دسته بندی :مراتب توحید

هـمانطور که‌ سـابقاً هم اشاره شد بدن هر انسانی به طور متوسط مرکب از ده ملیون ملیارد موجود زنده بنام «سلول‌» است که از اتـحاد و پیوستن آنها به یکدیگر یک بدن کامل با تمام‌ تشکیلاتش به وجود‌ می آید. اکنون این سـؤال‌ پیش‌ می آید که ایـن همه مـوجودات

می پرسید چرا اینقدر عجله داریم؟ برای اینکه می خواهیم زودتر مطالعات خود را درباره انسان (آن هم به اختصار)تمام کرده سپس اگر‌ بتوانیم‌، سری هم به آسمانها زده‌ و علائم و آثار نظم خیره ‌کننده عالم هـستی را در آنـجا نیز تماشا کنیم و به زمین برگردیم‌. آن وقت

بسیاری از تشنگان اسرار هستی‌ میل‌ دارنـد‌ حـقیقت تـوحید را در اعماق آسمانها جستجو کنند، آن‌جا که از نظرانداز ما بیرون است‌ و بیشتر باید با بال ‌و پر فـکر و بوسیله محاسبات علمی آن را سیر کرد، البته‌ از جهتی حق دارند‌، خدا‌ را در همه ‌جا باید جـست

امام صادق (علیه السلام( ) در مجلسی که صحبت از قدرت و شوکت بنی عباس و فقر و بد حالی شیعه می‌شد) فرمود: من در روزی که ابو جعفر منصور دوانیقی با موکب سلطنتی خود حرکت می‌کرد با او بودم او بر اسبی سوار بود که جمعی از خدم و

پرسش: نظر قرآن درباره الوهیت مسیح که به صورت تثلیث مطرح گردیده است چیست؟ و بر بطلان آن چگونه استدلال کرده است؟ پاسخ: قرآن در این باره دو برهان روشن و همگانی دارد که ما به توضیح می‌پردازیم.  1. خدا می‌تواند مسیح را نابود کند. 2. مسیح مانند دیگر انسانها

توحید، یعنی یگانه دانستن خدا، یکی از مهم‌ترین محورهای تبلیغ و تعلیم پیامبران الهی بوده است، قرآن کریم آنجا که برنامه تبلیغی پیامبرانی چون نوح، هود، صالح و شعیب را بازگو می‌کند یادآور می‌شود که نخستین پیام آنان به امت‌های خود این بود که «اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ

مقدمه : آيا تقدير الهى در مورد بندگانش قابل تغيير است‏ يا نه ؟ ما مسلمان ها به بداء عقيده داريم بداء يعنى تغيير پيدا كردن تقدير الهى تقدير الهى درباره انسان بر دو نوع است : 1 . تقدير محتوم و قطعى كه به هيچ وجه قابل تغيير نيست.

الف . موزون بودن : اگر مجموعه ای را در نظر بگیریم که در آن ، اجزاء و ابعاض مختلفی بکار رفته است و هدف خاصی از آن منظور است ، باید شرائط معینی در آن از حیث مقدار لازم هر جزء و از لحاظ کیفیت ارتباط اجزاء با یکدیگر

با توجه به حوزه هاى اصلى عدالت خداوند, مى توان عدل الهى را به اقسام كلى زير تقسيم كرد: 1ـ عدل تكوينى: خداوند به هر موجودى به اندازه شايستگى هاى او از مواهب و نعمتهاى عطا مى كند و هيچ استعداد و قابليتى را, در اين حوزه, بى پاسخ و

نگاهي به حديث سلسلـة الذهب امام رضا (ع) در حديث معروف «سلسله الذهب» به واسطة پدران خود از پيامبر خدا و آن حضرت نيز از جبرئيل(ع) نقل می‏كند كه خداوند تعالی فرمود: «لا إله إلاّ الله حصني فمن دخل حصني أمن [من] عذابي؛ «لا إله إلاّ الله» (توحيد) قلعة استوار

