پرونده خدا

«له الحمد» یعنی حمد منحصرا از آن اوست. این همان مفاد «الحمد لله رب العالمین» است که ما در نمازها می خوانیم. گفته اند در «الحمد لله» لام، لام اختصاص است. «الحمدلله» یعنی جنس حمد اختصاص به خدا دارد. این […]

در قرآن کریم داریم: یوم نحشر المتقین إلی الرحمـان وفدا * و نسوق المجرمین إلی ا جهنم وردا * لا یملکون الشفـاعه إلا من اتخذ عند الرحمـان عهدا؛ روز قیامت روزی است که ما مردمان متقی و پرهیزکار را مجتمعا

تجربه های تاریخی نشان داده است که جدایی علم و ایمان خسارت های غیر قابل جبران به بار آورده است، ایمان را در پرتو علم باید شناخت، ایمان در روشنایی علم از خرافات دور می ماند، با دور افتادن علم

در ایمان، خاصیت تغییر و تبدیل وجود دارد، غم و رنج را تبدیل به لذت و سرور می کند. تربیت شدگان اسلام در هنگام رویدادها و مصیبتها به این حقیقت توجه می کنند که «الذین اذا اصابتهم مصیبه قالوا انا

یاد خدا سبب قوت قلب انسان است مخصوصا وقتی که انسان در شرایط سختی قرار می گیرد، یاد کردن خدا که انسان از قدرت الهی استمداد کند، روحیه انسان را قوی می کند «یا ایها الذین آمنوا استعینوا بالصبر و

ایمان سرمایه زندگی : تولستوی که یکی از متفکرین و نویسندگان بزرگ قرن ما است و شهرت جهانی دارد، می گوید: ” ایمان آن چیزی است که آدمی با آن زندگی می کند”. مقصود او این است که ایمان بهترین

در آیه ۱۳ سوره جن، گروهی از جن که قرآن را از زبان پیامبر شنیده بودند می گویند: «و انا لما سمعنا الهدی امنا به» به قومشان می گویند ما وقتی که هدایت را شنیدیم – مقصود قرآن است: بانگ

خداوند ایمان و راه خدا را به نور تشبیه می کند و می فرماید: کتب أنزلنه إلیک لتخرج الناس من الظلمت إلى النور باذن ربهم؛ (این)کتابی است که آن را به سوی تو نازل کردیم تا مردم را به اذن

چراغ هدایت در چه خانه ای است؟ در خانه وجود انسان. هدایت وحی بالخصوص در خانه اولیاء خداست: «فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکرفیها اسمه؛ «(آن نور هدایت) در خانه هایی است که خدا رخصت داده که ارجمندش

گاهی اوقات به نام ” ”حقوق بشر” ” حرفهای مفت بی اساس – که درست فکر نکرده اند – می گویند. می گویند بشر فی حد ذاته قطع نظر از دین و مذهب حقوقی دارد. (اینجا باید گفت خدا پدر

ایمان اسلامی، ایمانی که در قرآن کریم آمده است یعنی شناخت جهان به طور کلی آنچنانکه هست. ایمان یعنی شناخت مبدأ جهان، شناخت جریان جهان، شناخت نظام جهان و شناخت اینکه جهان به چه نقطه ای برمی گردد. می گویند

کفر بر دو نوع است: یکی کفر از روی لجبازی و عناد که کفر جحود نامیده می شود و دیگر کفر از روی جهالت و نادانی و آشنا نبودن به حقیقت. در مورد اول، دلائل قطعی عقل و نقل گویاست

خداوند در قرآن کریم می فرماید: «و من یتق الله یجعل له من امره یسرا؛ هر کسی که تقوای الهی را پیشه کند خدا برای او در کارش سهولت و آسانی قرار می دهد» (طلاق/ ۴). این جمله و جمله

مورد بحث، منکران معاد را با صفت دیگر معرفى کرده است : «أُولئِکَ الأَغْلالُ فى أَعْناقِهِمْ؛ آنان کسانى هستند که زنجیر به گردن دارند». بنابراین بعید نیست مقصود از این غل و زنجیر، همان رشته هاى خرافات قیاس و تشبیه

انسان با غریزه خدادادی خود، هر پدیده و حادثه ای را که مشاهده می کند، از علت و سبب پیدایش آن جستجو می نماید و هرگز احتمال نمی دهد که خود به خود و بدون سبب(اتفاقا) به وجود آمده باشد.

