگاهی انسانی در میان چه انسانهایی رشد می یابد و نمو می کند و در آنها همدردی و هم پیکری ایجاد می کند؟ آیا تنها میان

پقرآن کریم در آیات بسیاری اصل عدم تبعیض میان بشر را در پاداش داشتن عمل خیر و کیفر داشتن عمل شر تأیید می کند. قرآن با یهودیان که دارای فکر تبعیض بودند سخت مبارزه کرده است. یهودیها معتقد بودند –

نور هم مانند آب، نهر و رودخانه و دریاچه و دریا و اقیانوس دارد؛ مؤمنان صاحب یقین در دریاها و اقیانوس های نور غوطه ورند؛ «نور علی نور» (النور/۳۵) تمام نورهای متراکم و شفاف؛ نوری به روی نوری، مؤمنین را

خداوند متعال اصل همه هدایتهاست و برای نور هدایت خودش مثالی ذکر کرد و فرمود: «یهدی الله لنوره من یشاء؛ خدا هر کس را که بخواهد به این نورش هدایت می کند» (نور/۳۵). یکی از آثار اینکه انسان از نور

عشق و محبت تنها منحصر به عشق حیوانی جنسی و حیوانی نسلی‏ نیست بلکه نوع دیگری از عشق و جاذبه هست که در جوی بالاتر قرار دارد و اساسا از محدوده ماده و مادیات بیرون است و از غریزه‏ای ماوراء

همه ماسوا، همه مخلوقات، تسبیح‏گو و تنزیه گوی او هستند. آیا مقصود از تسبیح، آن چیزی است که فلاسفه آن را ” ”تسبیح تکوینی” ” می‏نامند و به‏ اصطلاح ” ”زبان حال” ” مقصود است و نه زبان واقعی، و

انسان منهای ایمان، کاستی گرفته و ناقص‏ است. چنین انسانی حریص است، خونریز است، بخیل و ممسک است، کافر است، از حیوان پست‏تر است. در قرآن آیاتی آمده است که روشن می‏کند انسان ممدوح چه انسانی است و انسان مذموم

اسلام هرگونه هواپرستی، جاه پرستی، مقام پرستی، پول پرستی، شخص‏ پرستی را شرک می‏شمارد. قرآن کریم در داستان برخورد موسی و فرعون، جابرانه فرمان راندن فرعون بر بنی اسرائیل را ” تعبید ” ( بنده گرفتن ) می‏خواند. از زبان

در آیه ۱۴ سوره صف آمده است : «یا ایها الذین امنوا کونوا انصارالله‏ کما قال عیسی ابن مریم للحواریین من انصاری الی الله قال الحواریون نحن‏ انصار الله فامنت طائفه من بنی‏اسرائیل و کفرت طائفه فایدنا الذین امنوا علی‏

بعد از آیه ۶۵ سوره انفال در ابتدای آیه ۶۶ آمده: «الان خفف الله عنکم و علم ان فیکم ضعفا فان یکن منکم مائه صابره یغلبوا مائتین؛ اکنون خداوند بر شما تخفیف داد و دانست که در شما ضعف وجود

حدیث سلسله الذهب یعنی حدیث راوی طلایی. سلسله یعنی رشته در نقل احادیث. راوی مثلا می گفت من روایت می کنم از احمد، احمد روایت می کرد از محمود، محمود روایت می کرد از خالد، او می گفت از زراره،

پاز دیدگاه نهج البلاغه، دنیای عبادت دنیای دیگری است، دنیای عبادت آکنده از لذت است، لذتی که با لذت دنیای سه بعدی مادی قابل مقایسه نیست. دنیای عبادت پر از جوشش و جنبش و سیر و سفر است اما سیر

اگر چه می دانیم که از نظر اسلام تعلیم و تعلم، اگر برای خدا باشد افضل عبادات است خصوصا اگر تعلیم و تعلم قرآن و سخن خدا باشد بنابراین ما هر مقدار هم درباره آیات قرآن بحث بکنیم اگر قصد

از نظر فقهى، کفر بر دو قسم است: اعتقادى و عملى، کفر اعتقادى بى اعتقادى به اصول عقاید است که یا از ابتدا وجود ندارد و یا پس از اعتقاد، زایل مى شود که از آن به «ارتداد» تعبیر مى

خیلی افراد هستند که هر چه بیشتر موفقیت پیدا می‏کنند بیشتر شاکر و ذاکر خدا می‏شوند ( و باید هم چنین‏ باشند )، یک ذره سبب غفلت آنها نمی‏شود، ولی بعضی از مردم برعکس، کارشان به جایی می‏رسد که واقعا