از متون ديني اين چنين استفاده مي‌شود كه مقام امامت رفيع‌تر از مقام نبوّت و رسالت است و جز اندكي از بندگان مخلص خدا، همچون انبياي اولوالعزم و امامان دوازده‌گانه(ع) كسي بدان راه نمي‌يابد. امام صادق(ع) مي‌فرمايند: «… آن پيامبري كه در خوابش [حقايق را] مي‌بيند و صدا[ي خاص] را

         پيامبران الهى ـ و از همه برتر پيامبر اسلام (ص) ـ داراى مقام شفاعتند و براى گروه خاصى از گنهكاران نزد خداوند شفاعت مى‏كنند، ولى آن هم به اذن و اجازه پروردگار است: «ما من شفيع الا من بعد اذنه»، هيچ شفاعت كننده‏اى نيست مگر بعد از اذن و

 دعوت پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) ويژگيهايى دارد، كه مهمترين آنها عبارتند از: 1-دعوت و آيين پيامبر اسلام جهانى است و به قوم و منطقه خاصى اختصاص ندارد، چنانكه مى فرمايد:(وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاّكافّةً لِلنّاسِ بَشِيراً وَ نَذِيراً) (سباء/28): ما تو را، بشارت دهنده و ترساننده، براى

حكمت الهي اقتضا دارد پيامبراني از سوي خداوند براي هدايت مردم برانگيخته شوند تا از اين رهگذر، زمينه لازم براي راهيابي انسانها به كمال و سعادت حقيقي خويش فراهم آيد. حال اين پرسش مطرح مي شود كه آيا اساساً راهي براي شناخت پيامبران حقيقي وجود دارد و اگر چنين است،

         سوال:اصل عليت ومعلوليت، و اين كه هر موجود امكانى بدون علت موجود نمى گردد يك قانون عقلى قطعى و فراگير است و به هيچ وجه قابل تخصيص نيست اكنون سؤال مى شود آيا معجزه پديده اى بدون علت است يا نه؟ و در صورت دوم علت آن چيست؟ پاسخ:

  و به اصطلاح‏ منظور نهايی از ارسال رسل و انزال كتب چيست؟ آخرين سخن پيامبران كدام‏ است؟ ممكن است گفته شود هدف اصلی، هدايت مردم، سعادت مردم، نجات‏ مردم، خير و صلاح و فلاح مردم است. شك نيست كه پيامبران برای هدايت مردم به راه راست و برای سعادت

  واژة «امي» يكي از القاب پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ است كه در دو آيه از قرآن كريم آمده است.[1] حرف «ي» در اين كلمه به معناي نسبت است، مانند حرف «ي» در كلمه «عربي»، «فارسي»، «ايراني»، و نظاير آن؛ اما در اين كه «امي»

  پيامبران اولوالعزم قرآن كريم برخي از پيامبران را اولوالعزم ناميده است ولي نام آن‎ها را نبرده است، چنان كه خطاب به پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ مي‎فرمايد: «فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوالْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ».[1] بسان پيامبران اولوالعزم صابر باش. واژة «عزم» در لغت به معناي اراده و تصميم

  در قرآن كريم از كلمه‌ي‌ “معجزه” استفاده نشده و به جاي آن كلمه “آية” بكار رفته است و آيات اعجازي پيام آوران الهي، برخي ابتدائاً و همراه وحي و رسالت به آنان داده شده و گاهي به درخواست مردم. گاهي نيز براي خاتمه بخشيدن به درگيري مردم با پيامبران

  اشاره یكی از مباحث مهم در باب وحی، ضرورت عقلی آن است . علمای شیعه معتقدند كه انسان همواره به احكام و معارف وحیانی نیازمند است. جماعتی از معتزله بر این باورند كه وحی عقلاً ضرورت ندارد. از جمله اشاعره چون حُسن و قبح عقلی را قبول ندارند، برای

