دسته بندی :حقوق خانواده

بسیارى از دانشمندان و بزرگان اندیشه وقتى از خاطرات کودکى خود مى گویند خواندن قرآن مادر یا دعاهاى او سر سجاده را از تأثیرگذارترین اتفاقات آن دوران مى دانند.نزدیکترین فرد به هر نوزاد و پیش از آن هر جنینى مادر اوست که هر صدایى را که او بخواهد فرزندش به

واژه «اُم» به معناى مادر در قاموس فرهنگ اسلامى و فرهنگ هاى مربوط به نهاد خانواده و جامعه، بخصوص جوامع مشرق زمین که بعضاً با فرهنگ غنى اسلام توسعه یافته ‏اند بسیار شاخص و ارزشمند است. این واژه به معناى مولد، سرمنشأ و اصل و ریشه هر چیز بکار برده

خانواده محیطی است که کودک به ناچار باید در آن زندگی کند. ضوابطی که در خانه حکم فرماست ، بر کودک تحمیل شده و او باید آنها را بپذیرد . تربیت کودک مهم ترین حق او در قلمرو زندگی می باشد. پدر در رابطه با تربیت کودک مسئولیت مستقیم دارد.

حضرت  علی دو جمله را فرمود: «إِعمَلُوا الخَیر» و «وَ ذَکِّروا به» به خیر یادآوری کن. چون ضمیر به خیر بر می گردد. در اینجا دو مطلب است که اشاره می کنم. اول اینکه “خیر” به معنای خوبی است. مفهوم عام دارد. هم رفتارهای انسان پسندانه است، هم خداپسندانه. هر

امام سجاد(ع) در این باره می فرمایند: … اما حق مادر بر تو این است که بدانی تو را حمل کرد، آن گونه  حملی که هیچ کس دیگری را حمل نکند. از ثمره قلبش چیزی به تو داد که احدی به دیگری نداد . تو را با همه اعضا و

جایگاه خانواده هدف اساسى دین اسلام، تربیت انسان‏ها و تامین سعادت بشر در تمام ابعاد وجودی ، در تمام مراحل زندگى است. پیامبران الهى به ویژه پیامبر اسلام‏(ص) ، براى این هدف مقدس مبعوث شده و در این راه نهایت‏ سعى خود را مبذول نموده‏ اند و در انجام این

برخی از ملل در مرحله پرستش، چوب یا سنگ یا فلز یا حیوان یا ستاره یا خورشید یا درخت یا دریا را می پرستیده اند. این نوع از شرک فراوان بوده و هنوز هم در گوشه و کنار جهان یافت می شود. این شرک، شرک در پرستش است و نقطه

انبیاء برنامه تربیتی خودشان را هم از خداشناسی آغاز می کنند یعنی اولین کاری که می خواهند برای اصلاح مردم بکنند این است که مردم را متذکر به خدا می کنند و با نیروی ایمان به خدا برنامه خود را اجرا می کنند و به همین دلیل موفقیتشان از همه

در قرآن کریم در آیه ۷ سوره صف آمده است: و من اظلم ممن افتری علی الله الکذب و هو یدعی الی الا سلام و الله لایهدی القوم الظالمین؛ و کیست ستمکارتر از آن کس که بر خدا دروغ ببندد در حالی که به اسلام دعوت می شود؟ و خدا

ببنید در سوره نوح آیات ۱۰ تا ۱۳ قرآن، نوح چه می گوید: «استغفروا ربکم» استغفار کنید، از راه غلطتان برگردید، مایوس هم نشوید، نگویید کار ما از این حرفها گذشته، نه، رحمت خدا بیش از این حرفهاست، خدا آمرزنده و با گذشت است. همین قدر انسان به درگاه الهی

خود قرآن کریم به یک چیزهایی اطلاق ” نور ” کرده است از جمله به قرآن اطلاق ” نور ” کرده که قرآن نور خداست یعنی نوری است که مخلوق خداست («قد جائکم من الله نور و کتاب مبین* یهدی به الله من اتبع رضوانه سبل السلام و یخرجهم من

سوره مؤمنون آیات ۱ تا ۱۱: «مؤمنان رستگار شدند. آنها که در نمازشان خضوع دارند و آنها که از لغو و بیهودگی رویگردانند و آنها که زکات را انجام می دهند و آنها که دامان خود را از آلوده شدن به بی عفتی حفظ می کنند تنها آمیزش جنسی با

در مسأله جاوید ماندن مردم در قیامت، در بهشت، در جهنم: «خالدین فیها» برای ابد در بهشت هستند و برای ابد در جهنم هستند، دنبال هر دو دارد: «الا ما شاء» (انعام/۱۲۸). آنجا این سؤال مطرح شده که بسیار خوب، نسبت به جهنمی ها استثنا درست است، خدا وقتی نخواهد،

حضرت نوح می گوید من به مردم نوید دادم، آثار خیر ایمان مردم در همین دنیا را به آنها بازگو کردم. این خودش تبلیغ را نشان می دهد. گاهی ما اشتباه می کنیم و این اشتباه ناشی از اشتباهات دیگران است و بیشتر از مسیحیها به ما رسیده است. برتراند

«و هو الذی فی السماء اله و فی الارض اله»؛ ذات حق هموست که در آسمان همان قدر خداست که در زمین. عظمت الهی را بیان می کند. او جایش آسمان نیست که بگوییم خدا در (آسمان است). اینکه می گفتند ملائکه بچه های خدا هستند نظیر افکار یونانیهاست. یونانیها