یکی از سه اصلی که دین مقدس اسلام بر آن ها استوار است، اعتقاد به معاد می باشد، یعنی ایمان به این که خدای متعال همه را پس از مرگ، دوباره زنده می کند و به حساب اعمالشان رسیدگی فرموده،

خدای متعال در کتاب آسمانی خود، مستقیما ما بندگان خود را مخاطب قرار داده و با ما سخن می گوید، موقعیت الوهی و اوصاف پاک خود را شرح می دهد و کلیات نظام آفرینش را که خود، آفریدگار دانا و

روح و اساس اعلامیه حقوق بشر این است که انسان از یکنوع حیثیت و شخصیت ذاتی قابل احترام برخوردار است و در متن خلقت و آفرینش، یک سلسله حقوق و آزادیها به او داده شده است که به هیچ نحو

اندیشه چرخ کجمدار و فلک کج رفتار یک اندیشه اسلامی نیست. پس ذم دنیا متوجه چیست؟ معمولا می گویند آنچه از نظر اسلام مذموم و مطرود است علاقه به دنیا است ، این سخن هم درست است و هم نادرست،

عبادت عبارت است از آن آخرین حد خضوع و تواضع که به عنوان تعلق و وابستگى مطلق و تسلیم بى قید و شرط عابد در برابر معبود انجام مى گیرد. بنابر این عبادت به معنای اظهار ذلّت، عالی ترین نوع

سنت و قانون، چیزی نیست که آفرینش خاص و خلقت جداگانه ای به آن تعلق بگیرد. قانون، یک مفهوم کلی و انتزاع ذهنی است و در خارج به شکل کلیت و قانون بودن وجود ندارد. آنچه در خارج وجود دارد

گاهی این انسانی که به عنوان خلیفهُ اللهی و مَظهر خدا در آفرینش قرار گرفته ، چنان خود را سقوط میدهد و در دَرَکات ذُل ماده و انغمار در جاه و آمال بی پایه و اساس فرو میرود که مانند

نظرى بجهان از راه هستى و واقعیت – ضرورت وجود خدا درک و شعور انسان که با پیدایش او توأم است در نخستین گامى که برمیدارد هستى خداى جهان و جهانیان را بر وى روشن میسازد. زیرا برغم آنان که

شک نیست که طریق سیر معنوی و معرفت نفس، در صورت صحت، راه روشنی برای خداشناسی (یا به عبارت دیگر معادشناسی) است و برای کسی که رهسپار این راه گردد و از مخاطر آن مصون مانده، از پای درنیاید، حق

عقل معاش – که عقل عملی نیز نامیده می شود، یعنی شعوری که به وسیله آن، زندگی خود را اداره می کنیم- به ما اجازه می دهد که از هر چیز که قابل استفاده است به نفع زندگی خود استفاده

سبب این که اسلام در همه دستورات کلی و جزئی خود، جهات مادی و معنوی را به همدیگر آمیخته و منافع روحانی و جسمانی را از همدیگر جدا فرض نکرده و حیات اجتماعی را در ردیف حیات فردی نگهداشته و

اگر بگویند لازم ترین و مفیدترین داناییها و توجه ها برای بشر چیست؟ باید گفت توجه به فقر علمی و توجه به نادانی، این توجه است که عطش شدید فرو ننشستنی در بشر برای طلب علم و تکمیل عقل و

بسوى هدف – هدایت عمومى : دانه گندمى که در شکم خاک با شرائط مناسبى قرار میگیرد شروع به رشد و نمو کرده به شاهراه تحول میافتد و هر لحظه صورت و حالت تازه اى بخود گرفته با نظم و

در قرآن کریم در آیه ۲۶ سوره انفال آمده است: «واذکروا اذ انتم قلیل مستضعفون فی الارض تخافون ان یتخطفکم الناس فاواکم و ایدکم بنصره و رزقکم من الطیبات لعلکم تشکرون؛ به یاد آرید زمانی را که جمعیتی اندک بودید

کسانی که به زبان عربی آشنا هستند می دانند که وزن فعله دلالت بر نوع یعنی گونه می کند. جلسه یعنی نشستن، و  جلسه یعنی نوع خاصی از نشستن. جلست جلسه زید یعنی نشستم به گونه نشستن زید،همانگونه که زید