  روايات فراوانى پيرامون مساله وحى در منابع اسلامى وارد شده كه گوشه‏هايى از اين ارتباط اسرار آميز پيامبران را با مبدء وحى روشن مى‏سازد: 1- از بعضى از روايات استفاده مى‏شود هنگامى كه وحى بر پيامبر ص از طريق فرشته نازل مى‏شد حال پيامبر عادى بود، اما هنگامى كه

  معجزه با كار پيامبران خدا است. پيامبران خدا هرجا كه لازم باشد، به اذن خداوند، كارهاى خارق‏العاده‏اى انجام مى‏دهند تا از رهگذر آن، حقانيت‏خود را بر مردمى كه در ارتباط آنها با غيب شك و ترديد دارند، به اثبات رسانند، اما مسائل مربوط به مبدا و معاد، از طريق

  انذار مصدر باب افعال از باب «نَذِرَ يَنْذَرُ» و به معناى آگاه شدن به امرى، از آن پرهيز كردن و خود را براى آن آماده ساختن اشتقاق يافته است.[1] لغت‌شناسان و مفسران معناى انذار را با تعابيرى گوناگون ذكر كرده‌اند؛ مانند توجّه و آگاهى دادن به آينده‌اى ترسناك[2]، آگاه

  اشاره آيا در تورات و انجيل موجود، به پيامبر اسلام(ص) بشارت داده شده است؟ موضع قرآن در اين‏باره چيست؟ نويسنده اين مقاله بر آن است كه آنچه در قرآن آمده، اين است كه تورات و انجيل موجود آمدن پيامبر اسلام را با صفات ـ و نه با نام ـ

  مقدمه در حوزه مسائل اعتقادى، مبحث راهنماشناسى از اهميتى ويژه و جايگاهى والا برخوردار است. از فروع مبحث راهنماشناسى، بحث طرق اثبات نبوت خاصه يا راه‏هاى تشخيص مصاديق راستين پيامبرى از مدعيان دروغين است. پس از قبول لزوم نبوت و ارسال رسل از سوى خدا براى هدايت‏بشر، از جمله

  از جمله آياتي كه اثبات عصمت براي انبياء مي كند، آياتي است كه آنها را از مخلصين دانسته است زيرا به گواه آيات ديگر، شيطان قدرت نفوذ بر مخلصين را ندارد تا آنها را به سوي گناه و معصيت فراخواند بنابراين از آنجايي كه ريشه هرگونه گناهي القائات شيطاني

  كلمه «اولوا» به معناى صاحبان و دارندگان[43] و «عزم» به معناى آهنگ و اراده كارى كردن[44]، تصميم گرفتن قطعى و به دور از شك و ترديد بر انجام كارى[45]، قاطعيت و جديت داشتن[46] و صبر و استوارى داشتن در قصد انجام كار[47] آمده است، بنابراين، اولوا العزم كسانى هستند

  پيامبران و فرستادگان، كسانى هستند كه خداوند آنان را از ميان افراد بشر برگزيده است. آنان حاملان رسالت او براى بندگانش بوده و گروندگان به خدا و نيك كرداران را به پاداش نيكو در دنيا و آخرت مژده مى‏دهند و كافران و بدكاران را از كيفر و عذاب سخت

 مقدمه معرفت خدا و شناخت خالق هستي، سنگ زيربناي ديانت است و مادام كه عطش خداخواهي و حق‌جويي در انسان‌ها وجود داشته باشد، سخن گفتن از آفريننده آفرينش، تازه و روح‌بخش است. وابستگي هميشگي آفريدگان در وجود و بقا به خالق خويش، نه تنها انكارناشدني است، بلكه گستره آن در

اقسام توحید کدام اند؟قرآن کریم در بیان مقاصد مفاهیم و رسالت خود، روش و اسلوب واضحی دارد و آن این است که بعضی از آیاتش، بعضی دیگر را تفسیر می کند. به این معنا که آیه ای در جایی معین و ضمن سیاق خاصی آمده، پس از آن آیه ای