همان طور که یک همسر ناپاک به دلیل همسری با یک مرد پاک تبرئه نمی شود، یک همسر پاک هم به دلیل همسری با یک مرد ناپاک، ناپاک نمی شود. «وضرب الله مثلا للذین امنوا امرات فرعون» خداوند در قرآن و مثلی می آورد از اهل ایمان ( بنا بر

خداوند در آیه دوم سوره ملک می فرماید: «الذی خلق الموت و الحیات لیبلوکم ایکم احسن عملا و هوالعزیز الغفور؛ همان که مرگ و زندگی را بیافرید تا شما را بیازماید که کدامتان به عمل نیکوتر است، و او شکست ناپذیر آمرزنده است». بنابراین با این بیانی که در باب

در ابتدای آیه ۲۳ سوره حشر آمده: «الله الذی لا اله الا هو». کلمه ” ”الله” ” اگر چه‏ علم است ولی اصلش به معنی ذات جامع جمیع صفات کمالیه است ، یعنی خود ” ”الله” ” لفظ ” ”الله” ” به معنی این است که «له الاسماء الحسنی»، اصلا

همه غیر مسلمانان از نظر مأجور بودن در قبال اعمال خیر ، یکسان نیستند ، میان غیر مسلمانی که‏ به خدا و معاد معتقد نیست و غیر مسلمانی که به خدا و قیامت معتقد هست ولی از موهبت ایمان به نبوت محروم است تفاوت عظیم است. برای‏ دسته اول امکان

یک سلسله شفاعتهای منفی در قرآن کریم هست که قرآن در کمال صراحت آن شفاعتها را نفی کرده و فرموده است: «یوم لا بیع فیه و لاخله و لاشفاعه؛ روزی که در آنجا نه داد و ستدی است و نه دوستی و شفاعتی» (بقره/ ۲۵۴ ). از این طرف اینجا

این که می گویند کلمه «لا اله الا الله» جمعی است میان نفی و اثبات، سخن درستی است. «لا اله» نفی و انکار است، کفر به غیر خداست، «الا الله» ثبات ایمان به خداست، که در  آیه الکرسی  این طور می خوانیم: «لا اکراه فی الدین قد تبین الرشد من

سوره بقره آیه ۲۶۷: «یا ایها الذین آمنوا انفقوا من طیبات ما کسبتم و مما اخرجنا لکم من الارض ولا تیمموا الخبیث منه تنفقون و لستم باخذیه الا ان تغمضوا فیه و اعلموا ان الله غنی حمید؛ ای کسانی که ایمان آورده اید از قسمت های پاکیزه اموالی که از

در روایات ما یک مطلبی در باب ” معرفه الله ” یعنی در باب خداشناسی‏ آمده است که در ابتدا به نظر بسیار سخت و دشوار می‏رسد و آن این است که هر چیزی به خدا شناخته می‏شود و خدا به ذات خودش شناخته می‏شود ، و بلکه در روایات

وقتی قرآن کریم کلمه عمل صالح را به کار می برد، عمل شایسته باید از چه نظر شایسته باشد؟ ”عمل” را پشت سر ”ایمان” ذکر می کند. هر ایمانی نوعی عمل را ایجاد می کند، عمل انسان را ایمان انسان تعیین می کند. یک فرد وقتی موحد و خداشناس شد،

کلمه نور مصداقش منحصر به نور حسی نیست . لفظ  نور  وضع شده‏ است برای هر چیزی که روشن و روشن کننده باشد یعنی پیدا و پیدا کننده باشد . ما به نور حسی از آن جهت  نور  می‏گوییم که خودش برای چشم ما ، هم پیداست و هم پیدا

شمربن ذی الجوشن با هزار نفر در روز تاسوعا وارد کربلا شد. دستور عبیدالله بن زیاد هم بسیار اکید و شدید بود که به سرعت و فوریت باید اجرا بشود. عصر روز نهم است. عمربن سعد برای اینکه از شمر کم نیاورده باشد و برای اینکه نزد ابن زیاد شهادت

بسیاری از مردم زمان ما طرفدار این فکر شده اند که برای انسان کافی است که خدا را بپرستد و به یکی از ادیان آسمانی که از طرف خدا آمده است انتساب داشته باشد، دستورهای آن را بکار بندد، شکل دستورها چندان اهمیتی ندارد، حضرت مسیح هم پیغمبر است، حضرت

اسلام هرگز «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» را نمی‏پذیرد که بگوئیم این گوشه‏ اسلام را قبول داریم ولی آن گوشه‏اش را قبول نداریم. انحرافات در دنیای‏ اسلام از همین جا پیدا شده و می‏شود که ما یک گوشه را بگیریم و بچسبیم ولی‏ گوشه‏های دیگر را رها کنیم، به این

در قبال بعضی روشنفکران که مدعی هستند عمل خیر از هر کس در هر وضع و حالی که باشد مقبول درگاه خداست، مقدسان سختگیر قرار گرفته اند و اینها درست در نقطه مقابل آنها موضعگیری کرده اند. اینها می گویند محال است که عملی از غیرمسلمان پذیرفته باشد. اعمال کافران

ایمان تنها این نیست که انسان اعتقاد به وجود خدا داشته باشد بلکه یک موحد خالص کسى است که غیر از خدا، معبودى به هیچ صورت در دل و جان او نباشد، گفتارش براى خدا، اعمالش براى خدا و هر کارش براى او انجام پذیرد، قانونى جز قانون خدا را